14-15-6-2010 - Back to Tana - Hans Van Buul

14-6-2010 - Van Isalo naar Amboistra

Aaaaaaamaaaaaaiii men voeten.

Vandaag een goede 500km terug gereden richting startpunt Antananarivo, langst dezelfde weg want er is er maar 1.

Op de Malagasy weg, met de Malagasy bochtjes en het Malagasy verkeer staat dit qua gevoel gelijk aan een kleine 1000 Belgische kilometers. Van ’s morgens tot ’s avonds dus.

Bijgevolg is er zeer weinig nieuws te zien en dus te vertellen, maar ik zal eens goed graven...

Misschien een kleine passage over het verkeer hier?

Toen we in het begin rondreden in Tana vroegen we ons hardop af hoe de voorrang hier in godsnaam werd bepaald. We concludeerden dat diegene die het meeste lef had het recht verkreeg eerst te gaan… zo leek het toch.

Na verdere navraag bleek er effectief een systeem in te zitten, alleen verschilde dat systeem van streek tot streek. Handig.

Ook een leuk om op te merken was dat er in het constante geclaxonneer van onze & andere chauffeurs een soort code zat.
“Tut” = Ga opzij!
“tuttut” = Merci om opzij te gaan!
“TutTuut” = Gere gedaan!
“Tuuuuuuuuuuuuuuuut” (in een bocht) = ik kom om de bocht, ga godver**** uit de weg want ik vertraag niet!

Op het gebied van borden en aangevingen kan ik het simpel houden… snelheidsborden zijn zeldzaam en worden compleet genegeerd, de rest is onbestaande of verkeerd gebruikt. Wegmarkeringen zijn irrelevant en de gevarendriehoek (gepaard met een uitgeschakeld voertuig enkele meters verder) komt hier bijna meer voor dan lantaarnpalen op de Belgische snelweg.

Wat verder nog eigen is aan de Malagasy wegen zijn de controleposten van het leger/politie/gendarmerie.

Stuk voor stuk dragen de (eerder korte) armen der wet een zwaar machinegeweer rond de schouder, en stuk voor stuk zijn ze meer met hun GSM bezig dan met de controle. Naar wat ze op zoek zijn weten we niet, maar als blanke hebben wij blijkbaar een soort beschermde status, meestal mogen we gewoon doorrijden. Van onze chauffeur leren we dat ze blijkbaar niet vies zijn van afpersing als aanvulling van hun karige loon. Hij zegt dat we moeten doen alsof we ze niet verstaan, zodat ze geen geld kunnen vragen. Geen probleem.

Ziezo, meer krijg ik uit deze dag niet uit!

Of toch…ik herinner me net dat we een vogel hebben…aangereden? Doodgereden? Soit, geraakt. Honoré kon er niets aan doen, die beesten hebben hier de gewoonte in de richting van het aanstormende, luide, blinkende gevaarte op de weg te lopen/vliegen…Darwin op zijn best!

Hans

15-6-2010 – Van Amboistra naar Antananarivo

Jesus Christus wat zijn wij verwend na Le Jardin Du Roix in Isalo…Het prachtig hotel tussen de bergen en zijn charmante personeel voorzagen in al onze noden. Ons glas werd letterlijk bijgevuld voor we de bodem zagen.

Deze nacht verbleven we in Amboistra. Het prachtige, echte Malagasy hotel is ongelooflijk mooi. Alles is afgewerkt met typische Malagasy dieren, figuren… van de uiteinden van de gordijnhouders tot de lichtschakelaars.

Maar wat de lieve maître d ’hotel ook doet, het is niet goed genoeg om ons tevreden te stellen na de Vipbehandeling in Le Jardin Du Roix. Niet dat we het te hard laten merken, maar we zouden geen Belgen zijn, en ik zou Hans niet zijn, als we niet zouden klagen.

De rest van de dag zijn we weer op weg om de overige 100den kilometers te overbruggen naar Antananarivo. Tegen 3 uur ’s middags komen we daar aan, we rijden rechtstreeks naar de Croc Farm…

De mini-zoo ligt er verlaten bij maar het loont toch de moeite.

Tot 150 reusachtige (van 3 tot 8 meter) nijlkrokodillen liggen te luieren op banken van hun privé-meer (ik denk niet dat iemand hun dit domein wil betwisten…).We hebben chance want de dikzakken bewegen nog redelijk veel. Ze kruipen over elkaar heen en proberen die lekker uitziende roze apen op de kant in het water te lokken door de onschuldige drijvende boomstam te spelen. Goed geprobeerd dino-restje!

Ondanks de illusie dat ze tam, lui en traag zijn weten we maar al te goed dat we eigenlijk respect hebben voor de geperfectioneerde jagers. Zij waren de enige grote roofdieren die 120 miljoen jaar geleden, toen het eiland afscheurde, al bestonden.
Tot de mens 2000 jaar geleden arriveerden waren ze de onbetwiste heersers over het eiland, nu leven ze vooral in de farms. Alhoewel ze in het westen van Mada nog in het wild voorkomen en regelmatig een menselijk slachtoffer maken.

Honoré is er niet gerust in en komt niet te dicht in de buurt, zijn Malagasy bijgeloof weerhoudt hem er ook van het vlees te bestellen in het restaurant. Wij Belgen hebben als dappersten aller Galliers natuurlijk lak aan bijgeloof, en genieten van een croco-brochette met pomme sauté…niet slecht, die dino’s.

Marc, Tom & Hans