Dank u trouwe lezers ,
Ondanks het feit dat er weinig mensen écht op de blog gereageerd hebben weten we via veel mails dat heel wat mensen onze avonturen aandachtig gevolgd hebben.
Elke dag kom ik familie, vrienden, collega's en kennissen tegen die mij over onze verhalen aanspreken en die bevestigen dat het leuk was om te volgen.
Maar reageren was iets te moeilijk. Alle begrip daarvoor.....
Bedankt voor uw reacties, bedankt voor uw mee-leven en volgen van onze reis.
Ik hoop dat we u door deze blog een beetje inzicht hebben gegeven in het leven in Madagascar en dat u misschien toch ook wel een beetje gemotiveerd bent om de projecten die we daar ondersteunen een warm financieel hart toe te dragen.
Daar komen we in het najaar nog op terug.
Tot wederhoren!!!
Marc
Madagascar
Als je een reactie wil plaatsen, klik op 0 reacties, maak je tekstje met je naam erbij, selecteer" anoniem "en plaats reactie.
woensdag 30 juni 2010
Terug Thuis
Vrijdag 25 juni, na een lange vermoeiende nachtelijke vliegreis van meer dan 10 uur zijn we eindelijk geland in Parijs. Ondanks het feit dat we met minstens drie kwartier vertraging vertrokken zijn, landen we tot op de minuut juist!!! Ongelofelijk die mannen van Air Madagascar. In ieder geval bedankt om ons veilig thuis te brengen.
Dan naar onze parking, de auto in , en op weg naar St Anneke. Vlak bij de Kennedy tunnel hebben enkele fans van ons een file feestje georganiseerd zodat we reeds vanaf Haasdonk de autostrade afmogen om dan nog een uurtje stapvoets te moeten aanschuiven vooraleer we onze geliefde fammilie mogen omhelzen.
Ons Annabel is ZOOOOOOO BLIJ.... want haar opa is eindelijk terug.
Wij zijn ook blij dat we er zijn en vooral dat we veilig terug met onze voeten op de Antwerpse grond staan.
Het was weer een hele belevenis, een hele levenservaring zowel voor mij, als voor Tom en Hans.
Nu even een paar dagen wat afstand nemen, en dan komen er nog wel een paar artikels bij. Eén ding is voor mij heel zeker : Madagascar laat ik zeker niet los.
Vooral de drie projecten die we daar ondersteunen zijn zeer zeker de moeite waard. Elke euro van onze centen wordt daar goed besteed en komt toe aan de mensen die het ook echt nodig hebben.
Dan naar onze parking, de auto in , en op weg naar St Anneke. Vlak bij de Kennedy tunnel hebben enkele fans van ons een file feestje georganiseerd zodat we reeds vanaf Haasdonk de autostrade afmogen om dan nog een uurtje stapvoets te moeten aanschuiven vooraleer we onze geliefde fammilie mogen omhelzen.
Ons Annabel is ZOOOOOOO BLIJ.... want haar opa is eindelijk terug.
Wij zijn ook blij dat we er zijn en vooral dat we veilig terug met onze voeten op de Antwerpse grond staan.
Het was weer een hele belevenis, een hele levenservaring zowel voor mij, als voor Tom en Hans.
Nu even een paar dagen wat afstand nemen, en dan komen er nog wel een paar artikels bij. Eén ding is voor mij heel zeker : Madagascar laat ik zeker niet los.
Vooral de drie projecten die we daar ondersteunen zijn zeer zeker de moeite waard. Elke euro van onze centen wordt daar goed besteed en komt toe aan de mensen die het ook echt nodig hebben.
Nosy Be - Marc
Nosy Be… paradijselijk eiland..
Zoals op voorhand gepland vliegen we zondag 20/06 van Tana naar Nosy be. Een klein eilandje helemaal bovenaan Links van Madagascar. Een prachtig eiland met altijd schitterend weer. Zon, zee en nog steeds ongerepte natuur.
Na twee weken met de Jeep rond gehost te hebben willen we een beetje uitrusten van de doorstane emoties. We hebben op veertien dagen tijd iets meer dan 3000 KM afgelegd op een niet zo simpel parcours. We hebben een beetje genoeg van dat over en weer geklots in de auto.
In den pikken donkere komen we aan en de chauffeur voor Hotel Amarina staat ons op te wachten met.. jawel … een grote bus, waar zeker 30 man in kan. En we zijn maar met drie!!! De tocht duurt 3 kwartier over , uiteraard, een onmogelijke weg. Hiervoor heb je een 4 x4 nodig, maar onze chauffeur dendert onbekommerd met zijn bus over deze piste. We worden nog eens extra lekker door elkaar geschud en we nemen ons ter plekke voor om 4 dagen niet meer in een auto te komen. Nu is het genoeg, en trop is teveel….
Ons Hotel maakt echter alles goed. Wat een weelde, wat een verschil…..het is alsof je in een ander land komt. We hebben een prachtige kamer op een eerste verdiep, terras met uitzicht op zee, de tuinen zijn fantastisch aangelegd en worden elke dag door tientallen mensen onderhouden, een strand van 800 m dat elke dag proper gemaakt wordt, een centraal gelegen zwembad, bar , restaurant…. Wat moet een mens nog meer om 4 dagen uit te rusten en te bekomen van de doorstane emoties.
In het hotel werken meer dan 100 mensen. Ieder heeft zijn taak (je) en probeert daar zich een ganse dag mee bezig te houden. Helaas voor hen zijn er bijna geen toeristen. Dit heeft tot gevolg dat we in het restaurant door 4 obers tegelijk bediend worden. We kunnen amper van ons glas drinken of het wordt al bijgeschonken, deze mensen moeten zich steendood vervelen….of toch ook weer niet? Wat is dat toch met die Malagaschen??? ( Titel voor een nieuw stukje….??)
De eerste dag besluiten we van al deze luxe te genieten. We maken onszelf wij dat we dit "verdiend" hebben. De tweede dag plannen we een rondvaart langs de verschillende kleine eilandjes en gaan we snorkelen op de riffen. De derde dag gaan Tom en Hans leren duiken. We zullen deze vier dagen wel doorkomen….
Nosy Be is vooral geliefd bij de Italianen die hier met vliegtuigen tegelijk arriveren en gedropt worden in een aantal ressorts aan de kust. Zitten ze hier met niets anders dan honderden andere Italianen op 8000 km ver van hun land …. Avontuurlijk is anders….
Wat er nu zo leuk aan is om hier 10 dagen op het strand te komen zitten en bijna nergens anders naar toe te kunnen ontgaat ons compleet.
Deze 4 dagen waren voor ons zalig maar meer dan genoeg.
Marc
Zoals op voorhand gepland vliegen we zondag 20/06 van Tana naar Nosy be. Een klein eilandje helemaal bovenaan Links van Madagascar. Een prachtig eiland met altijd schitterend weer. Zon, zee en nog steeds ongerepte natuur.
Na twee weken met de Jeep rond gehost te hebben willen we een beetje uitrusten van de doorstane emoties. We hebben op veertien dagen tijd iets meer dan 3000 KM afgelegd op een niet zo simpel parcours. We hebben een beetje genoeg van dat over en weer geklots in de auto.
In den pikken donkere komen we aan en de chauffeur voor Hotel Amarina staat ons op te wachten met.. jawel … een grote bus, waar zeker 30 man in kan. En we zijn maar met drie!!! De tocht duurt 3 kwartier over , uiteraard, een onmogelijke weg. Hiervoor heb je een 4 x4 nodig, maar onze chauffeur dendert onbekommerd met zijn bus over deze piste. We worden nog eens extra lekker door elkaar geschud en we nemen ons ter plekke voor om 4 dagen niet meer in een auto te komen. Nu is het genoeg, en trop is teveel….
Ons Hotel maakt echter alles goed. Wat een weelde, wat een verschil…..het is alsof je in een ander land komt. We hebben een prachtige kamer op een eerste verdiep, terras met uitzicht op zee, de tuinen zijn fantastisch aangelegd en worden elke dag door tientallen mensen onderhouden, een strand van 800 m dat elke dag proper gemaakt wordt, een centraal gelegen zwembad, bar , restaurant…. Wat moet een mens nog meer om 4 dagen uit te rusten en te bekomen van de doorstane emoties.
In het hotel werken meer dan 100 mensen. Ieder heeft zijn taak (je) en probeert daar zich een ganse dag mee bezig te houden. Helaas voor hen zijn er bijna geen toeristen. Dit heeft tot gevolg dat we in het restaurant door 4 obers tegelijk bediend worden. We kunnen amper van ons glas drinken of het wordt al bijgeschonken, deze mensen moeten zich steendood vervelen….of toch ook weer niet? Wat is dat toch met die Malagaschen??? ( Titel voor een nieuw stukje….??)
De eerste dag besluiten we van al deze luxe te genieten. We maken onszelf wij dat we dit "verdiend" hebben. De tweede dag plannen we een rondvaart langs de verschillende kleine eilandjes en gaan we snorkelen op de riffen. De derde dag gaan Tom en Hans leren duiken. We zullen deze vier dagen wel doorkomen….
Nosy Be is vooral geliefd bij de Italianen die hier met vliegtuigen tegelijk arriveren en gedropt worden in een aantal ressorts aan de kust. Zitten ze hier met niets anders dan honderden andere Italianen op 8000 km ver van hun land …. Avontuurlijk is anders….
Wat er nu zo leuk aan is om hier 10 dagen op het strand te komen zitten en bijna nergens anders naar toe te kunnen ontgaat ons compleet.
Deze 4 dagen waren voor ons zalig maar meer dan genoeg.
Marc
Die natuurgidsen toch!!! - Marc
De gidsen van Madagascar
We brengen in het grote regenwoud een bezoek aan het nationaal park van Andasibe. We kunnen kiezen uit verschillende tochten. We vertellen onze gids dat we echt al lemuren genoeg gezien hebben en dat wij graag een natuurwandeling willen maken. Tja, toeristen die geen Lemuren willen zien???? Je zag in zijn ogen dat hij er niets van begreep. We proberen hem nogmaals uit te leggen dat we al véééél lemuren gezien hebben en dat we daarvoor al door berg en dal getrokken waren met gidsen die ons uren deden klimmen om dan helemaal boven in het topje van een boom een schim van een of andere bijzondere soort van een lemuur te laten zien. OK, hij begreep het. Maar het was duidelijk tegen zijn instinct in. Wij kiezen dus voor de “natuurwandeling” van ongeveer 2 tot 3 uren.
Onze gids vertelt ons heel wat interessante zaken over het regenwoud. We stappen op een mooi padje naast de rivier. Plots grote consternatie, onze gids wordt bijna gek. Ssst, kom kijken, kom kijken, vlug vlug…. De grijze Bamboe lemuur , neen zelfs drie, vier, doen zich tegoed aan een lekker stukje bamboe (vandaar de naam hé…) vlak aan de oever van de rivier. We kunnen ze zelfs bijna aanraken. Onze Gids gaat helemaal uit zijn dak. En inderdaad het zijn mooie grijze lieve diertjes, maar daar was het ons niet om te doen… Met grote ogen weet ons gids ons duidelijk te maken dat deze beestjes zo zeldzaam zijn dat ze er soms bijna een hele dag moeten achter zoeken om ze te vinden en om ze aan de toeristen te laten zien. Zijn wij eventjes gelukzakken seg!!!. Geamuseerd kijken we toe hoe onze gids met een gelukzalige glimlach zijn weg vervolgd…..
Enkele minuten later horen we ineens de schreeuw van een Indri ( officieel de “indri indri”, kwestie van het te laten indringen…. Jawel de grootste lemuur van alle overgebleven soorten. Blijkbaar ook weer een bijzonder beestje met een bloedstollende roep. Onze gids gaat weer onmiddellijk in over drive en weet ons te overtuigen dat we deze ook moeten zien, en voor we het weten staan we boven op de top van een berg te zweten en uit te hijgen en te kijken naar een groot witzwart beest dat redelijk onverschillig in een boom hangt te hangen. Hebben ze het ons toch weer geflikt... Onze gids kan zijn geluk niet op…. Die toeristen toch, willen ze geen lemuren zien en hebben ze de ongelofelijke chance dat ze twee van de meest zeldzame soorten op hun weg tegenkomen.
Op het einde van de wandeling zien we hem dan ook met grote gebaren en veel overtuiging zijn verhaal doen aan de andere gidsen. We verstaan uiteraard geen lap van al wat hij vertelde maar Iedereen staart ons aan met een “big smile”…. Wij staan er zo maar wat bij te draaien…. En besluiten ons om ons te concentreren op de toeristenwinkel in het centrum.
Volgens ons worden deze gidsen betaald a rato van het aantal lemuren dat ze aan de toeristen hebben kunnen laten zien.
Toeristen die hun nationale trots niet (meer) willen zien…. Tss, tss…..die Vazza’s toch.
We brengen in het grote regenwoud een bezoek aan het nationaal park van Andasibe. We kunnen kiezen uit verschillende tochten. We vertellen onze gids dat we echt al lemuren genoeg gezien hebben en dat wij graag een natuurwandeling willen maken. Tja, toeristen die geen Lemuren willen zien???? Je zag in zijn ogen dat hij er niets van begreep. We proberen hem nogmaals uit te leggen dat we al véééél lemuren gezien hebben en dat we daarvoor al door berg en dal getrokken waren met gidsen die ons uren deden klimmen om dan helemaal boven in het topje van een boom een schim van een of andere bijzondere soort van een lemuur te laten zien. OK, hij begreep het. Maar het was duidelijk tegen zijn instinct in. Wij kiezen dus voor de “natuurwandeling” van ongeveer 2 tot 3 uren.
Onze gids vertelt ons heel wat interessante zaken over het regenwoud. We stappen op een mooi padje naast de rivier. Plots grote consternatie, onze gids wordt bijna gek. Ssst, kom kijken, kom kijken, vlug vlug…. De grijze Bamboe lemuur , neen zelfs drie, vier, doen zich tegoed aan een lekker stukje bamboe (vandaar de naam hé…) vlak aan de oever van de rivier. We kunnen ze zelfs bijna aanraken. Onze Gids gaat helemaal uit zijn dak. En inderdaad het zijn mooie grijze lieve diertjes, maar daar was het ons niet om te doen… Met grote ogen weet ons gids ons duidelijk te maken dat deze beestjes zo zeldzaam zijn dat ze er soms bijna een hele dag moeten achter zoeken om ze te vinden en om ze aan de toeristen te laten zien. Zijn wij eventjes gelukzakken seg!!!. Geamuseerd kijken we toe hoe onze gids met een gelukzalige glimlach zijn weg vervolgd…..
Enkele minuten later horen we ineens de schreeuw van een Indri ( officieel de “indri indri”, kwestie van het te laten indringen…. Jawel de grootste lemuur van alle overgebleven soorten. Blijkbaar ook weer een bijzonder beestje met een bloedstollende roep. Onze gids gaat weer onmiddellijk in over drive en weet ons te overtuigen dat we deze ook moeten zien, en voor we het weten staan we boven op de top van een berg te zweten en uit te hijgen en te kijken naar een groot witzwart beest dat redelijk onverschillig in een boom hangt te hangen. Hebben ze het ons toch weer geflikt... Onze gids kan zijn geluk niet op…. Die toeristen toch, willen ze geen lemuren zien en hebben ze de ongelofelijke chance dat ze twee van de meest zeldzame soorten op hun weg tegenkomen.
Op het einde van de wandeling zien we hem dan ook met grote gebaren en veel overtuiging zijn verhaal doen aan de andere gidsen. We verstaan uiteraard geen lap van al wat hij vertelde maar Iedereen staart ons aan met een “big smile”…. Wij staan er zo maar wat bij te draaien…. En besluiten ons om ons te concentreren op de toeristenwinkel in het centrum.
Volgens ons worden deze gidsen betaald a rato van het aantal lemuren dat ze aan de toeristen hebben kunnen laten zien.
Toeristen die hun nationale trots niet (meer) willen zien…. Tss, tss…..die Vazza’s toch.
zondag 20 juni 2010
18-6-2010 - Het sanitaire project van NGO Saint-Gabriel te Toamasina - Marc Van Buul
In tegenstelling tot het Andromba project , dat zich volledig op het platteland bevindt, bevinden we ons nu midden in een grootstad.
Toamasina is de enige noemenswaardige havenstad in Madagascar. De haven is in vergelijking met wat wij kennen maar een klein haventje. Maar toch bevoorraden ze hiermee praktisch heel Madagascar en vooral de hoofdstad Tana.
De RN 2 verbindt Tana met Toamasina en is de drukste baan van Mada. Alle containers en tankwagen denderen hierover richting Tana en terug.
Voor hen is dit hun autostrade…. Voor ons niet meer dan het plaatselijk weggetje in de Ardennen tussen Dinant en Anseremme…..Vol haarspeldbochten, constant stijgen en dalen, geen enkel recht stuk en dat honderden kilometers lang.
Om de paar kilometers staat er wel een grote camion in panne, in het beste geval naast de weg, maar ook dikwijls gewoon in het midden….
Om de aankomende bestuurders te waarschuwen plaatste men een paar grote takken op de weg.
De natuur is echter prachtig…je raakt er niet op uitgekeken. We rijden dwars door het regenwoud en komen dan aan de kust terecht in een totaal ander landschap. Bossen van allerlei soorten palmen.
Toamasina is ook een totaal ander soort van Stad dan dat we tot nu toe gezien hebben. Alles blijft veel opener, brede straten , meer ruimte tussen de huizen en ander gebouwen.
In de sloppenwijken wonen er ongeveer 50.000 gezinnen. Wegen van zand, vol met slijk, putten en vuiligheid. Houten hutjes, of meer barakken, gemaakt van meestal houten planken, met als dak de gedroogde bladeren van de palmbomen of de reizigerspalmen. Hier en daar als aanvulling metalen platen of platgeslagen ijzeren tonnen. Achter de huisjes een klein stukje grond waarop zich meestal een open wasruimte bevindt of een toilet, of wat daar voor moet doorgaan. Meestal een open put in de grond.
Kan u zich een beetje een beeld vormen?? Tja….
Deze sloppenwijken zijn verdeeld in verschillende quartiers waarin telkens een 1000 mensen wonen. Elke Quartier heeft een eigen soort burgemeester en een eigen gemeentehuis ( herkenbaar aan de vlag die buiten hangt).
In deze quartiers is de ONG St. Gabriel sedert 10 jaar werkzaam. We worden verwelkomd door de directeur van de ONG, de verantwoordelijke dame voor de coördinatie en de uitvoering in the field, en broeder Edwin, een pater van een congregatie die er zijn levenswerk van gemaakt heeft om in deze sloppenwijken iets te doen aan de erbarmelijke levensomstandigheden van deze mensen. Bij ons zouden we hem de commerciële directeur van de firma noemen. Hij kan zeer duidelijk en gevat de situatie uitleggen en de noden omschrijven. Hij laat ook niet na om hun resultaten duidelijk onder de aandacht te brengen. Een goedlachse, vlotte spreker, met een motivatie om “U” tegen te zeggen. In alle eerlijkheid : dit is (slechts) de tweede Malagasch die ons met zijn intelligentie, enthousiasme, dynamische, helderheid én ambitie kan bekoren. Bij ons zouden ze zeggen: die weet van wanten…een springerke… hij heeft peper in zijn …..(jawel!)….
In een samenwerking met Protos zijn ze de laatste jaren bezig met een sanitatie project. Dwz dat ze proberen om elk gezin een eigen toilet te bezorgen. Dit vooral omdat enkele jaren geleden, na een zware tyfoon, de sterftecijfers (over gans Madagascar) door cholera verschrikkelijk waren.
Dus werd het hoofddoel om alle gezinnen te voorzien van een eigen toilet. En dat is niet simpel. De reden daarvoor is dat men moet opboksen tegen een zeer oude cultuur met een wel zeer speciaal taboe. Deze Malagaschen geloven er heilig in dat men de aarde niet mag verontreinigen door daarin via een toilet uw uitwerpselen in te werpen (of hoe moet ik dat nu in ’s hemelsnaam uitleggen). Enkel het lichaam is heilig en mag in de heilige grond opgeborgen worden. Hetgeen door het lichaam wordt afgescheiden is niet heilig en mag dus ook niet in de heilige grond terechtkomen. Snappie?? Ga daar maar eens tegen aan!!!
Sedert 1O jaar vechten ze tegen deze vooroordelen en proberen ze de volwassenen en de kinderen aan te leren dat het anders moet in hun eigen belang.
Ze werken onder het thema Hx3 (H3) ( enkelen van mijn collega’s zullen dit herkennen want in Antwerpen is er ook een bedrijf onder die naam )
Hier staat dit voor Happy – Healty – Hygenic…. Dit spreekt uiteraard voor zich. Men probeert de mensen te sensibiliseren om in hun tuintje een propere toilet te zetten. Op 10 jaar tijd wist men zo al 10.000 gezinnen en 150 scholen te overtuigen. Uit onderzoek blijkt dat deze gezinnen het zowel op economisch vlak als op algemene hygiëne veel beter doen. Ze dragen meer zorg voor hun huis , zichzelf en hun omgeving. Het uiteindelijke resultaat is dat ze veel minder geld moeten besteden aan dokterskosten en hospitalisatie. Geld dat ze dan weer kunnen besteden aan andere zaken, die hun algemene levenstandaard ten goede komt.
De ONG stelt verschillende soorten toiletten ter beschikking. Het meest gewone type bestaat uit wat wij kennen als een Franse WC. Daaronder een ronde betonnen kuip van ongeveer 3m diep op een meter doorsnede. Ze plaatsen zo twee putten naast elkaar. Als de ene put vol zit beginnen ze aan de tweede. Voor een normaal gezin duurt dit 10 jaar. Ondertussen is de eerste put volledig uitgedroogd en gecompenseerd. Die halen ze leeg en ze gebruiken de compost op het veld.
Al het materiaal voor de betonnen putten, en andere toebehoren hiervoor wordt zelf gemaakt door werknemers van de ONG. Zij stellen voor deze activiteit zo’n 25 mensen tewerk.
Deze toiletten zijn niet gratis en moeten gekocht worden. We menen verstaan te hebben dat de armsten deze toiletten gratis krijgen, en dat de iets betere klasse er voor moet betalen. We zijn echter totaal vergeten vragen hoeveel zo’n toilet dan wel kost…?
De opvoeding en de opleiding van de bevolking is in handen van een team van professionele animators. Deze worden betaald door het project. Hun taak bestaat er in om de mensen, en vooral de kinderen op te voeden, op te leiden en hen te sensibiliseren.
Hun aanpak is drieledig : individueel (per gezin), in groepen van max. 10 gezinnen en via de community’s waardoor ze in één keer 100 tot 200 gezinnen bereiken. Het is ook vooral door de kinderen te sensibiliseren dat ze de ouders trachten te bereiken. Ze trachten de kinderen te bereiken door een poppenspel. In deze poppenkast spelen ze telkens kleine stukjes waarin telkens een duidelijke boodschap wordt meegegeven.BV. Handen wassen na het toilet, geen onrein water drinken, pappa moet zijn geld afgeven om een toilet te kopen voor het gezin enz. Het voordeel van deze manier van werken is dat een pop alles kan en mag zeggen. Ze kunnen vrij en vrank praten tegen de kinderen en volwassenen en ze aanvaarden dit veel beter dan wanneer het hen rechtstreeks door een andere mens zou gezegd worden.
Knap gevonden, en na een demonstratie zijn we helemaal overtuigd. Binnen de kortste keren staan er tientallen kinderen en volwassenen rond de poppenkast die allemaal aandachtig volgen wat de poppen allemaal uitspoken. Wij verstaan er natuurlijk geen sikkepit van maar iemand probeert ons zo goed als het kan in het Frans uit te leggen wat er gebeurd. Leuk om te zien en inderdaad héél effectief. Verder worden we door de plaatselijke burgemeester en nog wat onderdanen de ganse quartier meegesleept. Na een tiental minuten hebben we door dat ze ons blijkbaar alle mogelijke toiletten van de buurt willen laten zien.
We stappen door allerlei achtertuintjes, door de mensen hun wasplaats, hun douche e.d. Nooit gezien. Mensen toch… hier heeft nog nooit een blanke één voet gezet. This is not seen before…..We worden er stil van… het is dan ook niet te beschrijven. Om eerlijk te zijn, we durven nauwelijks foto’s te nemen.
Moest er ooit iemand de noodzaak van deze toiletten in twijfel stellen, hij is bij deze uitgenodigd om hier een half uurtje te komen rondlopen.
Om nog eens eerlijk te zijn, we hebben er genoeg van. Trop is teveel en teveel is trop. Ik probeer dan ook zo beleefd mogelijk aan onze begeleiders diets te maken dat we het wel gezien hebben, en dat we de situatie zeer goed begrijpen. We hoeven echt geen 100 achtertuintjes en toiletten te bezoeken. We vluchten weg….terug naar onze Jeep, naar de veiligheid van een propere omgeving. En dan is het hier Winter. Wat moet dat in godsnaam in de zomer worden…. Om regelrechte nachtmerries van te krijgen.
Ik weet echt nog niet zo goed of ik nu blij ben dat ik dit allemaal gezien heb.
We stappen in de jeep en kunnen niet snel genoeg weg zijn. En wij zijn echt “weg”, maar deze mensen kunnen niet weg. Ze zijn natuurlijk niet veel meer gewoon, en het is hun natuurlijk habitat, maar is dat voor ons een excuus???
Pff…moeilijk hé.
In ieder geval vind ik dit een fantastisch project dat het meer dan waard is om financieel ondersteund te worden.
De manier waarop men dit hier aanpakt is een voorbeeld van hoe het zou moeten. Met veel aandacht voor de broodnodige educatie en opvoeding van de volwassenen en kinderen. Zeer eenvoudig maar blijkbaar wel doeltreffend. En daar gaat het tenslotte om.
De mensen van St Gabriel willen van de sloppenwijken van Toamasina een voorbeeld maken voor héél Madagascar. Ze willen ervoor zorgen dat 100% van de gezinnen een toilet hebben.
Hiervoor hebben ze, in samenwerking met Protos, de Vlaamse Maatschappij voor Watervoorziening en Jirama (plaatselijke watermaatschappij) een nieuw project ingediend bij de Europese regering. Klein probleempje is dat de Europese regering de tijdelijke regering, die gevormd werd na de staatscoup in 2009, niet erkend. Het zal dus niet gemakkelijk worden om hier van Europa geld voor los te krijgen. Dit is nog maar eens een voorbeeld van hoe de kleine man het slachtoffer wordt van politieke spelletjes die boven zijn hoofd gebeuren. In dit geval valt de Europese regering weinig te verwijten want wat hier vorig jaar in Madagascar gebeurde is ook niet zuiver op de graat en heeft te maken met een strijd tussen twee bevolkingsgroepen en hun vertegenwoordigers. Het komt er uiteindelijk op aan dat de democratisch verkozen president afgezet is door een andere politieker.
Maar als puntje bij paaltje komt heeft daar de inwoner uit de sloppenwijken geen boodschap aan.
In afwachting van een beslissing van de Europese regering over de ondersteuning van dit nieuwe project is het zeker zinvol dat we Protos, via Corporate Funding Program blijven ondersteunen.
Marc
Toamasina is de enige noemenswaardige havenstad in Madagascar. De haven is in vergelijking met wat wij kennen maar een klein haventje. Maar toch bevoorraden ze hiermee praktisch heel Madagascar en vooral de hoofdstad Tana.
De RN 2 verbindt Tana met Toamasina en is de drukste baan van Mada. Alle containers en tankwagen denderen hierover richting Tana en terug.
Voor hen is dit hun autostrade…. Voor ons niet meer dan het plaatselijk weggetje in de Ardennen tussen Dinant en Anseremme…..Vol haarspeldbochten, constant stijgen en dalen, geen enkel recht stuk en dat honderden kilometers lang.
Om de paar kilometers staat er wel een grote camion in panne, in het beste geval naast de weg, maar ook dikwijls gewoon in het midden….
Om de aankomende bestuurders te waarschuwen plaatste men een paar grote takken op de weg.
De natuur is echter prachtig…je raakt er niet op uitgekeken. We rijden dwars door het regenwoud en komen dan aan de kust terecht in een totaal ander landschap. Bossen van allerlei soorten palmen.
Toamasina is ook een totaal ander soort van Stad dan dat we tot nu toe gezien hebben. Alles blijft veel opener, brede straten , meer ruimte tussen de huizen en ander gebouwen.
In de sloppenwijken wonen er ongeveer 50.000 gezinnen. Wegen van zand, vol met slijk, putten en vuiligheid. Houten hutjes, of meer barakken, gemaakt van meestal houten planken, met als dak de gedroogde bladeren van de palmbomen of de reizigerspalmen. Hier en daar als aanvulling metalen platen of platgeslagen ijzeren tonnen. Achter de huisjes een klein stukje grond waarop zich meestal een open wasruimte bevindt of een toilet, of wat daar voor moet doorgaan. Meestal een open put in de grond.
Kan u zich een beetje een beeld vormen?? Tja….
Deze sloppenwijken zijn verdeeld in verschillende quartiers waarin telkens een 1000 mensen wonen. Elke Quartier heeft een eigen soort burgemeester en een eigen gemeentehuis ( herkenbaar aan de vlag die buiten hangt).
In deze quartiers is de ONG St. Gabriel sedert 10 jaar werkzaam. We worden verwelkomd door de directeur van de ONG, de verantwoordelijke dame voor de coördinatie en de uitvoering in the field, en broeder Edwin, een pater van een congregatie die er zijn levenswerk van gemaakt heeft om in deze sloppenwijken iets te doen aan de erbarmelijke levensomstandigheden van deze mensen. Bij ons zouden we hem de commerciële directeur van de firma noemen. Hij kan zeer duidelijk en gevat de situatie uitleggen en de noden omschrijven. Hij laat ook niet na om hun resultaten duidelijk onder de aandacht te brengen. Een goedlachse, vlotte spreker, met een motivatie om “U” tegen te zeggen. In alle eerlijkheid : dit is (slechts) de tweede Malagasch die ons met zijn intelligentie, enthousiasme, dynamische, helderheid én ambitie kan bekoren. Bij ons zouden ze zeggen: die weet van wanten…een springerke… hij heeft peper in zijn …..(jawel!)….
In een samenwerking met Protos zijn ze de laatste jaren bezig met een sanitatie project. Dwz dat ze proberen om elk gezin een eigen toilet te bezorgen. Dit vooral omdat enkele jaren geleden, na een zware tyfoon, de sterftecijfers (over gans Madagascar) door cholera verschrikkelijk waren.
Dus werd het hoofddoel om alle gezinnen te voorzien van een eigen toilet. En dat is niet simpel. De reden daarvoor is dat men moet opboksen tegen een zeer oude cultuur met een wel zeer speciaal taboe. Deze Malagaschen geloven er heilig in dat men de aarde niet mag verontreinigen door daarin via een toilet uw uitwerpselen in te werpen (of hoe moet ik dat nu in ’s hemelsnaam uitleggen). Enkel het lichaam is heilig en mag in de heilige grond opgeborgen worden. Hetgeen door het lichaam wordt afgescheiden is niet heilig en mag dus ook niet in de heilige grond terechtkomen. Snappie?? Ga daar maar eens tegen aan!!!
Sedert 1O jaar vechten ze tegen deze vooroordelen en proberen ze de volwassenen en de kinderen aan te leren dat het anders moet in hun eigen belang.
Ze werken onder het thema Hx3 (H3) ( enkelen van mijn collega’s zullen dit herkennen want in Antwerpen is er ook een bedrijf onder die naam )
Hier staat dit voor Happy – Healty – Hygenic…. Dit spreekt uiteraard voor zich. Men probeert de mensen te sensibiliseren om in hun tuintje een propere toilet te zetten. Op 10 jaar tijd wist men zo al 10.000 gezinnen en 150 scholen te overtuigen. Uit onderzoek blijkt dat deze gezinnen het zowel op economisch vlak als op algemene hygiëne veel beter doen. Ze dragen meer zorg voor hun huis , zichzelf en hun omgeving. Het uiteindelijke resultaat is dat ze veel minder geld moeten besteden aan dokterskosten en hospitalisatie. Geld dat ze dan weer kunnen besteden aan andere zaken, die hun algemene levenstandaard ten goede komt.
De ONG stelt verschillende soorten toiletten ter beschikking. Het meest gewone type bestaat uit wat wij kennen als een Franse WC. Daaronder een ronde betonnen kuip van ongeveer 3m diep op een meter doorsnede. Ze plaatsen zo twee putten naast elkaar. Als de ene put vol zit beginnen ze aan de tweede. Voor een normaal gezin duurt dit 10 jaar. Ondertussen is de eerste put volledig uitgedroogd en gecompenseerd. Die halen ze leeg en ze gebruiken de compost op het veld.
Al het materiaal voor de betonnen putten, en andere toebehoren hiervoor wordt zelf gemaakt door werknemers van de ONG. Zij stellen voor deze activiteit zo’n 25 mensen tewerk.
Deze toiletten zijn niet gratis en moeten gekocht worden. We menen verstaan te hebben dat de armsten deze toiletten gratis krijgen, en dat de iets betere klasse er voor moet betalen. We zijn echter totaal vergeten vragen hoeveel zo’n toilet dan wel kost…?
De opvoeding en de opleiding van de bevolking is in handen van een team van professionele animators. Deze worden betaald door het project. Hun taak bestaat er in om de mensen, en vooral de kinderen op te voeden, op te leiden en hen te sensibiliseren.
Hun aanpak is drieledig : individueel (per gezin), in groepen van max. 10 gezinnen en via de community’s waardoor ze in één keer 100 tot 200 gezinnen bereiken. Het is ook vooral door de kinderen te sensibiliseren dat ze de ouders trachten te bereiken. Ze trachten de kinderen te bereiken door een poppenspel. In deze poppenkast spelen ze telkens kleine stukjes waarin telkens een duidelijke boodschap wordt meegegeven.BV. Handen wassen na het toilet, geen onrein water drinken, pappa moet zijn geld afgeven om een toilet te kopen voor het gezin enz. Het voordeel van deze manier van werken is dat een pop alles kan en mag zeggen. Ze kunnen vrij en vrank praten tegen de kinderen en volwassenen en ze aanvaarden dit veel beter dan wanneer het hen rechtstreeks door een andere mens zou gezegd worden.
Knap gevonden, en na een demonstratie zijn we helemaal overtuigd. Binnen de kortste keren staan er tientallen kinderen en volwassenen rond de poppenkast die allemaal aandachtig volgen wat de poppen allemaal uitspoken. Wij verstaan er natuurlijk geen sikkepit van maar iemand probeert ons zo goed als het kan in het Frans uit te leggen wat er gebeurd. Leuk om te zien en inderdaad héél effectief. Verder worden we door de plaatselijke burgemeester en nog wat onderdanen de ganse quartier meegesleept. Na een tiental minuten hebben we door dat ze ons blijkbaar alle mogelijke toiletten van de buurt willen laten zien.
We stappen door allerlei achtertuintjes, door de mensen hun wasplaats, hun douche e.d. Nooit gezien. Mensen toch… hier heeft nog nooit een blanke één voet gezet. This is not seen before…..We worden er stil van… het is dan ook niet te beschrijven. Om eerlijk te zijn, we durven nauwelijks foto’s te nemen.
Moest er ooit iemand de noodzaak van deze toiletten in twijfel stellen, hij is bij deze uitgenodigd om hier een half uurtje te komen rondlopen.
Om nog eens eerlijk te zijn, we hebben er genoeg van. Trop is teveel en teveel is trop. Ik probeer dan ook zo beleefd mogelijk aan onze begeleiders diets te maken dat we het wel gezien hebben, en dat we de situatie zeer goed begrijpen. We hoeven echt geen 100 achtertuintjes en toiletten te bezoeken. We vluchten weg….terug naar onze Jeep, naar de veiligheid van een propere omgeving. En dan is het hier Winter. Wat moet dat in godsnaam in de zomer worden…. Om regelrechte nachtmerries van te krijgen.
Ik weet echt nog niet zo goed of ik nu blij ben dat ik dit allemaal gezien heb.
We stappen in de jeep en kunnen niet snel genoeg weg zijn. En wij zijn echt “weg”, maar deze mensen kunnen niet weg. Ze zijn natuurlijk niet veel meer gewoon, en het is hun natuurlijk habitat, maar is dat voor ons een excuus???
Pff…moeilijk hé.
In ieder geval vind ik dit een fantastisch project dat het meer dan waard is om financieel ondersteund te worden.
De manier waarop men dit hier aanpakt is een voorbeeld van hoe het zou moeten. Met veel aandacht voor de broodnodige educatie en opvoeding van de volwassenen en kinderen. Zeer eenvoudig maar blijkbaar wel doeltreffend. En daar gaat het tenslotte om.
De mensen van St Gabriel willen van de sloppenwijken van Toamasina een voorbeeld maken voor héél Madagascar. Ze willen ervoor zorgen dat 100% van de gezinnen een toilet hebben.
Hiervoor hebben ze, in samenwerking met Protos, de Vlaamse Maatschappij voor Watervoorziening en Jirama (plaatselijke watermaatschappij) een nieuw project ingediend bij de Europese regering. Klein probleempje is dat de Europese regering de tijdelijke regering, die gevormd werd na de staatscoup in 2009, niet erkend. Het zal dus niet gemakkelijk worden om hier van Europa geld voor los te krijgen. Dit is nog maar eens een voorbeeld van hoe de kleine man het slachtoffer wordt van politieke spelletjes die boven zijn hoofd gebeuren. In dit geval valt de Europese regering weinig te verwijten want wat hier vorig jaar in Madagascar gebeurde is ook niet zuiver op de graat en heeft te maken met een strijd tussen twee bevolkingsgroepen en hun vertegenwoordigers. Het komt er uiteindelijk op aan dat de democratisch verkozen president afgezet is door een andere politieker.
Maar als puntje bij paaltje komt heeft daar de inwoner uit de sloppenwijken geen boodschap aan.
In afwachting van een beslissing van de Europese regering over de ondersteuning van dit nieuwe project is het zeker zinvol dat we Protos, via Corporate Funding Program blijven ondersteunen.
Marc
zaterdag 19 juni 2010
17-18-6-2010 - Toamasina - Andasibe - Hans Van Buul
17-6-2010 – Van Antananarivo naar Toamasina (Tamatave).
Grootste deel van de dag in de auto doorgebracht…de lange ritten beginnen hun tol te eisen. Die verveling moet je er echter bijnemen als je een groot land als Madagascar zo grondig wilt verkennen.
Ik blijf erbij…we hadden een helicopter moeten huren.
Anyway,…
Tegen de namiddag komen we aan in Toamasina, of Tamatave voor de vrienden. Ik vermoed dat de Malagasy het zelf niet goed weten.
De grote havenstad geeft een propere en professionele indruk. Brede, redelijk propere, straten gevuld met minder auto’s en meer fietsen. Minder slordige kraampjes langst de weg en meer fatsoenlijke winkeltjes. Zelfs de jongeren die met namaakrommel komen leuren verplaatsen zich met vespa’s in plaats van op blote voeten.
Jammer genoeg is het strand in de baai nogal vuil, en het water ook. Dat is duidelijk de tol die men betaalt voor de rijkdom die de goed uitgeruste haven met zich meebrengt.
Het mooie hotel Neptune vangt onze reismoeheid op. Een verkwikkende duik in het zwembad later is alles weer in orde en installeren we onszelf in de bar. Hmm…JW Black Label…Ik ben hier niet meer weg te slaan. Tom ook niet, maar dat komt vooral door het immense scherm van 3 op 3 waarop het WK wordt uitgezonden. Zolang ik mijn whisky en/of rum krijg maakt het me niet uit, maar al dat geloop achter die bal lijkt zo vermoeiend…na een tijdje breken zelfs de lucifers die mijn ogen openhielden.
Hans
18-6-2010 – Het 2de Protos Project en van Toamasina naar Andasibe.
Deze ochtend zijn we te gast bij de brave mensen van het sanitaire project in Toamasina. Een zeer enthousiaste broeder, die vlot Engels praat met een Indisch toontje, heet ons welkom en begint aan zijn bijzonder interessante uitleg.
Jammer genoeg is er een haar in de boter in de vorm van een miscommunicatie. De broeder dacht dat wij bijna 2 dagen zouden blijven en had een heel programma, we konden echter maar blijven tot 13.00. Zeer jammer want er was enorm veel te zien.
Geen probleem voor deze energieke geestelijke, met een beetje aanpassingen sloegen we erin toch nog veel in die enkele uren te proppen.
Na een uitleg over de verschillende combinaties en soorten beerputten/toiletten, die ze zelfs ten toon hadden staan (ongebruikt weliswaar), begaven we ons naar een van de wijken. Daar wandelden we bij mensen in de slums binnen op een manier die geen blanke zou kunnen/durven was hij niet begeleid door de “burgemeester” en de mensen van de organisatie. Het voelde wat lastig de privacy van de mensen zo te schenden, maar de aanwezigheid van de toiletten was een duidelijke verbetering van hun leefomgeving.
Wat verder in de wijk kregen we de eer en het genoegen de entertainers/leraars van de organisatie aan het werk te zien. Minstens 30 kinderen stonden enthousiast toe te kijken hoe de grote poppen hen op een leuke manier aanleerden hoe ze toiletten moesten gebruiken, hun handen moesten wassen en de boel proper houden.
De bedoeling is dat zij het dan overbrengen aan hun ouders, hoewel er naargelang de voorstelling vorderde ook heel wat oudere mensen vrolijk stonden te lachen en bijleren.
Tegen de middag vertrokken we dan zoals gepland naar Andasibe, nog een hele rit. Eens aangekomen nestelden we ons in onze lodge, op slechts enkele meters van het regenwoud.
Hans
Grootste deel van de dag in de auto doorgebracht…de lange ritten beginnen hun tol te eisen. Die verveling moet je er echter bijnemen als je een groot land als Madagascar zo grondig wilt verkennen.
Ik blijf erbij…we hadden een helicopter moeten huren.
Anyway,…
Tegen de namiddag komen we aan in Toamasina, of Tamatave voor de vrienden. Ik vermoed dat de Malagasy het zelf niet goed weten.
De grote havenstad geeft een propere en professionele indruk. Brede, redelijk propere, straten gevuld met minder auto’s en meer fietsen. Minder slordige kraampjes langst de weg en meer fatsoenlijke winkeltjes. Zelfs de jongeren die met namaakrommel komen leuren verplaatsen zich met vespa’s in plaats van op blote voeten.
Jammer genoeg is het strand in de baai nogal vuil, en het water ook. Dat is duidelijk de tol die men betaalt voor de rijkdom die de goed uitgeruste haven met zich meebrengt.
Het mooie hotel Neptune vangt onze reismoeheid op. Een verkwikkende duik in het zwembad later is alles weer in orde en installeren we onszelf in de bar. Hmm…JW Black Label…Ik ben hier niet meer weg te slaan. Tom ook niet, maar dat komt vooral door het immense scherm van 3 op 3 waarop het WK wordt uitgezonden. Zolang ik mijn whisky en/of rum krijg maakt het me niet uit, maar al dat geloop achter die bal lijkt zo vermoeiend…na een tijdje breken zelfs de lucifers die mijn ogen openhielden.
Hans
18-6-2010 – Het 2de Protos Project en van Toamasina naar Andasibe.
Deze ochtend zijn we te gast bij de brave mensen van het sanitaire project in Toamasina. Een zeer enthousiaste broeder, die vlot Engels praat met een Indisch toontje, heet ons welkom en begint aan zijn bijzonder interessante uitleg.
Jammer genoeg is er een haar in de boter in de vorm van een miscommunicatie. De broeder dacht dat wij bijna 2 dagen zouden blijven en had een heel programma, we konden echter maar blijven tot 13.00. Zeer jammer want er was enorm veel te zien.
Geen probleem voor deze energieke geestelijke, met een beetje aanpassingen sloegen we erin toch nog veel in die enkele uren te proppen.
Na een uitleg over de verschillende combinaties en soorten beerputten/toiletten, die ze zelfs ten toon hadden staan (ongebruikt weliswaar), begaven we ons naar een van de wijken. Daar wandelden we bij mensen in de slums binnen op een manier die geen blanke zou kunnen/durven was hij niet begeleid door de “burgemeester” en de mensen van de organisatie. Het voelde wat lastig de privacy van de mensen zo te schenden, maar de aanwezigheid van de toiletten was een duidelijke verbetering van hun leefomgeving.
Wat verder in de wijk kregen we de eer en het genoegen de entertainers/leraars van de organisatie aan het werk te zien. Minstens 30 kinderen stonden enthousiast toe te kijken hoe de grote poppen hen op een leuke manier aanleerden hoe ze toiletten moesten gebruiken, hun handen moesten wassen en de boel proper houden.
De bedoeling is dat zij het dan overbrengen aan hun ouders, hoewel er naargelang de voorstelling vorderde ook heel wat oudere mensen vrolijk stonden te lachen en bijleren.
Tegen de middag vertrokken we dan zoals gepland naar Andasibe, nog een hele rit. Eens aangekomen nestelden we ons in onze lodge, op slechts enkele meters van het regenwoud.
Hans
vrijdag 18 juni 2010
16-6-2010 – Tana – Het 1ste Protos project. - Hans Van Buul
16-6-2010 – Antananarivo – Het 1ste Protos project.
We hebben vandaag vroeg afgesproken met Dirk, de lokale vertegenwoordiger van het watervoorzieningsproject aan de Andromba rivier. Na ons door de drukke ochtendspits gevochten te hebben komen we aan bij zijn bureautje. Het rustieke gebouw is gevestigd op 2 km van zijn huis, dat op zijn beurt weer 2 km van de school voor zijn kinderen is gevestigd, zodat Dirk niet elke dag uren onderweg is in het geschifte verkeer van de hoofdstad.
Dirk is een toffe gast, een aangename gesprekspartner met uitgebreide kennis over Madagascar en vooral…een Belg! Nog niet veel tegengekomen hier…
Na een korte introductie en een overzicht van het werkgebied stappen wij bij onze nieuwe wapenbroeder in de wagen. We laten ons meevoeren langst een hobbelige route die Dirk verscheidene malen per week aflegt.
Hij toont ons een aantal gecaptiveerde bronnen (bronnen waar een betonnen kist rond wordt gelegd en die aangesloten wordt op een leidingennetwerk). Wat ons vooral treft is het verschil tussen het heldere water dat daar in en uit stroomt en wat de mensen daarvoor ter beschikking hadden…vooral water dat (vrijwel stationair) in de rijstvelden staat.
Dat oude water dat ze bovendien van ver moesten komen halen, stond bloot aan de elementen, vervuiling en dieren. Dit nieuwe water, hoewel nog steeds niet echt drinkbaar voor ons, is een serieuze stap omhoog en wordt over het algemeen tot in het dorp gebracht via efficiënte & moderne systemen.
Nadat we terug naar de stad rijden komen we bij een ander deel van het project, een ingenieuze dam. De vrij simpele constructie zorgt ervoor dat meer dan 200 hectare (!!) aan rijstvelden kan geïrrigeerd worden. Uiteraard zorgt dit voor heel wat rijst op de plank. Daar komt bij dat buiten de jobs die de bouw en het onderhoud van de dam creëert, er nog heel wat landbouw-werk uit voort vloeit. De voordelen van zo een systeem op de juiste plek doen de kost dan ook in het niet zinken.
Als ik thuiskom ga ik mijn kraan eens goed knuffelen, en ik verwacht van u hetzelfde.
Hans
We hebben vandaag vroeg afgesproken met Dirk, de lokale vertegenwoordiger van het watervoorzieningsproject aan de Andromba rivier. Na ons door de drukke ochtendspits gevochten te hebben komen we aan bij zijn bureautje. Het rustieke gebouw is gevestigd op 2 km van zijn huis, dat op zijn beurt weer 2 km van de school voor zijn kinderen is gevestigd, zodat Dirk niet elke dag uren onderweg is in het geschifte verkeer van de hoofdstad.
Dirk is een toffe gast, een aangename gesprekspartner met uitgebreide kennis over Madagascar en vooral…een Belg! Nog niet veel tegengekomen hier…
Na een korte introductie en een overzicht van het werkgebied stappen wij bij onze nieuwe wapenbroeder in de wagen. We laten ons meevoeren langst een hobbelige route die Dirk verscheidene malen per week aflegt.
Hij toont ons een aantal gecaptiveerde bronnen (bronnen waar een betonnen kist rond wordt gelegd en die aangesloten wordt op een leidingennetwerk). Wat ons vooral treft is het verschil tussen het heldere water dat daar in en uit stroomt en wat de mensen daarvoor ter beschikking hadden…vooral water dat (vrijwel stationair) in de rijstvelden staat.
Dat oude water dat ze bovendien van ver moesten komen halen, stond bloot aan de elementen, vervuiling en dieren. Dit nieuwe water, hoewel nog steeds niet echt drinkbaar voor ons, is een serieuze stap omhoog en wordt over het algemeen tot in het dorp gebracht via efficiënte & moderne systemen.
Nadat we terug naar de stad rijden komen we bij een ander deel van het project, een ingenieuze dam. De vrij simpele constructie zorgt ervoor dat meer dan 200 hectare (!!) aan rijstvelden kan geïrrigeerd worden. Uiteraard zorgt dit voor heel wat rijst op de plank. Daar komt bij dat buiten de jobs die de bouw en het onderhoud van de dam creëert, er nog heel wat landbouw-werk uit voort vloeit. De voordelen van zo een systeem op de juiste plek doen de kost dan ook in het niet zinken.
Als ik thuiskom ga ik mijn kraan eens goed knuffelen, en ik verwacht van u hetzelfde.
Hans
16-6-2010 - Bezoek aan het Andromba project van Protos.- Marc Van Buul
Bezoek aan het Andromba project van Protos.
Afspraak bij Protos om 8.00u in Ankerana een wijk van Tana.
Nadat we de Stad Tana volledig doorkruist hebben, en geloof me dat is geen sinecure, worden we op het bureau van Protos verwelkomd door Francessca en Dirk, de vertegenwoordigers van Protos en verantwoordelijk voor twee projecten(Andromba en Toamasina). Beiden wonen, samen met hun kinderen, al vier jaar in Madagascar na 6 jaar in Equador gewerkt te hebben.
Dirk neemt het op zich om het project te kaderen en uit te leggen. Vermits hij Nederlandstalig is, is dat voor ons wel het gemakkelijkste. Het project is een samenwerking tussen een plaatselijke watermaatschappij Fikrifima en Protos en 6 community’s.(zeg maar kleine provincies) met als doel zoveel mogelijk waterfonteintjes in de verschillende dorpen te plaatsen zodat de mensen proper en (voor hen ) drinkbaar water hebben…
Wij met onze Westerse magen kunnen dit water niet aan. We worden er doodziek van. Dirk daarentegen vertoeft al zo lang in de tropen dat hij dit bronwater ook kan drinken. Hij doet dit dan ook regelmatig om vast te stellen of de kwaliteit OK is. Straffe gast!!! Een durver…
Om dit alles te coördineren werd er een soort van overkoepelend orgaan opgericht met vertegenwoordigers en gezagsdragers van de 6 community’s , dat op regelmatige basis de koppen bij elkaar steekt. Het ganse project is er op gericht om een “samenwerking” op te zetten met de plaatselijke bevolking. Maw de plaatselijke bevolking moet dit eerst en vooral echt zelf willen, ze moeten er hard aan meewerken en moeten er ook voor betalen. Het startbedrag is 1 Euro per volwassene (wat overeenkomt met 2600 Aryari en het equivalent is van één dag hard werken….).
Deze startsom is een soort van spaarpot waarmee men later de nodige onderhoudswerken en herstellingen mee kan betalen. Verder betaalt men 1 Euro per jaar als participatie in de kosten. Dit coöperatief principe is hier heel belangrijk vooral om de medewerking en de betrokkenheid van de plaatselijke bevolking te verkrijgen. Het allerbelangrijkste bij de start is dat de plaatselijke bevolking overtuigd is van de noodzaak om water in hun dorp te hebben. Als ze hier niet zelf van overtuigd zijn en aldus geen echte vragende partij zijn, dan is er geen beginnen aan.
Er zijn voorbeelden bekend van plaatselijke burgemeesters en andere zogezegde notabelen of nobelen die geld vroegen aan de helpende instanties omdat ze vonden dat zij een gunst bewezen aan hen en niet omgekeerd. Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk , zult u zeggen . Tj,a… Madagascar staat bekend als één van de corruptste landen van deze wereld. Maar als we héél eerlijk zijn moeten wij dit zeker niet veroordelen. Dit heeft te maken met regelneverij en zakkenvullerij van al diegenen die strepen en sterren hebben. Klinkt u dat niet wat bekender of vertrouwder in de oren? Tja….wij maken hier soms ook die bedenking.
Wat ons betreft hebben wij, Belgen, deze mensen niet veel te leren. Wat hier op kleine schaal en in het openbaar gedaan wordt, doet men bij ons op grote schaal en veel geraffineerder, zeg maar hypocrieter. Het basisprincipe zal blijkbaar over de hele wereld hetzelfde zijn: wie aan de macht is schept asap zijn zakken vol, kost wat kost, zonder zich nog iets aan te trekken van het lot van de mensen door wie hij gekozen is….
Het is altijd hetzelfde : als ik en mijn gezin, mijn familie en vrienden het maar goed hebben… de rest trekken we ons niet aan, en daar zijn we ook niet verantwoordelijk voor.
Zijn we nu weer aan het overdrijven? Of zien we gewoon de parallellen met wat bij ons gebeurd van hieruit véél scherper??
Ik weet het niet goed.
Dan maar terug naar ons project.
Na lang onderhandelen is Protos er in geslaagd een technieker aan te nemen die instaat voor het onderhoud van de waterleidingen, problemen aankaart, de administratie in kaart brengt, de centen ontvangt enz. Zijn belangrijkste taak is om ervoor te zorgen dat alles blijft werken. Indien men dit niet zou doen dan valt bij het eerste beste mankement alles in duigen en zijn alle inspanningen en investeringen voor niets geweest. Iedereen gaat dan bij de pakken neerzitten en wacht op Godot….
Even situeren: Het gebied waar ze werkzaam zijn ligt op zo’n 20 km van Tana. Zes verschillende provincietjes met daarin talloze dorpjes gelegen in en rond een grote vallei, verbonden door een riviertje dat de Andromba noemt en dat ook de belangrijkste levensader is voor deze omgeving. Als je boven in de bergen bent zie je Tana in al zijn uitgestrektheid voor je liggen. En toch…is hier geen elektriciteit en toch zitten de mensen hier zonder water. Wie water wil moet helemaal naar beneden naar de rivier of naar de rijstvelden en schept daar uit wat men nodig heeft.
Een van de grootste problemen is dan ook de ziekte en sterfte die met het drinken van dit soort van water gepaard gaan. In 2000 stierven er , na een aantal zware tyfoons nog 3000 mensen aan Malaria.
Hét doel van Dirk en zijn ploeg is dan eigenlijk ook héél simpel : hoe krijgen we water in de verschillende dorpjes zodat de bewoners over min of meer proper water beschikken. Poepsimpel toch….de uitvoering is echter een ander paar mouwen.
Ik probeer in enkele stappen te schetsen hoe ze dat doen:
- Men gaat op zoek i.s.m de bewoners naar plaatselijke waterbronnen en brengt die in kaart.
- Men maakt uitgebreide studies om te zien hoe men het water van de verschillende bronnen tot in bepaalde dorpjes of plaatsen, krijgt ( puur op het systeem van de communicerende vaten). Hoe hoger de bron gelegen is hoe meer druk, hoe verder men geraakt en hoe meer fonteintjes men kan plaatsen.
- Men berekend het debiet van de bron, m.a.w. men ziet hoeveel water er uit komt en wat men daar mee kan doen en hoeveel liter dit betekent per inwoner. Zo kan men ook berekenen of de bron een overcapaciteit heeft en of dat water eventueel kan afgeleid worden naar een andere plaats.
- Als dit alles in kaart is gebracht begint men de onderhandelingen met de plaatselijke bevolking. Als ik alles goed begrepen heb is dit nog het moeilijkste van al, en vergt dit het meeste tijd. Hoe overtuig je dorp 1 dat op zijn gebied twee bronnen heeft om één bron af te staan aan een naburig dorp. Of straffer nog : om één bron die meer dan voldoende water geeft te delen met een ander dorp. Of hoe overtuig je mensen die op hun grondgebied een bron hebben dat ze nog genoeg water zullen overhouden om hun rijstvelden te irrigeren nadat Protos de bron gecapteerd heeft en afgeleid naar het dorp. Daarbij komt nog dat in elk dorp , iedereen bijna een titel heeft, en iedereen zijn zegje wil doen en zijn goedkeuring moet geven.
Buiten de burgemeester en de onderburgemeester heb je nog een reeks van onderdanen die allemaal wel een of ander titel hebben en een paar strepen om op te gaan staan…. Klinkt herkenbaar niet??? Alleen is het hier om u een kriek mee te lachen….moest het niet zo erg zijn…. Protos komt dus in situaties terecht waar een of andere potentaat jarenlang kan gaan dwarsliggen waardoor een heel dorp zonder water zit. Het vergt dus ongelofelijke diplomatie, oneindig geduld en een doordachte aanpak om dit alles te realiseren. De mensen van Protos zijn niet alleen ingenieurs…zij moeten een enorm sociaal en psychologisch inzicht hebben en de plaatselijke bevolking , hun cultuur en hun gewoontes, zeer goed begrijpen. In mijn ogen zijn het tovenaars….
- Na deze voorbereiding kan dan het eigenlijke werk beginnen. De gelokaliseerde bron wordt uitgegraven, proper gemaakt enz. en er wordt een betonnen opvangput rond gemaakt waarin het water wordt opgevangen. Het water uit deze put wordt door Polyethyleen buizen afgevoerd naar het dorp. Dit is een flexibele zwarte buis die in de op voorhand gegraven grachten wordt gelegd
- De plaatselijke bewoners zorgen voor al het (zware) praktische werk en graven op aangeven van de mensen van Protos kilometers lange grachten waarin de leidingen gelegd worden. Dit onder de begeleiding van een technieker van het project.
- Elke leiding is 100m lang en wordt via raccor unions ( koppelstuk) aan elkaar gekoppeld.
- In elke dorp worden meerdere fonteintjes geplaatst. Goed herkenbaar door hun blauwe hekjes.
- Het water is in vergelijking met wat de mensen hier gewoon zijn zéér proper, want komt rechtstreeks van de bron.
We bezoeken achtereenvolgens de bureau van de technieker, een aantal reeds gebouwde putten (gecapteerde bronnen), het magazijn waar het materiaal wordt geleverd (buizen, koppelstukken enz.), een bron die werd uitgegraven en waar men bezig was aan de betonnen put, de fonteintjes in de dorpen, een meetpunt op de rivier (waarmee men het debiet kan berekenen) enz.
We stellen vast dat, ondanks het feit dat dit een simpel werk is, de uitvoering ervan allesbehalve eenvoudig is. De medewerking, letterlijk en figuurlijk, van de plaatselijke bevolking is een must. De dorpen zijn ook bijna onbereikbaar door de bijzonder slechte staat van de weg. Een 4X4 is hier absolute noodzaak of je geraakt nergens. Hoe ze alle materiaal ( stenen , cement, leidingen e.d.) ter plaatse krijgen is mij een compleet raadsel.
Tot slot van ons bezoek gaan we nog kijken naar iets totaal anders.
In de Andromba rivier bouwt Protos een dam. Deze dam moet dienen om het waterpeil voor de dam te laten stijgen zodat de nabij gelegen vlakte van meer dan 200 Hectaren terug kan geïrrigeerd worden. Deze vlakte was vele jaren geleden zeer vruchtbaar, maar door het zakken van het waterpeil kon men de vlakte niet meer voorzien van het noodzakelijke water. Gevolg: honderden rijstvelden bleven uitgedroogd liggen. Door het bouwen van de dam kan men terug beschikken over water. Dirk heeft het systeem van deze dam bedacht en uitgewerkt, op basis van een aantal bezoeken dat hij hier en in Frankrijk heeft gebracht aan soortgelijke initiatieven.
De moeilijkheid zit hem hierin dat deze dam terug moet afgebroken worden tijdens het regenseizoen. Zoniet zou dat desastreuze gevolgen hebben. Dit lost men op door op de betonnen basis constructie een systeem van verwijderbare houten balken op te hangen. Wanneer het begint te regenen verwijderd men de balken, zodat het water vrij kan doorstromen. Doet u dat niet zo’n beetje denken aan bij ons : de schotten ophalen (of zoiets)….
De werkzaamheden aan de dam gebeuren volledig door een plaatselijke aannemer onder leiding en toezicht van Dirk.
Wat we hier en nu met onze eigen ogen hebben kunnen vaststellen is dat Protos hier fantastisch werk doet. Zonder grootschalig te werken, of zonder spectaculaire toestanden helpen ze hier vele mensen aan proper water. Hier in de heuvels rond Tana wordt door hen een grote nood gelenigd. Proficiat mensen van Protos. Dit is knap werk en verdiend een eindeloze bewondering maar vooral onze geldelijke ondersteuning. Zonder onze financiële hulp en die van Europa en andere organisaties komt er hier niets van terecht.
Dirk en co, bedankt voor uw zeer interessante rondleiding, bedankt voor jullie eindeloze inzet en geduld. De manier waarop jullie dit aanpakken is bewonderenswaardig!!! Chapeau!!!
Mijn besluit : onze centen worden hier méér dan goed besteed!!!
Marc
Afspraak bij Protos om 8.00u in Ankerana een wijk van Tana.
Nadat we de Stad Tana volledig doorkruist hebben, en geloof me dat is geen sinecure, worden we op het bureau van Protos verwelkomd door Francessca en Dirk, de vertegenwoordigers van Protos en verantwoordelijk voor twee projecten(Andromba en Toamasina). Beiden wonen, samen met hun kinderen, al vier jaar in Madagascar na 6 jaar in Equador gewerkt te hebben.
Dirk neemt het op zich om het project te kaderen en uit te leggen. Vermits hij Nederlandstalig is, is dat voor ons wel het gemakkelijkste. Het project is een samenwerking tussen een plaatselijke watermaatschappij Fikrifima en Protos en 6 community’s.(zeg maar kleine provincies) met als doel zoveel mogelijk waterfonteintjes in de verschillende dorpen te plaatsen zodat de mensen proper en (voor hen ) drinkbaar water hebben…
Wij met onze Westerse magen kunnen dit water niet aan. We worden er doodziek van. Dirk daarentegen vertoeft al zo lang in de tropen dat hij dit bronwater ook kan drinken. Hij doet dit dan ook regelmatig om vast te stellen of de kwaliteit OK is. Straffe gast!!! Een durver…
Om dit alles te coördineren werd er een soort van overkoepelend orgaan opgericht met vertegenwoordigers en gezagsdragers van de 6 community’s , dat op regelmatige basis de koppen bij elkaar steekt. Het ganse project is er op gericht om een “samenwerking” op te zetten met de plaatselijke bevolking. Maw de plaatselijke bevolking moet dit eerst en vooral echt zelf willen, ze moeten er hard aan meewerken en moeten er ook voor betalen. Het startbedrag is 1 Euro per volwassene (wat overeenkomt met 2600 Aryari en het equivalent is van één dag hard werken….).
Deze startsom is een soort van spaarpot waarmee men later de nodige onderhoudswerken en herstellingen mee kan betalen. Verder betaalt men 1 Euro per jaar als participatie in de kosten. Dit coöperatief principe is hier heel belangrijk vooral om de medewerking en de betrokkenheid van de plaatselijke bevolking te verkrijgen. Het allerbelangrijkste bij de start is dat de plaatselijke bevolking overtuigd is van de noodzaak om water in hun dorp te hebben. Als ze hier niet zelf van overtuigd zijn en aldus geen echte vragende partij zijn, dan is er geen beginnen aan.
Er zijn voorbeelden bekend van plaatselijke burgemeesters en andere zogezegde notabelen of nobelen die geld vroegen aan de helpende instanties omdat ze vonden dat zij een gunst bewezen aan hen en niet omgekeerd. Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk , zult u zeggen . Tj,a… Madagascar staat bekend als één van de corruptste landen van deze wereld. Maar als we héél eerlijk zijn moeten wij dit zeker niet veroordelen. Dit heeft te maken met regelneverij en zakkenvullerij van al diegenen die strepen en sterren hebben. Klinkt u dat niet wat bekender of vertrouwder in de oren? Tja….wij maken hier soms ook die bedenking.
Wat ons betreft hebben wij, Belgen, deze mensen niet veel te leren. Wat hier op kleine schaal en in het openbaar gedaan wordt, doet men bij ons op grote schaal en veel geraffineerder, zeg maar hypocrieter. Het basisprincipe zal blijkbaar over de hele wereld hetzelfde zijn: wie aan de macht is schept asap zijn zakken vol, kost wat kost, zonder zich nog iets aan te trekken van het lot van de mensen door wie hij gekozen is….
Het is altijd hetzelfde : als ik en mijn gezin, mijn familie en vrienden het maar goed hebben… de rest trekken we ons niet aan, en daar zijn we ook niet verantwoordelijk voor.
Zijn we nu weer aan het overdrijven? Of zien we gewoon de parallellen met wat bij ons gebeurd van hieruit véél scherper??
Ik weet het niet goed.
Dan maar terug naar ons project.
Na lang onderhandelen is Protos er in geslaagd een technieker aan te nemen die instaat voor het onderhoud van de waterleidingen, problemen aankaart, de administratie in kaart brengt, de centen ontvangt enz. Zijn belangrijkste taak is om ervoor te zorgen dat alles blijft werken. Indien men dit niet zou doen dan valt bij het eerste beste mankement alles in duigen en zijn alle inspanningen en investeringen voor niets geweest. Iedereen gaat dan bij de pakken neerzitten en wacht op Godot….
Even situeren: Het gebied waar ze werkzaam zijn ligt op zo’n 20 km van Tana. Zes verschillende provincietjes met daarin talloze dorpjes gelegen in en rond een grote vallei, verbonden door een riviertje dat de Andromba noemt en dat ook de belangrijkste levensader is voor deze omgeving. Als je boven in de bergen bent zie je Tana in al zijn uitgestrektheid voor je liggen. En toch…is hier geen elektriciteit en toch zitten de mensen hier zonder water. Wie water wil moet helemaal naar beneden naar de rivier of naar de rijstvelden en schept daar uit wat men nodig heeft.
Een van de grootste problemen is dan ook de ziekte en sterfte die met het drinken van dit soort van water gepaard gaan. In 2000 stierven er , na een aantal zware tyfoons nog 3000 mensen aan Malaria.
Hét doel van Dirk en zijn ploeg is dan eigenlijk ook héél simpel : hoe krijgen we water in de verschillende dorpjes zodat de bewoners over min of meer proper water beschikken. Poepsimpel toch….de uitvoering is echter een ander paar mouwen.
Ik probeer in enkele stappen te schetsen hoe ze dat doen:
- Men gaat op zoek i.s.m de bewoners naar plaatselijke waterbronnen en brengt die in kaart.
- Men maakt uitgebreide studies om te zien hoe men het water van de verschillende bronnen tot in bepaalde dorpjes of plaatsen, krijgt ( puur op het systeem van de communicerende vaten). Hoe hoger de bron gelegen is hoe meer druk, hoe verder men geraakt en hoe meer fonteintjes men kan plaatsen.
- Men berekend het debiet van de bron, m.a.w. men ziet hoeveel water er uit komt en wat men daar mee kan doen en hoeveel liter dit betekent per inwoner. Zo kan men ook berekenen of de bron een overcapaciteit heeft en of dat water eventueel kan afgeleid worden naar een andere plaats.
- Als dit alles in kaart is gebracht begint men de onderhandelingen met de plaatselijke bevolking. Als ik alles goed begrepen heb is dit nog het moeilijkste van al, en vergt dit het meeste tijd. Hoe overtuig je dorp 1 dat op zijn gebied twee bronnen heeft om één bron af te staan aan een naburig dorp. Of straffer nog : om één bron die meer dan voldoende water geeft te delen met een ander dorp. Of hoe overtuig je mensen die op hun grondgebied een bron hebben dat ze nog genoeg water zullen overhouden om hun rijstvelden te irrigeren nadat Protos de bron gecapteerd heeft en afgeleid naar het dorp. Daarbij komt nog dat in elk dorp , iedereen bijna een titel heeft, en iedereen zijn zegje wil doen en zijn goedkeuring moet geven.
Buiten de burgemeester en de onderburgemeester heb je nog een reeks van onderdanen die allemaal wel een of ander titel hebben en een paar strepen om op te gaan staan…. Klinkt herkenbaar niet??? Alleen is het hier om u een kriek mee te lachen….moest het niet zo erg zijn…. Protos komt dus in situaties terecht waar een of andere potentaat jarenlang kan gaan dwarsliggen waardoor een heel dorp zonder water zit. Het vergt dus ongelofelijke diplomatie, oneindig geduld en een doordachte aanpak om dit alles te realiseren. De mensen van Protos zijn niet alleen ingenieurs…zij moeten een enorm sociaal en psychologisch inzicht hebben en de plaatselijke bevolking , hun cultuur en hun gewoontes, zeer goed begrijpen. In mijn ogen zijn het tovenaars….
- Na deze voorbereiding kan dan het eigenlijke werk beginnen. De gelokaliseerde bron wordt uitgegraven, proper gemaakt enz. en er wordt een betonnen opvangput rond gemaakt waarin het water wordt opgevangen. Het water uit deze put wordt door Polyethyleen buizen afgevoerd naar het dorp. Dit is een flexibele zwarte buis die in de op voorhand gegraven grachten wordt gelegd
- De plaatselijke bewoners zorgen voor al het (zware) praktische werk en graven op aangeven van de mensen van Protos kilometers lange grachten waarin de leidingen gelegd worden. Dit onder de begeleiding van een technieker van het project.
- Elke leiding is 100m lang en wordt via raccor unions ( koppelstuk) aan elkaar gekoppeld.
- In elke dorp worden meerdere fonteintjes geplaatst. Goed herkenbaar door hun blauwe hekjes.
- Het water is in vergelijking met wat de mensen hier gewoon zijn zéér proper, want komt rechtstreeks van de bron.
We bezoeken achtereenvolgens de bureau van de technieker, een aantal reeds gebouwde putten (gecapteerde bronnen), het magazijn waar het materiaal wordt geleverd (buizen, koppelstukken enz.), een bron die werd uitgegraven en waar men bezig was aan de betonnen put, de fonteintjes in de dorpen, een meetpunt op de rivier (waarmee men het debiet kan berekenen) enz.
We stellen vast dat, ondanks het feit dat dit een simpel werk is, de uitvoering ervan allesbehalve eenvoudig is. De medewerking, letterlijk en figuurlijk, van de plaatselijke bevolking is een must. De dorpen zijn ook bijna onbereikbaar door de bijzonder slechte staat van de weg. Een 4X4 is hier absolute noodzaak of je geraakt nergens. Hoe ze alle materiaal ( stenen , cement, leidingen e.d.) ter plaatse krijgen is mij een compleet raadsel.
Tot slot van ons bezoek gaan we nog kijken naar iets totaal anders.
In de Andromba rivier bouwt Protos een dam. Deze dam moet dienen om het waterpeil voor de dam te laten stijgen zodat de nabij gelegen vlakte van meer dan 200 Hectaren terug kan geïrrigeerd worden. Deze vlakte was vele jaren geleden zeer vruchtbaar, maar door het zakken van het waterpeil kon men de vlakte niet meer voorzien van het noodzakelijke water. Gevolg: honderden rijstvelden bleven uitgedroogd liggen. Door het bouwen van de dam kan men terug beschikken over water. Dirk heeft het systeem van deze dam bedacht en uitgewerkt, op basis van een aantal bezoeken dat hij hier en in Frankrijk heeft gebracht aan soortgelijke initiatieven.
De moeilijkheid zit hem hierin dat deze dam terug moet afgebroken worden tijdens het regenseizoen. Zoniet zou dat desastreuze gevolgen hebben. Dit lost men op door op de betonnen basis constructie een systeem van verwijderbare houten balken op te hangen. Wanneer het begint te regenen verwijderd men de balken, zodat het water vrij kan doorstromen. Doet u dat niet zo’n beetje denken aan bij ons : de schotten ophalen (of zoiets)….
De werkzaamheden aan de dam gebeuren volledig door een plaatselijke aannemer onder leiding en toezicht van Dirk.
Wat we hier en nu met onze eigen ogen hebben kunnen vaststellen is dat Protos hier fantastisch werk doet. Zonder grootschalig te werken, of zonder spectaculaire toestanden helpen ze hier vele mensen aan proper water. Hier in de heuvels rond Tana wordt door hen een grote nood gelenigd. Proficiat mensen van Protos. Dit is knap werk en verdiend een eindeloze bewondering maar vooral onze geldelijke ondersteuning. Zonder onze financiële hulp en die van Europa en andere organisaties komt er hier niets van terecht.
Dirk en co, bedankt voor uw zeer interessante rondleiding, bedankt voor jullie eindeloze inzet en geduld. De manier waarop jullie dit aanpakken is bewonderenswaardig!!! Chapeau!!!
Mijn besluit : onze centen worden hier méér dan goed besteed!!!
Marc
woensdag 16 juni 2010
12-13-14-6-2010 - Tom Van Elsacker
12/06/2010 : Bezoek aan nationaal park van Isalo
Om half 9 pikken we onze gids op en rijden we naar de parking waar we onze dagtrip in gang zetten. We trekken het savanne landschap in waar we het zandsteen gebergte beklimmen.
Na een fantastisch zicht van op de point vue trekken we voort en komen we aan de piscine naturelle. Dit is echt de natuur op zen best. Een kleine koof in het landschap waar het mooi groen is tegenover de dorre savanne met zoals de naam het zegt een natuurlijk zwembadje… super… .
Zwemmen geblazen en voor de gids het goed en wel besefte lagen we al in het water.
Toen we uitgezwommen waren vertelde onze gids dat we zo nog 3 watertjes zouden tegenkomen (piscine blue, piscine noire en de cascade) dus konden we niet snel genoeg onze tocht verderzetten. Het landschap was prachtig, alsof je door de Colorado liep. Voor we aan onze volgende zwempartijen konden beginnen hielden we halt aan een kampplaats waar we ons middagmaal verorberden.
We waren er niet alleen. De lemuren kregen ons al snel in het oog en kwamen steeds dichter tot ze zelfs naast je zaten. Er was er zelfs eentje die de kans zag om met Hans zijn lunchpakket te gaan lopen. Al een geluk dat Marc snel genoeg was en de strijd met de lemur aanging en won.
Marc 1 Lemuren 0 ! We zetten onze tocht verder en zoals we vooropgesteld hadden zijn we in de overige 3 piscines gaan zwemmen. De ene al wat kouder dan de andere maar één voor één prachtige natuur om nooit meer te vergeten. Moe gewandeld en gezwommen trokken we terug naar het hotel waar Hans en mij een heerlijke massage stond te wachten. Een heerlijke manier om de dag af te sluiten. Life is good in Madagascar!
13/06/2010 : Bezoek aan Canyon du maki en Canyon du rats
Met de gids die ons gisteren door het nationaal park loodste zijn we vandaag 2 canyons gaan ontdekken. Immense kloven in de zandsteen bergen van Isalo. Ook hier hebben we weer lemuren gevonden, die apen zitten echt overal.
De gids loodste ons door de kloven over rotsen en smalle padjes alsof het niets was. Op weg terug uit de laatste canyon, de canyon du rats, wou ik toch eens zien of ik geen andere weg over de rotsen vond dan de gids aangaf. Het was tenslotte de canyon du rats en als “rat” kan je dan ni onderdoen. Dus ik vroeg hem of ik niet langs de andere kant over de rotsen en langs de muur kon kruipen? Hij zei van niet en de uitdaging was gezet.
Ik waande me een lemuur en begon van rots naar rots te springen en te klauteren. Dit heeft welgeteld 3 min geduurd of het was zover, de wannabe lemuur lag het water in. Iets wat iedereen natuurlijk grappig vond maar ik gaf niet af en bereikte uiteindelijk het einddoel vol trots. Teruggekomen in het hotel rond de middag hebben we wat rust genomen en zijn we maar wat in de zon gaan liggen genieten een geslaagde dag.
14/06/2010 : autorit van Isalo naar Amboisitra
Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van ons prachtig hotel en zijn we vertrokken voor een rit van 436 km naar Amboisitra. Het was zwaar voor ons allen, iedereen was moe en zo een lange rit doet daar niet veel goed aan. Eenmaal aangekomen in Amboisitra was de opluchting groot!
Tom
Om half 9 pikken we onze gids op en rijden we naar de parking waar we onze dagtrip in gang zetten. We trekken het savanne landschap in waar we het zandsteen gebergte beklimmen.
Na een fantastisch zicht van op de point vue trekken we voort en komen we aan de piscine naturelle. Dit is echt de natuur op zen best. Een kleine koof in het landschap waar het mooi groen is tegenover de dorre savanne met zoals de naam het zegt een natuurlijk zwembadje… super… .
Zwemmen geblazen en voor de gids het goed en wel besefte lagen we al in het water.
Toen we uitgezwommen waren vertelde onze gids dat we zo nog 3 watertjes zouden tegenkomen (piscine blue, piscine noire en de cascade) dus konden we niet snel genoeg onze tocht verderzetten. Het landschap was prachtig, alsof je door de Colorado liep. Voor we aan onze volgende zwempartijen konden beginnen hielden we halt aan een kampplaats waar we ons middagmaal verorberden.
We waren er niet alleen. De lemuren kregen ons al snel in het oog en kwamen steeds dichter tot ze zelfs naast je zaten. Er was er zelfs eentje die de kans zag om met Hans zijn lunchpakket te gaan lopen. Al een geluk dat Marc snel genoeg was en de strijd met de lemur aanging en won.
Marc 1 Lemuren 0 ! We zetten onze tocht verder en zoals we vooropgesteld hadden zijn we in de overige 3 piscines gaan zwemmen. De ene al wat kouder dan de andere maar één voor één prachtige natuur om nooit meer te vergeten. Moe gewandeld en gezwommen trokken we terug naar het hotel waar Hans en mij een heerlijke massage stond te wachten. Een heerlijke manier om de dag af te sluiten. Life is good in Madagascar!
13/06/2010 : Bezoek aan Canyon du maki en Canyon du rats
Met de gids die ons gisteren door het nationaal park loodste zijn we vandaag 2 canyons gaan ontdekken. Immense kloven in de zandsteen bergen van Isalo. Ook hier hebben we weer lemuren gevonden, die apen zitten echt overal.
De gids loodste ons door de kloven over rotsen en smalle padjes alsof het niets was. Op weg terug uit de laatste canyon, de canyon du rats, wou ik toch eens zien of ik geen andere weg over de rotsen vond dan de gids aangaf. Het was tenslotte de canyon du rats en als “rat” kan je dan ni onderdoen. Dus ik vroeg hem of ik niet langs de andere kant over de rotsen en langs de muur kon kruipen? Hij zei van niet en de uitdaging was gezet.
Ik waande me een lemuur en begon van rots naar rots te springen en te klauteren. Dit heeft welgeteld 3 min geduurd of het was zover, de wannabe lemuur lag het water in. Iets wat iedereen natuurlijk grappig vond maar ik gaf niet af en bereikte uiteindelijk het einddoel vol trots. Teruggekomen in het hotel rond de middag hebben we wat rust genomen en zijn we maar wat in de zon gaan liggen genieten een geslaagde dag.
14/06/2010 : autorit van Isalo naar Amboisitra
Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van ons prachtig hotel en zijn we vertrokken voor een rit van 436 km naar Amboisitra. Het was zwaar voor ons allen, iedereen was moe en zo een lange rit doet daar niet veel goed aan. Eenmaal aangekomen in Amboisitra was de opluchting groot!
Tom
dinsdag 15 juni 2010
14-15-6-2010 - Back to Tana - Hans Van Buul
14-6-2010 - Van Isalo naar Amboistra
Aaaaaaamaaaaaaiii men voeten.
Vandaag een goede 500km terug gereden richting startpunt Antananarivo, langst dezelfde weg want er is er maar 1.
Op de Malagasy weg, met de Malagasy bochtjes en het Malagasy verkeer staat dit qua gevoel gelijk aan een kleine 1000 Belgische kilometers. Van ’s morgens tot ’s avonds dus.
Bijgevolg is er zeer weinig nieuws te zien en dus te vertellen, maar ik zal eens goed graven...
Misschien een kleine passage over het verkeer hier?
Toen we in het begin rondreden in Tana vroegen we ons hardop af hoe de voorrang hier in godsnaam werd bepaald. We concludeerden dat diegene die het meeste lef had het recht verkreeg eerst te gaan… zo leek het toch.
Na verdere navraag bleek er effectief een systeem in te zitten, alleen verschilde dat systeem van streek tot streek. Handig.
Ook een leuk om op te merken was dat er in het constante geclaxonneer van onze & andere chauffeurs een soort code zat.
“Tut” = Ga opzij!
“tuttut” = Merci om opzij te gaan!
“TutTuut” = Gere gedaan!
“Tuuuuuuuuuuuuuuuut” (in een bocht) = ik kom om de bocht, ga godver**** uit de weg want ik vertraag niet!
Op het gebied van borden en aangevingen kan ik het simpel houden… snelheidsborden zijn zeldzaam en worden compleet genegeerd, de rest is onbestaande of verkeerd gebruikt. Wegmarkeringen zijn irrelevant en de gevarendriehoek (gepaard met een uitgeschakeld voertuig enkele meters verder) komt hier bijna meer voor dan lantaarnpalen op de Belgische snelweg.
Wat verder nog eigen is aan de Malagasy wegen zijn de controleposten van het leger/politie/gendarmerie.
Stuk voor stuk dragen de (eerder korte) armen der wet een zwaar machinegeweer rond de schouder, en stuk voor stuk zijn ze meer met hun GSM bezig dan met de controle. Naar wat ze op zoek zijn weten we niet, maar als blanke hebben wij blijkbaar een soort beschermde status, meestal mogen we gewoon doorrijden. Van onze chauffeur leren we dat ze blijkbaar niet vies zijn van afpersing als aanvulling van hun karige loon. Hij zegt dat we moeten doen alsof we ze niet verstaan, zodat ze geen geld kunnen vragen. Geen probleem.
Ziezo, meer krijg ik uit deze dag niet uit!
Of toch…ik herinner me net dat we een vogel hebben…aangereden? Doodgereden? Soit, geraakt. Honoré kon er niets aan doen, die beesten hebben hier de gewoonte in de richting van het aanstormende, luide, blinkende gevaarte op de weg te lopen/vliegen…Darwin op zijn best!
Hans
15-6-2010 – Van Amboistra naar Antananarivo
Jesus Christus wat zijn wij verwend na Le Jardin Du Roix in Isalo…Het prachtig hotel tussen de bergen en zijn charmante personeel voorzagen in al onze noden. Ons glas werd letterlijk bijgevuld voor we de bodem zagen.
Deze nacht verbleven we in Amboistra. Het prachtige, echte Malagasy hotel is ongelooflijk mooi. Alles is afgewerkt met typische Malagasy dieren, figuren… van de uiteinden van de gordijnhouders tot de lichtschakelaars.
Maar wat de lieve maître d ’hotel ook doet, het is niet goed genoeg om ons tevreden te stellen na de Vipbehandeling in Le Jardin Du Roix. Niet dat we het te hard laten merken, maar we zouden geen Belgen zijn, en ik zou Hans niet zijn, als we niet zouden klagen.
De rest van de dag zijn we weer op weg om de overige 100den kilometers te overbruggen naar Antananarivo. Tegen 3 uur ’s middags komen we daar aan, we rijden rechtstreeks naar de Croc Farm…
De mini-zoo ligt er verlaten bij maar het loont toch de moeite.
Tot 150 reusachtige (van 3 tot 8 meter) nijlkrokodillen liggen te luieren op banken van hun privé-meer (ik denk niet dat iemand hun dit domein wil betwisten…).We hebben chance want de dikzakken bewegen nog redelijk veel. Ze kruipen over elkaar heen en proberen die lekker uitziende roze apen op de kant in het water te lokken door de onschuldige drijvende boomstam te spelen. Goed geprobeerd dino-restje!
Ondanks de illusie dat ze tam, lui en traag zijn weten we maar al te goed dat we eigenlijk respect hebben voor de geperfectioneerde jagers. Zij waren de enige grote roofdieren die 120 miljoen jaar geleden, toen het eiland afscheurde, al bestonden.
Tot de mens 2000 jaar geleden arriveerden waren ze de onbetwiste heersers over het eiland, nu leven ze vooral in de farms. Alhoewel ze in het westen van Mada nog in het wild voorkomen en regelmatig een menselijk slachtoffer maken.
Honoré is er niet gerust in en komt niet te dicht in de buurt, zijn Malagasy bijgeloof weerhoudt hem er ook van het vlees te bestellen in het restaurant. Wij Belgen hebben als dappersten aller Galliers natuurlijk lak aan bijgeloof, en genieten van een croco-brochette met pomme sauté…niet slecht, die dino’s.
Marc, Tom & Hans
Aaaaaaamaaaaaaiii men voeten.
Vandaag een goede 500km terug gereden richting startpunt Antananarivo, langst dezelfde weg want er is er maar 1.
Op de Malagasy weg, met de Malagasy bochtjes en het Malagasy verkeer staat dit qua gevoel gelijk aan een kleine 1000 Belgische kilometers. Van ’s morgens tot ’s avonds dus.
Bijgevolg is er zeer weinig nieuws te zien en dus te vertellen, maar ik zal eens goed graven...
Misschien een kleine passage over het verkeer hier?
Toen we in het begin rondreden in Tana vroegen we ons hardop af hoe de voorrang hier in godsnaam werd bepaald. We concludeerden dat diegene die het meeste lef had het recht verkreeg eerst te gaan… zo leek het toch.
Na verdere navraag bleek er effectief een systeem in te zitten, alleen verschilde dat systeem van streek tot streek. Handig.
Ook een leuk om op te merken was dat er in het constante geclaxonneer van onze & andere chauffeurs een soort code zat.
“Tut” = Ga opzij!
“tuttut” = Merci om opzij te gaan!
“TutTuut” = Gere gedaan!
“Tuuuuuuuuuuuuuuuut” (in een bocht) = ik kom om de bocht, ga godver**** uit de weg want ik vertraag niet!
Op het gebied van borden en aangevingen kan ik het simpel houden… snelheidsborden zijn zeldzaam en worden compleet genegeerd, de rest is onbestaande of verkeerd gebruikt. Wegmarkeringen zijn irrelevant en de gevarendriehoek (gepaard met een uitgeschakeld voertuig enkele meters verder) komt hier bijna meer voor dan lantaarnpalen op de Belgische snelweg.
Wat verder nog eigen is aan de Malagasy wegen zijn de controleposten van het leger/politie/gendarmerie.
Stuk voor stuk dragen de (eerder korte) armen der wet een zwaar machinegeweer rond de schouder, en stuk voor stuk zijn ze meer met hun GSM bezig dan met de controle. Naar wat ze op zoek zijn weten we niet, maar als blanke hebben wij blijkbaar een soort beschermde status, meestal mogen we gewoon doorrijden. Van onze chauffeur leren we dat ze blijkbaar niet vies zijn van afpersing als aanvulling van hun karige loon. Hij zegt dat we moeten doen alsof we ze niet verstaan, zodat ze geen geld kunnen vragen. Geen probleem.
Ziezo, meer krijg ik uit deze dag niet uit!
Of toch…ik herinner me net dat we een vogel hebben…aangereden? Doodgereden? Soit, geraakt. Honoré kon er niets aan doen, die beesten hebben hier de gewoonte in de richting van het aanstormende, luide, blinkende gevaarte op de weg te lopen/vliegen…Darwin op zijn best!
Hans
15-6-2010 – Van Amboistra naar Antananarivo
Jesus Christus wat zijn wij verwend na Le Jardin Du Roix in Isalo…Het prachtig hotel tussen de bergen en zijn charmante personeel voorzagen in al onze noden. Ons glas werd letterlijk bijgevuld voor we de bodem zagen.
Deze nacht verbleven we in Amboistra. Het prachtige, echte Malagasy hotel is ongelooflijk mooi. Alles is afgewerkt met typische Malagasy dieren, figuren… van de uiteinden van de gordijnhouders tot de lichtschakelaars.
Maar wat de lieve maître d ’hotel ook doet, het is niet goed genoeg om ons tevreden te stellen na de Vipbehandeling in Le Jardin Du Roix. Niet dat we het te hard laten merken, maar we zouden geen Belgen zijn, en ik zou Hans niet zijn, als we niet zouden klagen.
De rest van de dag zijn we weer op weg om de overige 100den kilometers te overbruggen naar Antananarivo. Tegen 3 uur ’s middags komen we daar aan, we rijden rechtstreeks naar de Croc Farm…
De mini-zoo ligt er verlaten bij maar het loont toch de moeite.
Tot 150 reusachtige (van 3 tot 8 meter) nijlkrokodillen liggen te luieren op banken van hun privé-meer (ik denk niet dat iemand hun dit domein wil betwisten…).We hebben chance want de dikzakken bewegen nog redelijk veel. Ze kruipen over elkaar heen en proberen die lekker uitziende roze apen op de kant in het water te lokken door de onschuldige drijvende boomstam te spelen. Goed geprobeerd dino-restje!
Ondanks de illusie dat ze tam, lui en traag zijn weten we maar al te goed dat we eigenlijk respect hebben voor de geperfectioneerde jagers. Zij waren de enige grote roofdieren die 120 miljoen jaar geleden, toen het eiland afscheurde, al bestonden.
Tot de mens 2000 jaar geleden arriveerden waren ze de onbetwiste heersers over het eiland, nu leven ze vooral in de farms. Alhoewel ze in het westen van Mada nog in het wild voorkomen en regelmatig een menselijk slachtoffer maken.
Honoré is er niet gerust in en komt niet te dicht in de buurt, zijn Malagasy bijgeloof weerhoudt hem er ook van het vlees te bestellen in het restaurant. Wij Belgen hebben als dappersten aller Galliers natuurlijk lak aan bijgeloof, en genieten van een croco-brochette met pomme sauté…niet slecht, die dino’s.
Marc, Tom & Hans
zondag 13 juni 2010
12-13-6-2010 – Isalo National Parc – Hans Van Buul
12-6-2010 – Isalo National Parc – Hans Van Buul
Vandaag weer vroeg uit de veren. We duiken de bergen in met onze (zeer vrolijke) gids die ons overlaadt met informatie.
De bergen zijn miljoenen jaren geleden omhoog geduwd door tektonische activiteit onder ons favoriete eiland. De prachtige sculpturen bestaan uit zandsteen, waardoor ze ondanks hun robuuste uiterlijk zo zacht zijn dat men ze niet kan beklimmen.
Na een fikse intro-klim geraken we binnen in de bergketen, de gids opent zijn verhaal met een uitleg over verschillende stapels stenen…Ja hoor, stapels stenen!
Er zijn drie soorten, ten eerste de stapels die tegen of in de rotsen zijn geplaatst, dat zijn tijdelijke graven voor de lokale bewoners. Na een tijd zijn hun stoffelijke resten gedroogd en dan worden ze overgeplaatst (met een groot feest als gevolg) naar hun eeuwige rustplaats in een holte in de bergen.
Ten tweede de grote stapels die her en der (vooral aan de ingang) het landschap sieren. Deze hopen worden door de jaren heen groter & groter omdat iedereen die een steen toevoegt een wens mag doen. Marc is het systeem te slim af, gooit er drie op en krijgt dus drie wensen… Hmm, dat daar nog niemand opkwam…Ik versla op mijn beurt zijn systeem. Ik gooi 1 steen en wens 1000 wensen! De Belgen laten deze eeuwen oude traditie vandaag een poepie ruiken.
Ten derde de kleine stapels, Kern of Tatoa genaamd. Ze liggen verspreid over het landschap en tonen de gidsen de weg. Iets landschapsvriendelijker dan grote borden.
Bon, soit. Genoeg over de stenen. Het landschap is echt onbeschrijfelijk, we nemen gigantisch veel foto’s…We hopen er nog een aantal op internet te krijgen want in woorden is het niet uit te drukken. De gids maakt bij elk uitzicht punt het grapje “Voila, Madagaskar, Colorado!” Hij overdrijft niet, het is misschien kleiner dan de Grand Canyon maar zeker even mooi.
Even later komen we bij de eerste Piscine naturel, de groene. Later volgen de blauwe en de zwarte. Stuk voor stuk zijn ze een klein stukje paradijs. Een oase van knal helder water, planten en palmen in het midden van de hete hoogvlakte. We nemen ons voor in alle ijskoude meertjes te zwemmen, en dat doen we. Zelfs in de vierde , de rustige Cascade Des Nymphe.
Toen ik in Loch Ness zwom dacht ik dat het moeilijk kouder kon… I was wrong.
We eten op een kampplaats ergens beneden in de vallei en laten ons vertederen door een aantal Lemuren die steeds dichter komen. De aapjes maken van onze onoplettendheid gebruik om er vandoor te proberen gaan met mijn volledige zak eten! Toch moeilijk om er kwaad op te zijn…
13-6-2010 – Isalo, Makki Canyon & Rats Canyon – Hans Van Buul
Vandaag trekken we weer de bergen ins, deze keer blijven we echter want dichter bij de zeespiegel en klauteren we door de 2 mooie canyons.
De waterloopjes die door de canyons lopen zijn daar al millennia en hebben met de hulp van een aantal aardbevingen de grote scheuren in de bergen uitgeslepen. Hier is geen mooi afgebakend padje, het is een klim, spring en klauterpartij van jewelste, over rotsen, strandjes en de riviertjes.
De gids wandelt erover alsof hij over de Antwerpse Meir struint en zou waarschijnlijk blindelings zijn voet nog op de juiste plek zetten, wij volgen hem…Tom niet. Tom ligt even later in het water, chance dat Marc zijn kodak droeg.
Deze wandeling, doch even intens, is heel wat korter dan gisteren. Tegen de middag zijn we terug en van de rest van de zondag maken we gebruik om in het zwembad te liggen en een dutje te doen. Van de verkiezingen hebben we hier allechance geen last!
’S Avonds genieten we weer van de geniale kookkunsten van Chef Gaetan en daarna trekken we ons terug in de bar, om te genieten van de lokale sterke drank (Malagasy) en o.a. dit bericht te schrijven.
A la prochaine…
Marc, Tom & Hans
Vandaag weer vroeg uit de veren. We duiken de bergen in met onze (zeer vrolijke) gids die ons overlaadt met informatie.
De bergen zijn miljoenen jaren geleden omhoog geduwd door tektonische activiteit onder ons favoriete eiland. De prachtige sculpturen bestaan uit zandsteen, waardoor ze ondanks hun robuuste uiterlijk zo zacht zijn dat men ze niet kan beklimmen.
Na een fikse intro-klim geraken we binnen in de bergketen, de gids opent zijn verhaal met een uitleg over verschillende stapels stenen…Ja hoor, stapels stenen!
Er zijn drie soorten, ten eerste de stapels die tegen of in de rotsen zijn geplaatst, dat zijn tijdelijke graven voor de lokale bewoners. Na een tijd zijn hun stoffelijke resten gedroogd en dan worden ze overgeplaatst (met een groot feest als gevolg) naar hun eeuwige rustplaats in een holte in de bergen.
Ten tweede de grote stapels die her en der (vooral aan de ingang) het landschap sieren. Deze hopen worden door de jaren heen groter & groter omdat iedereen die een steen toevoegt een wens mag doen. Marc is het systeem te slim af, gooit er drie op en krijgt dus drie wensen… Hmm, dat daar nog niemand opkwam…Ik versla op mijn beurt zijn systeem. Ik gooi 1 steen en wens 1000 wensen! De Belgen laten deze eeuwen oude traditie vandaag een poepie ruiken.
Ten derde de kleine stapels, Kern of Tatoa genaamd. Ze liggen verspreid over het landschap en tonen de gidsen de weg. Iets landschapsvriendelijker dan grote borden.
Bon, soit. Genoeg over de stenen. Het landschap is echt onbeschrijfelijk, we nemen gigantisch veel foto’s…We hopen er nog een aantal op internet te krijgen want in woorden is het niet uit te drukken. De gids maakt bij elk uitzicht punt het grapje “Voila, Madagaskar, Colorado!” Hij overdrijft niet, het is misschien kleiner dan de Grand Canyon maar zeker even mooi.
Even later komen we bij de eerste Piscine naturel, de groene. Later volgen de blauwe en de zwarte. Stuk voor stuk zijn ze een klein stukje paradijs. Een oase van knal helder water, planten en palmen in het midden van de hete hoogvlakte. We nemen ons voor in alle ijskoude meertjes te zwemmen, en dat doen we. Zelfs in de vierde , de rustige Cascade Des Nymphe.
Toen ik in Loch Ness zwom dacht ik dat het moeilijk kouder kon… I was wrong.
We eten op een kampplaats ergens beneden in de vallei en laten ons vertederen door een aantal Lemuren die steeds dichter komen. De aapjes maken van onze onoplettendheid gebruik om er vandoor te proberen gaan met mijn volledige zak eten! Toch moeilijk om er kwaad op te zijn…
13-6-2010 – Isalo, Makki Canyon & Rats Canyon – Hans Van Buul
Vandaag trekken we weer de bergen ins, deze keer blijven we echter want dichter bij de zeespiegel en klauteren we door de 2 mooie canyons.
De waterloopjes die door de canyons lopen zijn daar al millennia en hebben met de hulp van een aantal aardbevingen de grote scheuren in de bergen uitgeslepen. Hier is geen mooi afgebakend padje, het is een klim, spring en klauterpartij van jewelste, over rotsen, strandjes en de riviertjes.
De gids wandelt erover alsof hij over de Antwerpse Meir struint en zou waarschijnlijk blindelings zijn voet nog op de juiste plek zetten, wij volgen hem…Tom niet. Tom ligt even later in het water, chance dat Marc zijn kodak droeg.
Deze wandeling, doch even intens, is heel wat korter dan gisteren. Tegen de middag zijn we terug en van de rest van de zondag maken we gebruik om in het zwembad te liggen en een dutje te doen. Van de verkiezingen hebben we hier allechance geen last!
’S Avonds genieten we weer van de geniale kookkunsten van Chef Gaetan en daarna trekken we ons terug in de bar, om te genieten van de lokale sterke drank (Malagasy) en o.a. dit bericht te schrijven.
A la prochaine…
Marc, Tom & Hans
zaterdag 12 juni 2010
11 - 12/6/2010 - Update - Hans Van Buul
11/6/2010 - Van Fiana naar Isalo
Voor zover dat hier mogelijk is een saaie dag zowaar!
Bijna heel de dag in de auto gezeten om van het Guest Hotel in Fiana naar de prachtige Jardin Du Roix in Isalo te geraken.
Het spannendste was de grote hoeveelheid jongeren die ons omsingelden bij het tanken...Na het treintje zijn we wel wat meer gewoon!
We zouden een papierschepper bezoeken , die bleek niet open te zijn.
We bezochten een fotograaf...die niet zo veel voorstelde!
Not much to write about!
Veel werd echter goed gemaakt door het prachtige hotel en vriendelijk personeel van de Jardin Du Roix, een prachtig hotel tussen de bergen.
Prachtige kamer, GEWELDIG eten... een kok als "onze Gaetan" zou in Belgie heel wat meer klanten lokken dan al die losers die zichzelf sterrenchef noemen bij ons. Of wat ze dan ook beweren te zijn tussen hun slechte tv-programma's door!
Buitensmijten die handel, en Gaetan een contract aanbieden!
Hans
Voor zover dat hier mogelijk is een saaie dag zowaar!
Bijna heel de dag in de auto gezeten om van het Guest Hotel in Fiana naar de prachtige Jardin Du Roix in Isalo te geraken.
Het spannendste was de grote hoeveelheid jongeren die ons omsingelden bij het tanken...Na het treintje zijn we wel wat meer gewoon!
We zouden een papierschepper bezoeken , die bleek niet open te zijn.
We bezochten een fotograaf...die niet zo veel voorstelde!
Not much to write about!
Veel werd echter goed gemaakt door het prachtige hotel en vriendelijk personeel van de Jardin Du Roix, een prachtig hotel tussen de bergen.
Prachtige kamer, GEWELDIG eten... een kok als "onze Gaetan" zou in Belgie heel wat meer klanten lokken dan al die losers die zichzelf sterrenchef noemen bij ons. Of wat ze dan ook beweren te zijn tussen hun slechte tv-programma's door!
Buitensmijten die handel, en Gaetan een contract aanbieden!
Hans
Donderdag 10 juni - Dé Treinrit - Marc Van Buul
In elke gids (Lonely Planet, Trotter, enz) staat de treinrit van Fianarantsoe naar Manankara aangegeven als een absolute must. Een avontuurlijke rit met een treintje uit deezekes tijd, een 10 tal goederenwagons, drie personenwagons voor tweede klas en één wagon eerste klas. Vorige keer toen ik hier was is deze treinrit niet kunnen doorgaan wegens het slechte weer. Nu heeft het ook héél wat voeten in de aarde gehad om een en ander geregeld te krijgen.
Volgens de ene bron reed de trein niet meer wegens de grote schade die toegebracht werd door de laatste Tyfoons, volgens een tweede bron nog wel maar niet meer tot in Manakara, volgens een derde bron was er niets aan de hand. Na veel over en weer gemail werd er dan eindelijk besloten om mee te rijden tot in Tolongoina. Een klein dorpje boven in de bergen. Onze chauffeur zou ons daar komen ophalen.
De trein heeft zijn eigen ritme en tijd speelt hier totaal geen rol. In elk stationnetje moeten er goederen geladen en gelost worden, zodat de trein soms een half uur tot een uur blijft staan. De lokale mensen proberen hier natuurlijk, en terecht, een handeltje uit te slaan en verkopen een divers allegaartje aan eten. Somosa ( een soort van gefrituurd driehoekje met vlees in), gebraden kip, brood, groenten, rivierkreeftjes en allerlei soorten fruit. Het ziet er allemaal zéér aantrekkelijk uit en kost ook geen geld, maar voor onze Westerse magen wellicht toch een gevaarlijk iets.
Enfin, wij zagen met verwachting uit naar een spannende en avontuurlijke treinreis. Dat het echter zo spannend zou worden hadden we niet verwacht.
Hotel du Lac, een prachtige ressort gelegen aan een mooi meer aan de rand van Fiana en aanbevolen aan de romantische tortelduifjes, eventueel op huwelijksreis… ligt op 50m van het station. We moesten de trein nemen om 8.00 ’s morgens. Wij op tijd uit ons bed, rap ontbijt genomen en klaar om naar het station te gaan. De receptioniste van het hotel begeleidde ons naar de trein en zou onze plaatsen aanwijzen. We waren met zo’n 10 tal toeristen die op deze plaats instapten. We spraken nog een en ander af met Honoré, die ons op het hart drukte om op tijd uit te stappen. Hij zou daar op het station op ons staan wachten, en de reis via GSM op de voet volgen. Hij had de nummers van elk station (zei hij!!!) en kon zo volgen waar we ongeveer zaten. Hij vertrok asap, mét al onze bagage, zonder te wachten op de trein die al wel op komst was.
De trein kwam inderdaad, weliswaar een uur en een half te laat, maar dat bleek niemand te deren. De NMBS zou hier goede punten scoren ….. jawel. De trein bleek overvol, zelfs op de open goederenwagons zaten mensen; en in de laatste wagon, eerste klasse, zat het ook stampvol. De plaatsen bleken genummerd zodat na wat over en weer gehakketak wij onze plaatsen konden innemen, dankzij de receptioniste van ons Hotel . Stel u even voor, een voorhistorische tram 2, banken kapot, geen of halve ramen, propvol met mensen en bagage. In het midden een toilet, of iets dat er moest op trekken. Als de diesellocomotief zijn stank niet zo pertinent aanwezig was, zouden we waarschijnlijk al kokhalzend van de trein zijn afgedoken omwille van een andere stank…..
Enfin, dat was de eerste klas.
Toettoet zei de trein, en het station vertrok, weg waren we. Knal de jungle in met een oorverdovend lawaai over de sporen takketakkend….
De conducteur kwam langs en zei dat we het vijfde station moesten afstappen en dat we een van de medepassagiers ( een klein madammeke met een donkere bril en een bontjas aan, echt iets om in de jungle mee op een trein te zitten) moesten in het oog houden en samen met haar moesten afstappen??. Op dat moment begon ik me stillekes aan af te vragen waar de andere passagiers uit ons hotel dan wel zouden afstappen. In ieder geval niet op dezelfde plaats als wij. Shit!!! Zij reden blijkbaar toch allemaal tot in Manakara…..
Vermits onze bestemming toch zo’n 5 uren treinen was vonden we dit niet zo erg. Na 5 uren hadden we het wel bekeken. Jungle, regenwoud, bossen, bomen, vergezichten, bergen en dalen, watervalletjes, veel tunnels en op elke stopplaats massa’s volk. Gemarchandeer alom…. Deze spoorlijn blijkt voor velen een letterlijke levensader te zijn. We zijn het er al gauw over eens dat het wel de moeite is om dit eens mee te maken maar zo spectaculair of spannend vinden we het nu ook weer niet, of ligt het misschien aan ons? Beginnen we al wat verwend te worden door zoveel prachtige en ongerepte natuur?
Soit, na 4uur en een half bereiken we onze bestemming en stappen we samen met onze bontjas uit de trein. Massa’s volk op en rond het station. Wij wringen ons door de massa naar de voorkant van ons station , amper die naam waardig want bij ons zou daar een boer zijn varkens nog niet in houden! Vooraan geen Jeep? Dan misschien op een andere plaats? Ook niet. Tsijn, Tsijn…. Hij ging hier toch voor ons zijn? Het dorp , één langgerekte straat (allé, rode grond met hier en daar een scherpe kiezel in), allemaal kleine winkelstalletjes, blijkbaar kilometers lang. Voor de rest, niks te zien, Het was er bakkensheet. Wij ons maar voor het station in de ingang gezet waar we een beetje schaduw hadden.
Héél het station was dichtgetimmerd met planken en gaf een totaal verwaarloosde indruk. De laatste keer dat dit onderhouden was, zal zo’n 50 jaar geleden geweest zijn, toen de Fransen hier nog waren. En dat waren ook al zo geen propere gasten…..
Ondertussen begon men goederen uit onze trein te laden en te lossen, en tot dan waren we nog met verschillende toeristen. Geen vuiltje aan de lucht, maar toch begon de twijfel een beetje te knagen. Wat doen we , stappen we terug op en rijden we mee verder, staan we hier wel op het juiste station? Wat als……hoe dan….
We bezagen elkaar eens , overlegden even en ons gezond verstand nam de bovenhand. We blijven hier wachten zoals afgesproken. Een half uur later zagen we dat de trein bijna klaar was en kon ik het toch niet laten om nog héél eventjes met onze conducteur te gaan praten. Le chauffeur n’est pa la??? Olalala, misschien panne onderweg? Hm….
Telefoon içi ? Mais Messieur…. Il n’y a pas de connection içi… pas du tout…
Slik….
Niet erg geruststellende woorden, maar dapper bleven we bij ons besluit: we wachten. Was het de warmte waarvan ik zo begon te zweten, ja, uiteraard…. Wij hebben toch gene schrik zeker…. En toen vertrok de trein, zonder ons… , de Taxi Brousse die ze voor het station vol hadden gepropt met reizigers verdween in een roetwolk door de massa, zonder ons……en ineens stonden we tussen de Malagaschen… geen toerist, of zeg maar blanke meer te bespeuren…. En iedereen bekeek ons zo…. Pff….en iedereen kwam wat dichter bij…. Pff….
Toen begon mijne frank te vallen en begon ik ineens allerlei “ALS-en”…. In te vullen.
Stel dat onze chauffeur onderweg een accident heeft gekregen?
Stel dat we toch op het verkeerde station zijn uitgestapt
Stel dat we elkaar toch misverstaan hebben….. want hier weet je maar nooit. Je mag er nooit van uit gaan dat alles begrepen is. Zelfs al zegt een Malagasch “Ja” dan moet je het nog eens controleren, want…. “neen” zeggen kunnen ze niet. Dus je moet zeer goed opletten hoe je je vraag stelt….
Samen met de warmte en de aandacht van de mensen rondom ons steeg mijn temperatuur. Kalm blijven Marc, helder nadenken…. Preventief werken… rustig blijven en diep ademhalen. Tom en Hans weden met de minuut stiller. Ik ook. Sigaretje opgestoken, iets gedronken want alles plakte…. En nu!???
Een aantal jongere kinderen begonnen ons meer en meer te naderen en begonnen nogal heftig om geld te vragen….. Non, on a pas d’argent…. En onze zakken zaten vol met wat voor hen een fortuin moest zijn….
Slik, slik. Iedereen begon ons te bekijken omdat iedereen ook stilletjes aan begon te beseffen dat wij een probleem hadden. Honderden en honderden donkere medemensen die er met de minuut grimmiger uit begonnen (uiteraard volledig in mijn verbeelding).
Niets doen was geen optie meer en we zakten terug af naar de achterkant van het station, waar we tenminste uit het zicht stonden van al deze honderden mensen die langs de markt liepen.
Ondertussen was er meer dan een uur gepasseerd sedert de trein ons verlaten had.
Onder het motto dat de verdediging de beste aanval was stevende ik af op een nogal fatsoenlijk uitziende jonge gast met wat redelijke kleren aan.
Ik begon dadelijk een babbel met hem en stelde hem een aantal vragen waarop hij in gebroken maar verstaanbaar Frans op reageerde.
Of er in dit dorp een Hotel was: Neen hoor mijnheer, er zijn hier geen hotels.
Zijn er dan misschien nog andere toeristen : neen mijnheer, toeristen komen hier niet, veel te gevaarlijk, zeker wanneer het donder wordt. Lap!!! Tom hoe laat is het??? 14.00u …. Nog 3 ½ uur vooraleer het donker is.
Is er hier ergens een school waar we een leerkracht kunnen aanspreken. Ja zeker enkele honderden meter op de weg.
Oef idee… is er ergens een politiebureau. Ja hoor zo’n drie a vier kilometer verder.
Hoe ver is het naar Ranomafana ( het enige stadje dat ik in de geburen kende) , oeioei méér dan 80 KM…..
Nog een idee : wanneer komt de volgende trein? Morgen rond 14.00 (nog 24.00u te gaan?)
Stationschef? Neen, GSM verbinding, neen……
Pff…..Ondertussen rook de jonge gast zijn kans en begon hij over zichzelf te vertellen en dat hij geld nodig had voor zijn studies en dat hij graag met mij wou corresponderen per e-mail enz. Hij moest eigenlijk al wel terug naar school maar bleef toch nog maar wat bij mij. Ik durf zeggen dat zijn vriendschap mij meer dan welkom was.
Nadat ik alle opties overwogen had besloot ik om nog een uur te wachten, en om dan naar het politiebureau te gaan om te vragen of we daar konden overnachten en morgen de trein terug te nemen…..
Besluit stond vast en ik wou juist wat gaan overleggen met Hans en Tom en dan ineens grote opluchting. In de verte zien we het grijze dak van een Jeep opduiken. Is em het, of is em het nie???
Enkele minuten later komt Honoré aangereden. We waren zo blij als kermisvogels en konden niet rap genoeg in de Jeep zitten. Echter niet zonder mijn tijdelijke vriend een pak geld in zijn handen te duwen. Ik was zo gehaast dat ik begod zelf niet weet hoeveel aryari ik hem in zijn pollen duwde, hem uitvoerig bedankt voor zijn vriendelijke antwoorden. Hij kan er maar goed mee zijn. Het was zeker een verdienstelijke dag voor hem. Op een of andere manier lukte hij er nog in om mij een papiertje in de handen te duwen waarop al zijn gegevens stonden met de vraag om zeker te corresponderen. Doe ik, veluma….. en weg was ik.
Wij den jeep in . Tegen 5 km per uur de ganse lange markt door….
Pff…. Als het had gekunnen , ik had me verstopt. Ik kon geen Malagasch meer zien….
Toen viel ons op dat er ook met Honoré iets niet juist was. De arme man droop van het zweet….en zag vaalbleek. En toen kregen we het hele verhaal… de arme man struikelde over zijn woorden, putte zich uit in verontschuldigingen…. De weg was weg…. Vier jaar geleden was hij hier nog wel geweest, en toen was het nog te doen.
Nu was de weg een ramp. Hij had er meer dan drie uur over gedaan om van de RN 45 km naar Tolongoina te rijden. Op de weg bergen van aardverschuivingen, diepe putten van meer dan een meter, overal slijk…. We zouden het dadelijk merken, want we moesten langs dezelfde weg terug. Even later beseften we wat de arme man had moeten doorstaan. Hij moest het onderste uit de kan halen om de 4x4 overal door te krijgen. En spannend dat dit was. Op sommige plaatsen geraakten we gewoon kompleet vast, zaten we tot aan de ramen in de modder, kletsten we in putten waarin je bijna kon verdrinken. Mensen lief toch….
Het begrip 4X4 kreeg ineens een heel andere betekenis. Reddingsboei…. En wij maar duimen….maar zachtjes aan trok de jeep zich overal door… Oef….. Dit was pas een spannend ritje. Binnen de kortste keren zat ik even hard te zweten als Honoré…. Km na Km hotsten en botsten we verder. Soms deed ik gewoon mijn ogen dicht om niet te moeten zien waar we op of over reden. In de auto was het meestal doodstil. Alle aandacht gefocust op de weg, allé weg?
Plots in het midden van de weg, een grote vrachtwagen. Met daarvoor aan onze kant een andere 4x4 die aan het proberen was om de vrachtwagen er achterwaarts uit te trekken. Geen doorkomen aan. Stopen, uitstappen en gaan kijken. Een twintigtal mensen die ook stonden te kijken. Joost mag weten waar ze vandaan kwamen.
Iemand stond verwoed grond af te graven. Bleek dat die een weg naast de weg aan het graven was zodat de eerste jeep door kon om te proberen de vrachtwagen er langs voor uit te trekken. Uiteindelijk, en op risico van in de ravijn te storten reed de andere 4x4 voorbij de vrachtwagen.
Dan werden beiden met een stalen kabel aan elkaar gebonden en wij allemaal duwen aan de vrachtwagen. Niks gekort, we kregen hem niet uit de putten. Wat we ook probeerden, de vrachtwagen gaf geen krimp.
Na enig overleg besloot de eerste Jeep te gaan halen en besloot Honoré ook voorbij de vrachtwagen te rijden, zoals de eerst Jeep deed. Mensen lief, alle heiligen in de hemel werden aanbeden. En het lukte…. Wij al bibberend in onze Jeep en verder op weg. Ik denk dat de vrachtwagen daar nu nog staat.
Na drie uren hotsen en botsen bereikten we de Route Nationale…. Zalig was dat….
In den pikken donkere kwamen we aan, zo’n vier uur later dan voorzien in ons Hotel in Fiana.
We konden niet laten om een driewerf hoeraatje voor Honré te scanderen. Fantastisch gedaan van onze chauffeur. Dank uw wel beschermengelen….
Van een spannende treinreis gesproken….. achteraf hebben we er eens goed mee gelachen….Zo’n treinreis is voor mietjes…. Maar wat er nadien allemaal kan gebeuren…. Tjonge toch…
We denken er niet meer teveel over na en genieten verder met volle teugen…. Hopelijk vonden jullie het ook een spannend verhaal.
Hans, Tom & Marc, de dappersten aller Vaza’s.
Volgens de ene bron reed de trein niet meer wegens de grote schade die toegebracht werd door de laatste Tyfoons, volgens een tweede bron nog wel maar niet meer tot in Manakara, volgens een derde bron was er niets aan de hand. Na veel over en weer gemail werd er dan eindelijk besloten om mee te rijden tot in Tolongoina. Een klein dorpje boven in de bergen. Onze chauffeur zou ons daar komen ophalen.
De trein heeft zijn eigen ritme en tijd speelt hier totaal geen rol. In elk stationnetje moeten er goederen geladen en gelost worden, zodat de trein soms een half uur tot een uur blijft staan. De lokale mensen proberen hier natuurlijk, en terecht, een handeltje uit te slaan en verkopen een divers allegaartje aan eten. Somosa ( een soort van gefrituurd driehoekje met vlees in), gebraden kip, brood, groenten, rivierkreeftjes en allerlei soorten fruit. Het ziet er allemaal zéér aantrekkelijk uit en kost ook geen geld, maar voor onze Westerse magen wellicht toch een gevaarlijk iets.
Enfin, wij zagen met verwachting uit naar een spannende en avontuurlijke treinreis. Dat het echter zo spannend zou worden hadden we niet verwacht.
Hotel du Lac, een prachtige ressort gelegen aan een mooi meer aan de rand van Fiana en aanbevolen aan de romantische tortelduifjes, eventueel op huwelijksreis… ligt op 50m van het station. We moesten de trein nemen om 8.00 ’s morgens. Wij op tijd uit ons bed, rap ontbijt genomen en klaar om naar het station te gaan. De receptioniste van het hotel begeleidde ons naar de trein en zou onze plaatsen aanwijzen. We waren met zo’n 10 tal toeristen die op deze plaats instapten. We spraken nog een en ander af met Honoré, die ons op het hart drukte om op tijd uit te stappen. Hij zou daar op het station op ons staan wachten, en de reis via GSM op de voet volgen. Hij had de nummers van elk station (zei hij!!!) en kon zo volgen waar we ongeveer zaten. Hij vertrok asap, mét al onze bagage, zonder te wachten op de trein die al wel op komst was.
De trein kwam inderdaad, weliswaar een uur en een half te laat, maar dat bleek niemand te deren. De NMBS zou hier goede punten scoren ….. jawel. De trein bleek overvol, zelfs op de open goederenwagons zaten mensen; en in de laatste wagon, eerste klasse, zat het ook stampvol. De plaatsen bleken genummerd zodat na wat over en weer gehakketak wij onze plaatsen konden innemen, dankzij de receptioniste van ons Hotel . Stel u even voor, een voorhistorische tram 2, banken kapot, geen of halve ramen, propvol met mensen en bagage. In het midden een toilet, of iets dat er moest op trekken. Als de diesellocomotief zijn stank niet zo pertinent aanwezig was, zouden we waarschijnlijk al kokhalzend van de trein zijn afgedoken omwille van een andere stank…..
Enfin, dat was de eerste klas.
Toettoet zei de trein, en het station vertrok, weg waren we. Knal de jungle in met een oorverdovend lawaai over de sporen takketakkend….
De conducteur kwam langs en zei dat we het vijfde station moesten afstappen en dat we een van de medepassagiers ( een klein madammeke met een donkere bril en een bontjas aan, echt iets om in de jungle mee op een trein te zitten) moesten in het oog houden en samen met haar moesten afstappen??. Op dat moment begon ik me stillekes aan af te vragen waar de andere passagiers uit ons hotel dan wel zouden afstappen. In ieder geval niet op dezelfde plaats als wij. Shit!!! Zij reden blijkbaar toch allemaal tot in Manakara…..
Vermits onze bestemming toch zo’n 5 uren treinen was vonden we dit niet zo erg. Na 5 uren hadden we het wel bekeken. Jungle, regenwoud, bossen, bomen, vergezichten, bergen en dalen, watervalletjes, veel tunnels en op elke stopplaats massa’s volk. Gemarchandeer alom…. Deze spoorlijn blijkt voor velen een letterlijke levensader te zijn. We zijn het er al gauw over eens dat het wel de moeite is om dit eens mee te maken maar zo spectaculair of spannend vinden we het nu ook weer niet, of ligt het misschien aan ons? Beginnen we al wat verwend te worden door zoveel prachtige en ongerepte natuur?
Soit, na 4uur en een half bereiken we onze bestemming en stappen we samen met onze bontjas uit de trein. Massa’s volk op en rond het station. Wij wringen ons door de massa naar de voorkant van ons station , amper die naam waardig want bij ons zou daar een boer zijn varkens nog niet in houden! Vooraan geen Jeep? Dan misschien op een andere plaats? Ook niet. Tsijn, Tsijn…. Hij ging hier toch voor ons zijn? Het dorp , één langgerekte straat (allé, rode grond met hier en daar een scherpe kiezel in), allemaal kleine winkelstalletjes, blijkbaar kilometers lang. Voor de rest, niks te zien, Het was er bakkensheet. Wij ons maar voor het station in de ingang gezet waar we een beetje schaduw hadden.
Héél het station was dichtgetimmerd met planken en gaf een totaal verwaarloosde indruk. De laatste keer dat dit onderhouden was, zal zo’n 50 jaar geleden geweest zijn, toen de Fransen hier nog waren. En dat waren ook al zo geen propere gasten…..
Ondertussen begon men goederen uit onze trein te laden en te lossen, en tot dan waren we nog met verschillende toeristen. Geen vuiltje aan de lucht, maar toch begon de twijfel een beetje te knagen. Wat doen we , stappen we terug op en rijden we mee verder, staan we hier wel op het juiste station? Wat als……hoe dan….
We bezagen elkaar eens , overlegden even en ons gezond verstand nam de bovenhand. We blijven hier wachten zoals afgesproken. Een half uur later zagen we dat de trein bijna klaar was en kon ik het toch niet laten om nog héél eventjes met onze conducteur te gaan praten. Le chauffeur n’est pa la??? Olalala, misschien panne onderweg? Hm….
Telefoon içi ? Mais Messieur…. Il n’y a pas de connection içi… pas du tout…
Slik….
Niet erg geruststellende woorden, maar dapper bleven we bij ons besluit: we wachten. Was het de warmte waarvan ik zo begon te zweten, ja, uiteraard…. Wij hebben toch gene schrik zeker…. En toen vertrok de trein, zonder ons… , de Taxi Brousse die ze voor het station vol hadden gepropt met reizigers verdween in een roetwolk door de massa, zonder ons……en ineens stonden we tussen de Malagaschen… geen toerist, of zeg maar blanke meer te bespeuren…. En iedereen bekeek ons zo…. Pff….en iedereen kwam wat dichter bij…. Pff….
Toen begon mijne frank te vallen en begon ik ineens allerlei “ALS-en”…. In te vullen.
Stel dat onze chauffeur onderweg een accident heeft gekregen?
Stel dat we toch op het verkeerde station zijn uitgestapt
Stel dat we elkaar toch misverstaan hebben….. want hier weet je maar nooit. Je mag er nooit van uit gaan dat alles begrepen is. Zelfs al zegt een Malagasch “Ja” dan moet je het nog eens controleren, want…. “neen” zeggen kunnen ze niet. Dus je moet zeer goed opletten hoe je je vraag stelt….
Samen met de warmte en de aandacht van de mensen rondom ons steeg mijn temperatuur. Kalm blijven Marc, helder nadenken…. Preventief werken… rustig blijven en diep ademhalen. Tom en Hans weden met de minuut stiller. Ik ook. Sigaretje opgestoken, iets gedronken want alles plakte…. En nu!???
Een aantal jongere kinderen begonnen ons meer en meer te naderen en begonnen nogal heftig om geld te vragen….. Non, on a pas d’argent…. En onze zakken zaten vol met wat voor hen een fortuin moest zijn….
Slik, slik. Iedereen begon ons te bekijken omdat iedereen ook stilletjes aan begon te beseffen dat wij een probleem hadden. Honderden en honderden donkere medemensen die er met de minuut grimmiger uit begonnen (uiteraard volledig in mijn verbeelding).
Niets doen was geen optie meer en we zakten terug af naar de achterkant van het station, waar we tenminste uit het zicht stonden van al deze honderden mensen die langs de markt liepen.
Ondertussen was er meer dan een uur gepasseerd sedert de trein ons verlaten had.
Onder het motto dat de verdediging de beste aanval was stevende ik af op een nogal fatsoenlijk uitziende jonge gast met wat redelijke kleren aan.
Ik begon dadelijk een babbel met hem en stelde hem een aantal vragen waarop hij in gebroken maar verstaanbaar Frans op reageerde.
Of er in dit dorp een Hotel was: Neen hoor mijnheer, er zijn hier geen hotels.
Zijn er dan misschien nog andere toeristen : neen mijnheer, toeristen komen hier niet, veel te gevaarlijk, zeker wanneer het donder wordt. Lap!!! Tom hoe laat is het??? 14.00u …. Nog 3 ½ uur vooraleer het donker is.
Is er hier ergens een school waar we een leerkracht kunnen aanspreken. Ja zeker enkele honderden meter op de weg.
Oef idee… is er ergens een politiebureau. Ja hoor zo’n drie a vier kilometer verder.
Hoe ver is het naar Ranomafana ( het enige stadje dat ik in de geburen kende) , oeioei méér dan 80 KM…..
Nog een idee : wanneer komt de volgende trein? Morgen rond 14.00 (nog 24.00u te gaan?)
Stationschef? Neen, GSM verbinding, neen……
Pff…..Ondertussen rook de jonge gast zijn kans en begon hij over zichzelf te vertellen en dat hij geld nodig had voor zijn studies en dat hij graag met mij wou corresponderen per e-mail enz. Hij moest eigenlijk al wel terug naar school maar bleef toch nog maar wat bij mij. Ik durf zeggen dat zijn vriendschap mij meer dan welkom was.
Nadat ik alle opties overwogen had besloot ik om nog een uur te wachten, en om dan naar het politiebureau te gaan om te vragen of we daar konden overnachten en morgen de trein terug te nemen…..
Besluit stond vast en ik wou juist wat gaan overleggen met Hans en Tom en dan ineens grote opluchting. In de verte zien we het grijze dak van een Jeep opduiken. Is em het, of is em het nie???
Enkele minuten later komt Honoré aangereden. We waren zo blij als kermisvogels en konden niet rap genoeg in de Jeep zitten. Echter niet zonder mijn tijdelijke vriend een pak geld in zijn handen te duwen. Ik was zo gehaast dat ik begod zelf niet weet hoeveel aryari ik hem in zijn pollen duwde, hem uitvoerig bedankt voor zijn vriendelijke antwoorden. Hij kan er maar goed mee zijn. Het was zeker een verdienstelijke dag voor hem. Op een of andere manier lukte hij er nog in om mij een papiertje in de handen te duwen waarop al zijn gegevens stonden met de vraag om zeker te corresponderen. Doe ik, veluma….. en weg was ik.
Wij den jeep in . Tegen 5 km per uur de ganse lange markt door….
Pff…. Als het had gekunnen , ik had me verstopt. Ik kon geen Malagasch meer zien….
Toen viel ons op dat er ook met Honoré iets niet juist was. De arme man droop van het zweet….en zag vaalbleek. En toen kregen we het hele verhaal… de arme man struikelde over zijn woorden, putte zich uit in verontschuldigingen…. De weg was weg…. Vier jaar geleden was hij hier nog wel geweest, en toen was het nog te doen.
Nu was de weg een ramp. Hij had er meer dan drie uur over gedaan om van de RN 45 km naar Tolongoina te rijden. Op de weg bergen van aardverschuivingen, diepe putten van meer dan een meter, overal slijk…. We zouden het dadelijk merken, want we moesten langs dezelfde weg terug. Even later beseften we wat de arme man had moeten doorstaan. Hij moest het onderste uit de kan halen om de 4x4 overal door te krijgen. En spannend dat dit was. Op sommige plaatsen geraakten we gewoon kompleet vast, zaten we tot aan de ramen in de modder, kletsten we in putten waarin je bijna kon verdrinken. Mensen lief toch….
Het begrip 4X4 kreeg ineens een heel andere betekenis. Reddingsboei…. En wij maar duimen….maar zachtjes aan trok de jeep zich overal door… Oef….. Dit was pas een spannend ritje. Binnen de kortste keren zat ik even hard te zweten als Honoré…. Km na Km hotsten en botsten we verder. Soms deed ik gewoon mijn ogen dicht om niet te moeten zien waar we op of over reden. In de auto was het meestal doodstil. Alle aandacht gefocust op de weg, allé weg?
Plots in het midden van de weg, een grote vrachtwagen. Met daarvoor aan onze kant een andere 4x4 die aan het proberen was om de vrachtwagen er achterwaarts uit te trekken. Geen doorkomen aan. Stopen, uitstappen en gaan kijken. Een twintigtal mensen die ook stonden te kijken. Joost mag weten waar ze vandaan kwamen.
Iemand stond verwoed grond af te graven. Bleek dat die een weg naast de weg aan het graven was zodat de eerste jeep door kon om te proberen de vrachtwagen er langs voor uit te trekken. Uiteindelijk, en op risico van in de ravijn te storten reed de andere 4x4 voorbij de vrachtwagen.
Dan werden beiden met een stalen kabel aan elkaar gebonden en wij allemaal duwen aan de vrachtwagen. Niks gekort, we kregen hem niet uit de putten. Wat we ook probeerden, de vrachtwagen gaf geen krimp.
Na enig overleg besloot de eerste Jeep te gaan halen en besloot Honoré ook voorbij de vrachtwagen te rijden, zoals de eerst Jeep deed. Mensen lief, alle heiligen in de hemel werden aanbeden. En het lukte…. Wij al bibberend in onze Jeep en verder op weg. Ik denk dat de vrachtwagen daar nu nog staat.
Na drie uren hotsen en botsen bereikten we de Route Nationale…. Zalig was dat….
In den pikken donkere kwamen we aan, zo’n vier uur later dan voorzien in ons Hotel in Fiana.
We konden niet laten om een driewerf hoeraatje voor Honré te scanderen. Fantastisch gedaan van onze chauffeur. Dank uw wel beschermengelen….
Van een spannende treinreis gesproken….. achteraf hebben we er eens goed mee gelachen….Zo’n treinreis is voor mietjes…. Maar wat er nadien allemaal kan gebeuren…. Tjonge toch…
We denken er niet meer teveel over na en genieten verder met volle teugen…. Hopelijk vonden jullie het ook een spannend verhaal.
Hans, Tom & Marc, de dappersten aller Vaza’s.
vrijdag 11 juni 2010
8 tot 10/6/2010 – Een samenvatting - Hans Van Buul
Van Antsirabe tot Rano Mafana, van daar tot Fiana en dan naar Isalo: Een samenvatting.
Eindelijk terug internet!! Updaten die handel.
8/11/2010 Antsirabe – Rano Mafana
Vroeg opgestaan deze morgen en afscheid genomen van de hartelijke familie van Zanou. Nog een laatste foto van Tom en Dina op het terrasje en on y va!
Honoré neemt ons langst 2 “straatkunstenaars”. De eerste: “Miniature Mamy”, laat ons zien hoe ze van simpel afval als plastieken flessen, visdraad en andere rommel de mooiste fietsjes, auto’s en zelfs vliegtuigen maken. Hij doet dit vingervlug en is terecht trots op zijn werk!
Uiteraard laten we ons verleiden tot een aankoopje of 2, voor het petekind of de kleinkinderen? Of voor het grote kind in ons!
De volgende stop is een winkeltje waar ze de hoorn van een Zebu (de plaatselijk koe, VEEL lekkerder trouwens) bewerken tot allerlei voorwerpen. Prachtige besteksetjes, oorbellen, kommen enzovoort. Ongelooflijk hoe creatief men hier is!
De rest van de dag zitten we in de auto. Dat zou jammer zijn ware het niet dat we van de slechte weg en de lange reistijd bijna niets merken, de vista’s zijn immers adembenemend!
We krijgen onderweg nog een klein lesje in de recente geschiedenis. Honoré vertelt ons dat de ingestorte brug die we tegenkomen gedynamiteerd is door een president die zijn post niet wou afgeven. Hij trachtte Antananarivo te isoleren en zo daar de baas te blijven. Het is hem niet gelukt.
Net voor het hotel, de Setam Lodge, komen we nog een prachtige waterval tegen, zijn stroming begeleid ons tot aan de rustieke chalets die letterlijk op de rand van het regenwoud liggen. Ik probeer even een stukje erin te lopen maar een muur van groen verspert me de weg, na 2 meter draai ik me om en zie ik al niet meer waar ik vandaan kwam…
9/6/2010 – Rano Mafana – Fiana
Zeer vroeg opgestaan (voor mij dan, Marc & Tom zijn vroege (en dus rare)) vogels.
We trekken het regenwoud in met onze gids Doré, die naar eigen zeggen de eerste professionele gids van het nationale park was. Samen met Amerikaanse wetenschappers ging hij 2 jaar in de jungle kamperen in een poging de groene long van Madagaskar te doorgronden.
Daarbij ontdekte het team een hoop “nieuwe soorten”, waarbij de Amerikanen het bijna in hun broek deden van opwinding. Doré vertelt droog dat de soorten voor de Malagash helemaal niet nieuw waren, en haalt zijn schouders op.
Als dank voor zijn bijdrage namen de wetenschappers hem mee naar het vasteland van Afrika, waar hij voor het eerste o.a. The Big Five zag, de grote (roof)dieren die op Madagaskar niet voorkomen omdat ze nog niet bestonden toen het eiland van Mozambique afscheurde.
Doré overlaad ons met feiten over de jungle en loodst ons langs verschillende soorten Lemuren, de zeer schattige aapjes, en iets minder schattige spinnen die zo groot zijn dat ze gecko’s eten…
Indrukwekkende omgeving, dat regenwoud. Eigenaardig genoeg weigert het te regenen die dag, de gids is zelf verbaasd.
Next up is de hot spring, een zwembad in rechtstreekse verbinding met een warmwaterbron, het water is een aangename 30 graden…een ervaring!
’S Avonds komen we aan in het Lac Hotel. Een prachtig hotel aan de rand van een meer, met suites die op palen in het meer staan. Ik kan me geen romantischere omgeving voorstellen…ik heb nochtans veel fantasie!
10/6/2010 – Fiana
Tegenover het Lac Hotel, in een klein stationnetje , ’s morgens in de vroegte, stonden 7 wage…euhm…toch niet. Na een uurtje wachten (valt heel goed mee, zelfs in België) komt onze trein er aan. We stappen op en laten ons dwars door de jungle en valleien voeren. Het treintje heeft geen ramen die kunnen sluiten of lampen, wanneer we door een tunnel gaan is het dan ook een blind spektakel.
We stappen af in Tolongoina, een dorpje diep in de bergen. We zijn de enigste blanken die afstappen en als onze chauffeur wat lang wegblijft krijgen we het een beetje warm…Gestrand in een afrikaans bergdorp, zonder gsm-verbinding? Ojeetje…
Honoré, onze held, komt er toch door en we begrijpen snel waarom hij vertraging had, de weg is gewoonweg gestoord. Iets minder dan een 4 X 4 komt er onmogelijk door. De arme man baad dan ook in het zweet, van de concentratie en waarschijnlijk ook van de gedachte ons niet te bereiken voor het donker…
We stappen in de auto en beginnen aan een helse rit van 3 uur, die de arme chauffeur dus voor de 2de maal doet.
We komen aan in het mooie Guest Hotel in Fiana en genieten daar van een beetje luxe en een goede maaltijd.
Voila! Beschouw uzelf als up-ge-date!
Hans
Eindelijk terug internet!! Updaten die handel.
8/11/2010 Antsirabe – Rano Mafana
Vroeg opgestaan deze morgen en afscheid genomen van de hartelijke familie van Zanou. Nog een laatste foto van Tom en Dina op het terrasje en on y va!
Honoré neemt ons langst 2 “straatkunstenaars”. De eerste: “Miniature Mamy”, laat ons zien hoe ze van simpel afval als plastieken flessen, visdraad en andere rommel de mooiste fietsjes, auto’s en zelfs vliegtuigen maken. Hij doet dit vingervlug en is terecht trots op zijn werk!
Uiteraard laten we ons verleiden tot een aankoopje of 2, voor het petekind of de kleinkinderen? Of voor het grote kind in ons!
De volgende stop is een winkeltje waar ze de hoorn van een Zebu (de plaatselijk koe, VEEL lekkerder trouwens) bewerken tot allerlei voorwerpen. Prachtige besteksetjes, oorbellen, kommen enzovoort. Ongelooflijk hoe creatief men hier is!
De rest van de dag zitten we in de auto. Dat zou jammer zijn ware het niet dat we van de slechte weg en de lange reistijd bijna niets merken, de vista’s zijn immers adembenemend!
We krijgen onderweg nog een klein lesje in de recente geschiedenis. Honoré vertelt ons dat de ingestorte brug die we tegenkomen gedynamiteerd is door een president die zijn post niet wou afgeven. Hij trachtte Antananarivo te isoleren en zo daar de baas te blijven. Het is hem niet gelukt.
Net voor het hotel, de Setam Lodge, komen we nog een prachtige waterval tegen, zijn stroming begeleid ons tot aan de rustieke chalets die letterlijk op de rand van het regenwoud liggen. Ik probeer even een stukje erin te lopen maar een muur van groen verspert me de weg, na 2 meter draai ik me om en zie ik al niet meer waar ik vandaan kwam…
9/6/2010 – Rano Mafana – Fiana
Zeer vroeg opgestaan (voor mij dan, Marc & Tom zijn vroege (en dus rare)) vogels.
We trekken het regenwoud in met onze gids Doré, die naar eigen zeggen de eerste professionele gids van het nationale park was. Samen met Amerikaanse wetenschappers ging hij 2 jaar in de jungle kamperen in een poging de groene long van Madagaskar te doorgronden.
Daarbij ontdekte het team een hoop “nieuwe soorten”, waarbij de Amerikanen het bijna in hun broek deden van opwinding. Doré vertelt droog dat de soorten voor de Malagash helemaal niet nieuw waren, en haalt zijn schouders op.
Als dank voor zijn bijdrage namen de wetenschappers hem mee naar het vasteland van Afrika, waar hij voor het eerste o.a. The Big Five zag, de grote (roof)dieren die op Madagaskar niet voorkomen omdat ze nog niet bestonden toen het eiland van Mozambique afscheurde.
Doré overlaad ons met feiten over de jungle en loodst ons langs verschillende soorten Lemuren, de zeer schattige aapjes, en iets minder schattige spinnen die zo groot zijn dat ze gecko’s eten…
Indrukwekkende omgeving, dat regenwoud. Eigenaardig genoeg weigert het te regenen die dag, de gids is zelf verbaasd.
Next up is de hot spring, een zwembad in rechtstreekse verbinding met een warmwaterbron, het water is een aangename 30 graden…een ervaring!
’S Avonds komen we aan in het Lac Hotel. Een prachtig hotel aan de rand van een meer, met suites die op palen in het meer staan. Ik kan me geen romantischere omgeving voorstellen…ik heb nochtans veel fantasie!
10/6/2010 – Fiana
Tegenover het Lac Hotel, in een klein stationnetje , ’s morgens in de vroegte, stonden 7 wage…euhm…toch niet. Na een uurtje wachten (valt heel goed mee, zelfs in België) komt onze trein er aan. We stappen op en laten ons dwars door de jungle en valleien voeren. Het treintje heeft geen ramen die kunnen sluiten of lampen, wanneer we door een tunnel gaan is het dan ook een blind spektakel.
We stappen af in Tolongoina, een dorpje diep in de bergen. We zijn de enigste blanken die afstappen en als onze chauffeur wat lang wegblijft krijgen we het een beetje warm…Gestrand in een afrikaans bergdorp, zonder gsm-verbinding? Ojeetje…
Honoré, onze held, komt er toch door en we begrijpen snel waarom hij vertraging had, de weg is gewoonweg gestoord. Iets minder dan een 4 X 4 komt er onmogelijk door. De arme man baad dan ook in het zweet, van de concentratie en waarschijnlijk ook van de gedachte ons niet te bereiken voor het donker…
We stappen in de auto en beginnen aan een helse rit van 3 uur, die de arme chauffeur dus voor de 2de maal doet.
We komen aan in het mooie Guest Hotel in Fiana en genieten daar van een beetje luxe en een goede maaltijd.
Voila! Beschouw uzelf als up-ge-date!
Hans
9 Juni - Warm water... - Marc Van Buul
Warm water...
Na onze wandeling vertrekken we naar de warm waterbronnen van Ranomafana. Hans wou in Antsirabe al naar de “hot springs”. Daar waren ze echter gesloten omdat ze de sleutel van de poort niet meer terugvonden…en dat kon nog efkes duren….
Vermits Tom en ik het gezaag van Hans beu zijn vragen we aan onze chauffeur om ons naar de warmwaterbronnen te brengen.
Het warme water uit de bron werd in de jaren stillekes onder de Franse kolonisatie gecapteerd en in een zwembad verzameld. In dit warme water zwembad kan je nu komen baden in water van 35 graden.
Dit was werkelijk een sublieme ervaring. Ondanks de vervallen, beetje troosteloze toestand van het zwembad (Fransen zijn inmiddels 50 jaar weg) was dit zalig!!! We konden echt niet geloven dat dit een natuurlijke bron was.
Moesten we niet in Madagascar zijn dan zouden we op zoek gaan naar een of andere verborgen installatie met een grote mazoutketel die het water opwarmt en met een pomp naar het zwembad brengt.
Na deze heerlijke ervaring valt ons op dat er kleine natuurlijke baden zijn ontstaan waar de plaatselijke inwoners, en vooral de kinderen zich komen wassen.
Zo’n groot zwembad met water van meer dan 35 graden, het is een zeer speciale ervaring, maar vermoeiend….
Tijdens de rit naar Fiana wordt er dan ook niet zoveel meer gezegd…. Ons pijpke is uit.
Tot horens!
Marc
Na onze wandeling vertrekken we naar de warm waterbronnen van Ranomafana. Hans wou in Antsirabe al naar de “hot springs”. Daar waren ze echter gesloten omdat ze de sleutel van de poort niet meer terugvonden…en dat kon nog efkes duren….
Vermits Tom en ik het gezaag van Hans beu zijn vragen we aan onze chauffeur om ons naar de warmwaterbronnen te brengen.
Het warme water uit de bron werd in de jaren stillekes onder de Franse kolonisatie gecapteerd en in een zwembad verzameld. In dit warme water zwembad kan je nu komen baden in water van 35 graden.
Dit was werkelijk een sublieme ervaring. Ondanks de vervallen, beetje troosteloze toestand van het zwembad (Fransen zijn inmiddels 50 jaar weg) was dit zalig!!! We konden echt niet geloven dat dit een natuurlijke bron was.
Moesten we niet in Madagascar zijn dan zouden we op zoek gaan naar een of andere verborgen installatie met een grote mazoutketel die het water opwarmt en met een pomp naar het zwembad brengt.
Na deze heerlijke ervaring valt ons op dat er kleine natuurlijke baden zijn ontstaan waar de plaatselijke inwoners, en vooral de kinderen zich komen wassen.
Zo’n groot zwembad met water van meer dan 35 graden, het is een zeer speciale ervaring, maar vermoeiend….
Tijdens de rit naar Fiana wordt er dan ook niet zoveel meer gezegd…. Ons pijpke is uit.
Tot horens!
Marc
9 juni - Ranomafana - Marc Van Buul
Ranomafana : warm water
Hier hopen we te weten te komen wie nu eigenlijk het warm water heeft uitgevonden.
Vanmorgen onze eerste grote teleurstelling. We werden wakker in Setam Lodge met een stralende zon. Toch goed zal u zeggen, maar waarom zijn we dan in het regenwoud?. Eén van de grootste, ondoordringbare regenwouden die er waarschijnlijk op onze aardbol nog ongerept over zijn…..Dit regenwoud is zo speciaal dat het uitgekozen werd door een aantal Amerikaanse universiteiten om er onderzoekswerk e doen naar nieuwe planten en dierensoorten.
We vertrekken aanstonds voor een tocht van ongeveer 3 uren door dit regenwoud, maar konden het niet nalaten aan de balie van het Hotel te gaan vragen waarom het nu in godsnaam niet wil regenen. Onze chauffeur was er ook niet goed van en stelde voor om ons geld terug te vragen. Na veel discussie en gehakketak op zijn Malagashisch besloot hij onmiddellijk een brief te schrijven aan de president, die hij zeer goed kent, om ons geld terug te vragen.
Ziehier zijn brief.
Cheir Messieur Le président fondateur National de Madagascar,
Sè poer dir que je suisse issi avec des toerist Flamant de Belqiue ( tu sais c’est le capitale de l’europ ) Maintenant on viste le foret humide de Ranamafana. Mes client ne sont pas satisfait parceque il ne pleutre pas. Et ici pleutre toujours… en pas aujourdui. C’est très dommage en c’est pas normal pour cette region. Mes cliënt ne sont pas satisfait et ils veulent reclamé son argent.
Jespère cheir messieru le président que vous allez faire quelques chose pour sa. Il y en a pas baucoup des tourist en Madagascar et les Belges ont deja beucoup des problemes en Belgique avec leur politiciens.
Jai combien de compassion avec les petites Belges.
Salutations de ton ami Honorré le chauffeur.
Wij vinden dat onzen Honoré dat héél goed gezegd heeft!!!!
A la prochaine….
Marc
Hier hopen we te weten te komen wie nu eigenlijk het warm water heeft uitgevonden.
Vanmorgen onze eerste grote teleurstelling. We werden wakker in Setam Lodge met een stralende zon. Toch goed zal u zeggen, maar waarom zijn we dan in het regenwoud?. Eén van de grootste, ondoordringbare regenwouden die er waarschijnlijk op onze aardbol nog ongerept over zijn…..Dit regenwoud is zo speciaal dat het uitgekozen werd door een aantal Amerikaanse universiteiten om er onderzoekswerk e doen naar nieuwe planten en dierensoorten.
We vertrekken aanstonds voor een tocht van ongeveer 3 uren door dit regenwoud, maar konden het niet nalaten aan de balie van het Hotel te gaan vragen waarom het nu in godsnaam niet wil regenen. Onze chauffeur was er ook niet goed van en stelde voor om ons geld terug te vragen. Na veel discussie en gehakketak op zijn Malagashisch besloot hij onmiddellijk een brief te schrijven aan de president, die hij zeer goed kent, om ons geld terug te vragen.
Ziehier zijn brief.
Cheir Messieur Le président fondateur National de Madagascar,
Sè poer dir que je suisse issi avec des toerist Flamant de Belqiue ( tu sais c’est le capitale de l’europ ) Maintenant on viste le foret humide de Ranamafana. Mes client ne sont pas satisfait parceque il ne pleutre pas. Et ici pleutre toujours… en pas aujourdui. C’est très dommage en c’est pas normal pour cette region. Mes cliënt ne sont pas satisfait et ils veulent reclamé son argent.
Jespère cheir messieru le président que vous allez faire quelques chose pour sa. Il y en a pas baucoup des tourist en Madagascar et les Belges ont deja beucoup des problemes en Belgique avec leur politiciens.
Jai combien de compassion avec les petites Belges.
Salutations de ton ami Honorré le chauffeur.
Wij vinden dat onzen Honoré dat héél goed gezegd heeft!!!!
A la prochaine….
Marc
Zondag 7 juni - Het probleem van de leerkrachten, - Marc Van Buul
Het probleem van de leerkrachten,
Zo ongelofelijk en complex dat het gerust in België door onze geweldige politiekers zou kunnen bedacht zijn.
Er zijn namelijk drie soorten leerkrachten :
1 De gelukkigen die een contract hebben met de overheid en die door de staat betaald worden. Zij verdienen het meeste (65-80€)en worden redelijk correct en stipt per maand betaald.
2. De al iets minder gelukkigen die door de ouders betaald worden. Zij verdienen ¾ (45-60€) van de eerste categorie maar worden nog redelijk correct betaald. Niet altijd stipt, maar het kan er nog net door.
3. De laatste, zeg maar de pechvogels categorie….zij hebben een contract met de lokale overheid (35 €) , bestaande uit de burgemeester en consoorten, waarvoor ze amper de helft betaald worden van de eerste categorie. Ondanks dit contract worden ze zelfs meestal niet betaald (de drie jonge leerkrachten die tot deze categorie behoorden hebben geen loon meer ontvangen sinds einde januari). Dit vanwege de corruptheid van de lokale politiekers die liever het geld in eigen zakken of dat van hun vriendjes steken dan hun verplichtingen na te komen t.o.v. de opleiding van hun eigen dorpskinderen. Spijtig….maar helaas….
Een probleem zoals BHV bij ons lijkt er wel klein bier tegen.
Probeer in zo’n situatie maar eens “team” te vormen en alle leerkrachten gemotiveerd te houden. Die mensen verdienen al zo weinig en ze moeten dan ook nog eindeloos op hun geld wachten.
Ongemotiveerde leerkrachten geven waarschijnlijk ook niet het beste van zichzelf om de kinderen op te leiden.
En zo kom je weer terecht in een typische Afrikaanse patstelling.
Want, als Westerling zouden we dit zeer simpel oplossen : we schieten allemaal in onze broekzak en geven wat geld om een ondersteuningsfonds op te richten ter betaling van deze leerkrachten en klaar is kees.
O op 1O voor Afrikalogie…….Niet doen….want als we dat zouden doen, dan zou de burgemeester dat zeer snel doorhebben en tegen de leerkrachten zeggen dat ze hun centjes maar altijd bij de wilde weldoeners moeten gaan halen. Zéér snel nadien zullen de ouders vinden dat ook de leerkrachten die zij betalen maar terecht moeten bij het fonds, en de betalingen staken. En wie weet wat op langere termijn de staat zou doen…..
Een ganse avond hebben Zanoa en ik daar ons hoofd over gebroken , maar een oplossing hebben we nog niet gevonden.
Vermits dit een interactieve blog zou moeten zijn leggen we de vraag voor: Wie heeft er een oplossing voor dit probleem. Komaan mensen, 5 minuten politieke moed….
Marc
Zo ongelofelijk en complex dat het gerust in België door onze geweldige politiekers zou kunnen bedacht zijn.
Er zijn namelijk drie soorten leerkrachten :
1 De gelukkigen die een contract hebben met de overheid en die door de staat betaald worden. Zij verdienen het meeste (65-80€)en worden redelijk correct en stipt per maand betaald.
2. De al iets minder gelukkigen die door de ouders betaald worden. Zij verdienen ¾ (45-60€) van de eerste categorie maar worden nog redelijk correct betaald. Niet altijd stipt, maar het kan er nog net door.
3. De laatste, zeg maar de pechvogels categorie….zij hebben een contract met de lokale overheid (35 €) , bestaande uit de burgemeester en consoorten, waarvoor ze amper de helft betaald worden van de eerste categorie. Ondanks dit contract worden ze zelfs meestal niet betaald (de drie jonge leerkrachten die tot deze categorie behoorden hebben geen loon meer ontvangen sinds einde januari). Dit vanwege de corruptheid van de lokale politiekers die liever het geld in eigen zakken of dat van hun vriendjes steken dan hun verplichtingen na te komen t.o.v. de opleiding van hun eigen dorpskinderen. Spijtig….maar helaas….
Een probleem zoals BHV bij ons lijkt er wel klein bier tegen.
Probeer in zo’n situatie maar eens “team” te vormen en alle leerkrachten gemotiveerd te houden. Die mensen verdienen al zo weinig en ze moeten dan ook nog eindeloos op hun geld wachten.
Ongemotiveerde leerkrachten geven waarschijnlijk ook niet het beste van zichzelf om de kinderen op te leiden.
En zo kom je weer terecht in een typische Afrikaanse patstelling.
Want, als Westerling zouden we dit zeer simpel oplossen : we schieten allemaal in onze broekzak en geven wat geld om een ondersteuningsfonds op te richten ter betaling van deze leerkrachten en klaar is kees.
O op 1O voor Afrikalogie…….Niet doen….want als we dat zouden doen, dan zou de burgemeester dat zeer snel doorhebben en tegen de leerkrachten zeggen dat ze hun centjes maar altijd bij de wilde weldoeners moeten gaan halen. Zéér snel nadien zullen de ouders vinden dat ook de leerkrachten die zij betalen maar terecht moeten bij het fonds, en de betalingen staken. En wie weet wat op langere termijn de staat zou doen…..
Een ganse avond hebben Zanoa en ik daar ons hoofd over gebroken , maar een oplossing hebben we nog niet gevonden.
Vermits dit een interactieve blog zou moeten zijn leggen we de vraag voor: Wie heeft er een oplossing voor dit probleem. Komaan mensen, 5 minuten politieke moed….
Marc
Maandag 7 juni - Het schooltje! - Marc Van Buul
Maandag 7 juni
Vandaag maandag moet één van de hoogtepunten worden van onze reis naar Madagascar. Vandaag bezoeken we het schooltje in Ibity dat we al drie jaar ondersteunen. Even kort herhalen wat we hier juist doen voor de nieuwe lezers van onze blog.
1. De Cantine : de kinderen komen elke dag naar school, soms van zéér ver, zonder gegeten te hebben, of zonder eten bij te hebben. Uiteraard komt dat hun concentratie niet ten goede. Dankzij de centen de wij geven (ongeveer een 20€ per dag) kan men al deze kinderen een fatsoenlijke maaltijd aanbieden (toch naar hun normen). Om de beurt maakt elke leerkracht, samen met de kinderen, die mee de groenten proper maken ,het eten klaar voor zo’n 250 kinderen. Dat doen ze inmiddels op minder dan een half uur.
2. De computer : vorig jaar hebben we mee geïnvesteerd in de aankoop van een nieuwe computer, waarop de leerkrachten kunnen werken en waarop ze de ganse administratie van de school doen.
3. Na hun “middenschool” moeten de kinderen een staatsexamen doen. Als ze daar in slagen mogen ze verder studeren. Tenminste als de ouders voldoende geld kunnen ophoesten om de studies te betalen (uniform, boeken, schriften en eventueel verblijf in een andere stad) Alles samen kost dit zo’n 120 euro per persoon. Momenteel steunen we drie studenten. We hebben er al meer ondersteund maar die zijn ondertussen toch gestopt met studeren. Zanoa volgt dit zéér streng op dmv het opvolgen van hun rapporten en het vragen van bewijsstukjes en facturen. Zie mijn verslagje van gisteren.
Tot zover de uitleg over wat we doen voor het schooltje
Het bezoek
Om 9.30u. vertrekken we met de Jeep naar Ibity, vermoedelijk zo’n 30 tot 40 Km van Antsirabe de bergen in. In aantallen en cijfers zijn de Malagaschi niet zo sterk. Het is altijd a peu près…. Exacte wetenschap is niet aan hen besteed….voor mij niet altijd even gemakkelijk. Is het 100 of is het 80? Voor mij een verschil van 20%, voor hen totaal onbelangrijk. Maar we leren er mee leven….
In onze Jeep , 250 flesjes cola en limonade, snoepjes a volonté, 250 croissants, 250 stukken chocolade en een stylo per persoon.
Tom had ook het lumineuze idee om onderweg in een exclusieve supermarkt 5 voetballen te kopen. Achteraf zou blijken dat dit een fantastisch idee was.
Aan het schooltje aangekomen werden we hartelijk verwelkomd door directeur Patrick. De kinderen mochten allemaal pauzeren en we werden in het schooltje rondgeleid. De voorraadkamer en de bureau waar de computer staat waren de belangrijkste plaatsen.
Elke klas bestaat uit zo’ n 40 leerlingen. Er zijn in totaal 7 leerkrachten (dit is nog een verhaal apart waar ik later nog op terugkom).
Alle kinderen werden op de kleine speelplaats verzameld en kregen eerst een speech van de Directeur en nadien eentje van Zanoa. Amaai!!! Dat was serieus. Dina, de dochter van Zanoa vertaalde simultaan zodat we ook begrepen wat er gezegd werd. De kinderen werden allemaal nog eens goed duidelijk gemaakt hoe bevoorrecht ze wel waren dat wij hen ondersteunden, dat ze hard moesten werken voor hun studies en dat als ze verder wilden studeren wij hen zouden helpen.
Na de preek werden ze getrakteerd op wat voor hen blijkbaar een feestmaal was. Er waren kinderen bij die nog nooit een flesje cola of limonade hadden gedronken! Een croissant was helemaal ongekend. Het was voor hun de allereerste keer dat ze dergelijke lekkernij te eten kregen. We zagen dan ook enkel glunderende gezichten. Als bedanking zongen ze voor ons allemaal samen hun nationaal volkslied.? Dat was echt ontroerend. Kippenvel….
Ik hoop dat we het filmpje dat Hans hiervan maakte op de blog krijgen, en zo niet krijgen jullie dat zeker te zien van zodra we thuis zijn. Het was echt een zeer tof moment. Achteraf deelde Tom de ballen uit en de ganse school ontplofte bijna. Nog snel een foto van de ganse groepl en binnen de kortste keren was iedereen aan het voetballen, Tom inclusief. Het was mooi om te zien.
Besluit van dit voetbalverhaal : Tom wil een fonds oprichten om elke drie maanden 5 voetballen voor de school te kopen. Een geweldig idee als je weet dat ze normaal voetballen met een zelfgemaakte bal bestaande uit een aantal in elkaar gedraaide plastieken zakken met wat koordjes rond!! 1 bal kost hier zo’n 5 Euro. Daarmee bezorg je 1 klas zo’n drie maanden voetbalplezier, zelfs voor de meisjes….die zich te pletter lachen met de voetballers in spé. Meespelen doen ze echter niet, ze blijven liever aan de zijlaan staan.
Tijdens het voetballen had ik een gesprek met al de leerkrachten en ontdekte ik een serieus probleem. Daarover later meer.
Marc
Vandaag maandag moet één van de hoogtepunten worden van onze reis naar Madagascar. Vandaag bezoeken we het schooltje in Ibity dat we al drie jaar ondersteunen. Even kort herhalen wat we hier juist doen voor de nieuwe lezers van onze blog.
1. De Cantine : de kinderen komen elke dag naar school, soms van zéér ver, zonder gegeten te hebben, of zonder eten bij te hebben. Uiteraard komt dat hun concentratie niet ten goede. Dankzij de centen de wij geven (ongeveer een 20€ per dag) kan men al deze kinderen een fatsoenlijke maaltijd aanbieden (toch naar hun normen). Om de beurt maakt elke leerkracht, samen met de kinderen, die mee de groenten proper maken ,het eten klaar voor zo’n 250 kinderen. Dat doen ze inmiddels op minder dan een half uur.
2. De computer : vorig jaar hebben we mee geïnvesteerd in de aankoop van een nieuwe computer, waarop de leerkrachten kunnen werken en waarop ze de ganse administratie van de school doen.
3. Na hun “middenschool” moeten de kinderen een staatsexamen doen. Als ze daar in slagen mogen ze verder studeren. Tenminste als de ouders voldoende geld kunnen ophoesten om de studies te betalen (uniform, boeken, schriften en eventueel verblijf in een andere stad) Alles samen kost dit zo’n 120 euro per persoon. Momenteel steunen we drie studenten. We hebben er al meer ondersteund maar die zijn ondertussen toch gestopt met studeren. Zanoa volgt dit zéér streng op dmv het opvolgen van hun rapporten en het vragen van bewijsstukjes en facturen. Zie mijn verslagje van gisteren.
Tot zover de uitleg over wat we doen voor het schooltje
Het bezoek
Om 9.30u. vertrekken we met de Jeep naar Ibity, vermoedelijk zo’n 30 tot 40 Km van Antsirabe de bergen in. In aantallen en cijfers zijn de Malagaschi niet zo sterk. Het is altijd a peu près…. Exacte wetenschap is niet aan hen besteed….voor mij niet altijd even gemakkelijk. Is het 100 of is het 80? Voor mij een verschil van 20%, voor hen totaal onbelangrijk. Maar we leren er mee leven….
In onze Jeep , 250 flesjes cola en limonade, snoepjes a volonté, 250 croissants, 250 stukken chocolade en een stylo per persoon.
Tom had ook het lumineuze idee om onderweg in een exclusieve supermarkt 5 voetballen te kopen. Achteraf zou blijken dat dit een fantastisch idee was.
Aan het schooltje aangekomen werden we hartelijk verwelkomd door directeur Patrick. De kinderen mochten allemaal pauzeren en we werden in het schooltje rondgeleid. De voorraadkamer en de bureau waar de computer staat waren de belangrijkste plaatsen.
Elke klas bestaat uit zo’ n 40 leerlingen. Er zijn in totaal 7 leerkrachten (dit is nog een verhaal apart waar ik later nog op terugkom).
Alle kinderen werden op de kleine speelplaats verzameld en kregen eerst een speech van de Directeur en nadien eentje van Zanoa. Amaai!!! Dat was serieus. Dina, de dochter van Zanoa vertaalde simultaan zodat we ook begrepen wat er gezegd werd. De kinderen werden allemaal nog eens goed duidelijk gemaakt hoe bevoorrecht ze wel waren dat wij hen ondersteunden, dat ze hard moesten werken voor hun studies en dat als ze verder wilden studeren wij hen zouden helpen.
Na de preek werden ze getrakteerd op wat voor hen blijkbaar een feestmaal was. Er waren kinderen bij die nog nooit een flesje cola of limonade hadden gedronken! Een croissant was helemaal ongekend. Het was voor hun de allereerste keer dat ze dergelijke lekkernij te eten kregen. We zagen dan ook enkel glunderende gezichten. Als bedanking zongen ze voor ons allemaal samen hun nationaal volkslied.? Dat was echt ontroerend. Kippenvel….
Ik hoop dat we het filmpje dat Hans hiervan maakte op de blog krijgen, en zo niet krijgen jullie dat zeker te zien van zodra we thuis zijn. Het was echt een zeer tof moment. Achteraf deelde Tom de ballen uit en de ganse school ontplofte bijna. Nog snel een foto van de ganse groepl en binnen de kortste keren was iedereen aan het voetballen, Tom inclusief. Het was mooi om te zien.
Besluit van dit voetbalverhaal : Tom wil een fonds oprichten om elke drie maanden 5 voetballen voor de school te kopen. Een geweldig idee als je weet dat ze normaal voetballen met een zelfgemaakte bal bestaande uit een aantal in elkaar gedraaide plastieken zakken met wat koordjes rond!! 1 bal kost hier zo’n 5 Euro. Daarmee bezorg je 1 klas zo’n drie maanden voetbalplezier, zelfs voor de meisjes….die zich te pletter lachen met de voetballers in spé. Meespelen doen ze echter niet, ze blijven liever aan de zijlaan staan.
Tijdens het voetballen had ik een gesprek met al de leerkrachten en ontdekte ik een serieus probleem. Daarover later meer.
Marc
Leerrijke omgeving… - Marc Van Buul – Zondag 6 juni 2010
Vanmorgen werden we in onze familiale suite gewekt door de wekelijkse gebedsdienst van de protestantse geloofsgemeenschap. Een prachtige grootse geluidsinstallatie, een groot podium en meer moet dat niet zijn. In openlucht met massa’s volk, mooie gezangen van enkele honderden mensen. Prachtig en indrukwekkend en een kleurig spektakel. Iedereen uitgedost op zen Paasbest. Voor vele Malagachen het hoogtepunt van de week. Ook voor ons….
Dan een sober ontbijtje, stuk Frans brood, beetje confituur , klein stukje kaas, en o wonder , voor mij een klein ommeletje…. Dat ik onder het nodige voorbehoud heb genuttigd. Eieren in Madagascar…..het zal altijd een avontuur blijven. Mijn herinneringen daaraan zijn nogal “krampachtig”.
Dan op weg naar Antsirabe . 170 km , bochtig parcours, veel klimmen en dalen, beetje vergelijkbaar met onze Ardennen. Een drie tot vier uur rijden. Maar met eindeloze variaties in het uitzicht. Het blijft enorm boeiend en verveeld nooit.
De aankomst in Villa Nirina was hartverwarmend. Zanoa( moeder en mijn contactpersoon voor het schooltje Ibity, Dina (haar dochter), ervé (de zoon en uitbater van de Villa) en de vader Hervé ( ze hadden ook alle twee dezelfde naam kunnen hebben….) stonden ons echt op te wachten.
Het klikte van de eerste moment. Zanoa had duidelijk veel te bespreken en ik werd onmiddellijk opgevorderd voor een eerste serieuze vergadering. Ik heb al meerdere directiecomités gedaan die dit niveau niet haalden.
Ze bracht een uitgebreid verslag van alles wat ze met onze centen voor het schooltje gedaan had. Een complete boekhouding met alle mogelijke bewijsstukjes werd voorgelegd en uitgebreid besproken. Goed om te zien dat ze dit zo serieus neemt!! Dat geeft onmiddellijk vertrouwen, en tegelijkertijd besef ik ook wel dat dit nu net de bedoeling is. Zoals jullie zich misschien ook herinneren sponsoren we met onze centen ook reeds drie studenten. We hadden er ooit 5 maar twee zijn er blijkbaar toch afgehaakt.
Deze drie waren duidelijk opgevorderd en kwamen zich een voor een aanmelden. Ze kregen een glas limonade, een handvol koekjes en werden dan serieus op de rooster gelegd. Ik had er ocharme compassie mee. Ze kregen een spervuur van vragen zowel in het Engels als in het Frans en moesten aan Mijnheer Marc vertellen wat ze allemaal met onze centen hadden gedaan, hoe hun rapporten waren, hoe hun thuissituatie was, wie er thuis nog allemaal studeerde, of ze de nodige motivatie hadden om verder te studeren, of ze gesteund werden door hun ouders, wat ze verder wilden gaan studeren, wat ze daarvoor nodig hadden enz.enz. Djiezes, niet simpel.
Ik weet niet wie zich het meeste ambetant voelde. Zanoa bedoelde het zeker goed , maar ze haalde alles uit de kast om toch maar aan mij te bewijzen hoe hard haar studentjes toch wel werkten en hoe fantastisch ze het vond dat wij hen financieel ondersteunen.
Solofo 20 jaar, Adeline 18 jaar (ziet er uit als 14) en Ambitsona 14 jaar (ziet er uit als 10) deden hun uiterste best. En ik merkte echt wel dat ze intelligent zijn en een bepaalde vastberadenheid hadden, ondanks hun schuchterheid, die bewonderenswaardig is. Annemie (mijn echtgenote) zegt heel dikwijls dat ze zoveel respect heeft voor sommige van haar kinderen op het Sint Annacollege, omdat die er “ ondanks hun ouders” in lukken om toch iets te presteren en te bereiken. En, by the way, dat is in Antwerpen hé…. Antwerpen anno 2010!
Wel, dit gevoel heb ik hier heel de tijd.
Het is gewoon bewonderenswaardig dat deze kinderen, die helemaal niet gemotiveerd worden door hun omgeving of door hun familie, elke kans aangrijpen om hun situatie te verbeteren. Als het aan de ouders lag stonden hun kinderen op hun 14 jaar te werken op het veld of ergens te bedelen op de straat, of prullaria te verkopen aan het vliegveld. Begrijpelijk als je zelfs nog geen financiële middelen hebt om te voldoen aan de primaire behoeften. En geloof me, naar school gaan na uw 14 de om een opleiding te krijgen is hier in Madagascar echt geen primaire behoefte. Vooral de meisjes worden wat dat betreft echt miskend; Daarom ben ik ook zo blij dat we onder onze petekinderen twee meisjes hebben. Voor max. 120 Euro per jaar geven we deze kinderen een toekomst. 10 Euro per maand…. Gemiddeld 2,5 euro per week.
Ik voel aan dat ik dit verder moet uitwerken, ook al besef ik maar al te goed dat ik daarvoor de hulp nodig heb van Zanoa. Zij moet deze moeilijke keuze maken en elke student blijven opvolgen tot hij of zij afstudeert.
Ze is er echt wel hard in. Ze wil enkel de besten van de school een kans geven. Kinderen die begaafd zijn én willen werken (want slim zijn is niet genoeg) maar door het ontbreken van de financiële draagkracht van de ouders dreigen uit de boot te vallen.
M.a.w. , sorry als dit misschien hard klinkt, : de investering moet opbrengen….Ik begrijp haar wel, en hoe meer ik dit land begin te kennen hoe beter ik haar begrijp.
Alle drie de studentjes mochten de overschot van de koekjes telkens meenemen, wat hen maar één keer moest gezegd worden…..
Alle drie kregen ze een beetje zakgeld van Mijnheer Marc , 10.000 Aryari, of 3,8€…. En ze waren de Koning Albert te rijk.
Mijnheer Marc was na deze ervaring meer dan een beetje sprakeloos…..
En het zou er niet op beteren.
Marc
Dan een sober ontbijtje, stuk Frans brood, beetje confituur , klein stukje kaas, en o wonder , voor mij een klein ommeletje…. Dat ik onder het nodige voorbehoud heb genuttigd. Eieren in Madagascar…..het zal altijd een avontuur blijven. Mijn herinneringen daaraan zijn nogal “krampachtig”.
Dan op weg naar Antsirabe . 170 km , bochtig parcours, veel klimmen en dalen, beetje vergelijkbaar met onze Ardennen. Een drie tot vier uur rijden. Maar met eindeloze variaties in het uitzicht. Het blijft enorm boeiend en verveeld nooit.
De aankomst in Villa Nirina was hartverwarmend. Zanoa( moeder en mijn contactpersoon voor het schooltje Ibity, Dina (haar dochter), ervé (de zoon en uitbater van de Villa) en de vader Hervé ( ze hadden ook alle twee dezelfde naam kunnen hebben….) stonden ons echt op te wachten.
Het klikte van de eerste moment. Zanoa had duidelijk veel te bespreken en ik werd onmiddellijk opgevorderd voor een eerste serieuze vergadering. Ik heb al meerdere directiecomités gedaan die dit niveau niet haalden.
Ze bracht een uitgebreid verslag van alles wat ze met onze centen voor het schooltje gedaan had. Een complete boekhouding met alle mogelijke bewijsstukjes werd voorgelegd en uitgebreid besproken. Goed om te zien dat ze dit zo serieus neemt!! Dat geeft onmiddellijk vertrouwen, en tegelijkertijd besef ik ook wel dat dit nu net de bedoeling is. Zoals jullie zich misschien ook herinneren sponsoren we met onze centen ook reeds drie studenten. We hadden er ooit 5 maar twee zijn er blijkbaar toch afgehaakt.
Deze drie waren duidelijk opgevorderd en kwamen zich een voor een aanmelden. Ze kregen een glas limonade, een handvol koekjes en werden dan serieus op de rooster gelegd. Ik had er ocharme compassie mee. Ze kregen een spervuur van vragen zowel in het Engels als in het Frans en moesten aan Mijnheer Marc vertellen wat ze allemaal met onze centen hadden gedaan, hoe hun rapporten waren, hoe hun thuissituatie was, wie er thuis nog allemaal studeerde, of ze de nodige motivatie hadden om verder te studeren, of ze gesteund werden door hun ouders, wat ze verder wilden gaan studeren, wat ze daarvoor nodig hadden enz.enz. Djiezes, niet simpel.
Ik weet niet wie zich het meeste ambetant voelde. Zanoa bedoelde het zeker goed , maar ze haalde alles uit de kast om toch maar aan mij te bewijzen hoe hard haar studentjes toch wel werkten en hoe fantastisch ze het vond dat wij hen financieel ondersteunen.
Solofo 20 jaar, Adeline 18 jaar (ziet er uit als 14) en Ambitsona 14 jaar (ziet er uit als 10) deden hun uiterste best. En ik merkte echt wel dat ze intelligent zijn en een bepaalde vastberadenheid hadden, ondanks hun schuchterheid, die bewonderenswaardig is. Annemie (mijn echtgenote) zegt heel dikwijls dat ze zoveel respect heeft voor sommige van haar kinderen op het Sint Annacollege, omdat die er “ ondanks hun ouders” in lukken om toch iets te presteren en te bereiken. En, by the way, dat is in Antwerpen hé…. Antwerpen anno 2010!
Wel, dit gevoel heb ik hier heel de tijd.
Het is gewoon bewonderenswaardig dat deze kinderen, die helemaal niet gemotiveerd worden door hun omgeving of door hun familie, elke kans aangrijpen om hun situatie te verbeteren. Als het aan de ouders lag stonden hun kinderen op hun 14 jaar te werken op het veld of ergens te bedelen op de straat, of prullaria te verkopen aan het vliegveld. Begrijpelijk als je zelfs nog geen financiële middelen hebt om te voldoen aan de primaire behoeften. En geloof me, naar school gaan na uw 14 de om een opleiding te krijgen is hier in Madagascar echt geen primaire behoefte. Vooral de meisjes worden wat dat betreft echt miskend; Daarom ben ik ook zo blij dat we onder onze petekinderen twee meisjes hebben. Voor max. 120 Euro per jaar geven we deze kinderen een toekomst. 10 Euro per maand…. Gemiddeld 2,5 euro per week.
Ik voel aan dat ik dit verder moet uitwerken, ook al besef ik maar al te goed dat ik daarvoor de hulp nodig heb van Zanoa. Zij moet deze moeilijke keuze maken en elke student blijven opvolgen tot hij of zij afstudeert.
Ze is er echt wel hard in. Ze wil enkel de besten van de school een kans geven. Kinderen die begaafd zijn én willen werken (want slim zijn is niet genoeg) maar door het ontbreken van de financiële draagkracht van de ouders dreigen uit de boot te vallen.
M.a.w. , sorry als dit misschien hard klinkt, : de investering moet opbrengen….Ik begrijp haar wel, en hoe meer ik dit land begin te kennen hoe beter ik haar begrijp.
Alle drie de studentjes mochten de overschot van de koekjes telkens meenemen, wat hen maar één keer moest gezegd worden…..
Alle drie kregen ze een beetje zakgeld van Mijnheer Marc , 10.000 Aryari, of 3,8€…. En ze waren de Koning Albert te rijk.
Mijnheer Marc was na deze ervaring meer dan een beetje sprakeloos…..
En het zou er niet op beteren.
Marc
Antsirabe 7-8/6/2010 - Een harde noot. – Hans Van Buul
Velen kennen mij voor mijn harde uitspraken, het uiteenrafelen van situaties, acties of verhalen in enkele koude opbouwende elementen. Een talent dat ik van geen vreemden heb!
Mijn mening is nu eenmaal dat sommige, niet te zeggen de meeste, thema’s beoordeeld en besproken moeten worden vanop een bepaalde afstand. Emoties zijn uiteraard belangrijk, maar ze mogen ons zelden sturen. Emoties zijn namelijk niet slim, vooruitziend of efficiënt.
Wat heeft dit op onze blog te zoeken vraagt u zich af? Wel? Uiteraard heb ik zo een mening ook over onze reis.
Al enkele dagen heb ik een raar gevoel in mijn maag, geen tourista, krampen of iets dergelijks, nog niet. Terwijl we een berg beklimmen in Antsirabe, op zoek naar een kratermeer, voorkomt het geluid van de 250 lege flesjes in onze koffer niet dat ik me daar een conclusie over vorm.(De flesjes waren voor het schooltje in Ibity, het had waarschijnlijk redelijk slim geweest ze eerst af te laden…De Malagash kunnen hun pret niet op als ze ons horen aankomen.)
Het gevoel in mijn maag zou wel eens schuld kunnen zijn, een schuldgevoel dat voorkomt uit enkele pertinente vragen. Bijvoorbeeld:
Vraag :
Folteren wij deze hardwerkende mensen niet met onze welstand wanneer we traag voorbij een rijstveld rijden om foto’s te nemen? Een klik, een flits, een kort oogcontact tussen 2 zeer verschillende culturen…en wij zijn weg, maar zij niet.
Uiteenzetting:
Hebben wij hier überhaupt iets te zoeken? Uiteraard troosten we onszelf met de uitleg dat we, door hier informatie te verzamelen, de onwetendheid in eigen land over de situatie hier bestrijden.
Maar is dit wel in verhouding?
We vertellen onszelf dat ze niet weten hoe goed wij het hebben. Dat ze er bijgevolg ook niet triestig bij stilstaan dat zij morgen weer in het veld zullen staan, kniediep in de modder. Terwijl onze gekoelde jeep zachtjes verder bolt richting het vliegtuig dat ons snel terugbrengt naar onze leren zetels, fast-food en flatscreens met surround-sound…
Is dit geen hand dat we voor onze ogen houden? Ook in Afrika heeft men Internet, TV en kranten. Ook in de armste dorpen slaagt men er soms in 1 of 2 jongeren naar betere oorden te sturen om te studeren, die jaren later terugkomen en natuurlijk de verhalen niet voor zich houden.
Zou het niet kunnen dat met de waanzinnige hoeveelheid rommel dat onze maatschappij elke dag uitspuwt op boten richting arme landen, dat er af en toe een foto, een reclameboekje, een glossy of fashion magazine in hun verweerde handen terechtkomt?
De waarheid is dat velen onder hen het verschil waarschijnlijk al te goed inzien. Dat is echter een loodzware zaak om te beseffen, die elk snel oogcontact met de mensen een andere betekenis geeft, een ander achtergrondgeluid.
Als gevolg van dit buikgevoel (dat ik vermoedelijk deel met allen die ooit een reizigersvoet in een land als dit zette ) zou ik met mijn harde woorden zelfs durven beweren dat we bewust of onbewust onze schuld afkopen. Door prullaria te kopen en hen op verschillende manieren te steunen, al is het natuurlijk tegelijkertijd nobel en jammer genoeg hoogst uitzonderlijk.
Keerzijde:
Om onszelf en andere reizigers te verdedigen heb ik echter eveneens argumenten. De vele kanten van de medaille (Jawel, er zijn er meer dan 2, niets is zwart-wit ) dragen bij aan de complexiteit van dit vraagstuk.
1) Zonder het inkomen afkomstig van toeristen zou er voor de armere mensen in Mada, Afrika of de wereld een volledige inkomenstak wegvallen. Zonder twijfel heeft het verkopen van semi-edelstenen en speelgoed gemaakt van afval al heel wat mensenlevens gered of toch tenminste verlengd. Dit is ontegensprekelijk een goede zaak maar in de context van deze vragen kan men stellen : “leven, maar hoe?”
Een prachtig voorbeeld van een kort door de bocht, realistische stelling.
2) Verder heeft het uitwisselen van cultuur, kennis en verhalen via reizigers door de eeuwen heen (ook) veel vooruitgang en verbetering gebracht. Ook bij ons. Voor dat specerijen werden ingevoerd was ons eten “niet te vreten”, o.a. omdat het gepekeld werd en verschrikkelijk zout was. Niet moeilijk dat dit kostbaarder was dan goud.
Zonder de fijne textielen en de know-how om deze te bewerken uit het Oosten zouden we ons nog misschien nog steeds in jutten zakken kleden. Zonder de kennis van irrigatiesystemen zouden de Malagash nog steeds op minieme schaal rijst verbouwen, stukje bij beetje.
Slotstuk:
Met deze omweg kom ik weer bij de kern van dit artikel, deze gedachte: Doen we niet meer kwaad dan goed door hier te komen?
Wanneer vreemdelingen naar ons land komen zullen “kwatongen” snel beweren dat ze hier komen profiteren van ons geld, ons werk en onze vooruitgang. Ik ben bang dat het omgekeerde ook waar is en dat de “kwatongen” op de andere kant van de planeet de zaak omdraaien: die vreemdelingen komen hier hoog van de toren blazen, ons “vereren” met hun gezelschap en medelijden en lachen met de achterstand.
Willen ze wel medelijden of verkopen ze een stuk eer & ziel wanneer ze ons geld aannemen in de hoop die dag te eten?
De vragen zullen deze reis niet beantwoord worden en ik kan ook geen alternatief bieden, maar het opschrijven geeft weer wat denkruimte.
Volgende keer weer een vrolijkere noot!
Hans
Mijn mening is nu eenmaal dat sommige, niet te zeggen de meeste, thema’s beoordeeld en besproken moeten worden vanop een bepaalde afstand. Emoties zijn uiteraard belangrijk, maar ze mogen ons zelden sturen. Emoties zijn namelijk niet slim, vooruitziend of efficiënt.
Wat heeft dit op onze blog te zoeken vraagt u zich af? Wel? Uiteraard heb ik zo een mening ook over onze reis.
Al enkele dagen heb ik een raar gevoel in mijn maag, geen tourista, krampen of iets dergelijks, nog niet. Terwijl we een berg beklimmen in Antsirabe, op zoek naar een kratermeer, voorkomt het geluid van de 250 lege flesjes in onze koffer niet dat ik me daar een conclusie over vorm.(De flesjes waren voor het schooltje in Ibity, het had waarschijnlijk redelijk slim geweest ze eerst af te laden…De Malagash kunnen hun pret niet op als ze ons horen aankomen.)
Het gevoel in mijn maag zou wel eens schuld kunnen zijn, een schuldgevoel dat voorkomt uit enkele pertinente vragen. Bijvoorbeeld:
Vraag :
Folteren wij deze hardwerkende mensen niet met onze welstand wanneer we traag voorbij een rijstveld rijden om foto’s te nemen? Een klik, een flits, een kort oogcontact tussen 2 zeer verschillende culturen…en wij zijn weg, maar zij niet.
Uiteenzetting:
Hebben wij hier überhaupt iets te zoeken? Uiteraard troosten we onszelf met de uitleg dat we, door hier informatie te verzamelen, de onwetendheid in eigen land over de situatie hier bestrijden.
Maar is dit wel in verhouding?
We vertellen onszelf dat ze niet weten hoe goed wij het hebben. Dat ze er bijgevolg ook niet triestig bij stilstaan dat zij morgen weer in het veld zullen staan, kniediep in de modder. Terwijl onze gekoelde jeep zachtjes verder bolt richting het vliegtuig dat ons snel terugbrengt naar onze leren zetels, fast-food en flatscreens met surround-sound…
Is dit geen hand dat we voor onze ogen houden? Ook in Afrika heeft men Internet, TV en kranten. Ook in de armste dorpen slaagt men er soms in 1 of 2 jongeren naar betere oorden te sturen om te studeren, die jaren later terugkomen en natuurlijk de verhalen niet voor zich houden.
Zou het niet kunnen dat met de waanzinnige hoeveelheid rommel dat onze maatschappij elke dag uitspuwt op boten richting arme landen, dat er af en toe een foto, een reclameboekje, een glossy of fashion magazine in hun verweerde handen terechtkomt?
De waarheid is dat velen onder hen het verschil waarschijnlijk al te goed inzien. Dat is echter een loodzware zaak om te beseffen, die elk snel oogcontact met de mensen een andere betekenis geeft, een ander achtergrondgeluid.
Als gevolg van dit buikgevoel (dat ik vermoedelijk deel met allen die ooit een reizigersvoet in een land als dit zette ) zou ik met mijn harde woorden zelfs durven beweren dat we bewust of onbewust onze schuld afkopen. Door prullaria te kopen en hen op verschillende manieren te steunen, al is het natuurlijk tegelijkertijd nobel en jammer genoeg hoogst uitzonderlijk.
Keerzijde:
Om onszelf en andere reizigers te verdedigen heb ik echter eveneens argumenten. De vele kanten van de medaille (Jawel, er zijn er meer dan 2, niets is zwart-wit ) dragen bij aan de complexiteit van dit vraagstuk.
1) Zonder het inkomen afkomstig van toeristen zou er voor de armere mensen in Mada, Afrika of de wereld een volledige inkomenstak wegvallen. Zonder twijfel heeft het verkopen van semi-edelstenen en speelgoed gemaakt van afval al heel wat mensenlevens gered of toch tenminste verlengd. Dit is ontegensprekelijk een goede zaak maar in de context van deze vragen kan men stellen : “leven, maar hoe?”
Een prachtig voorbeeld van een kort door de bocht, realistische stelling.
2) Verder heeft het uitwisselen van cultuur, kennis en verhalen via reizigers door de eeuwen heen (ook) veel vooruitgang en verbetering gebracht. Ook bij ons. Voor dat specerijen werden ingevoerd was ons eten “niet te vreten”, o.a. omdat het gepekeld werd en verschrikkelijk zout was. Niet moeilijk dat dit kostbaarder was dan goud.
Zonder de fijne textielen en de know-how om deze te bewerken uit het Oosten zouden we ons nog misschien nog steeds in jutten zakken kleden. Zonder de kennis van irrigatiesystemen zouden de Malagash nog steeds op minieme schaal rijst verbouwen, stukje bij beetje.
Slotstuk:
Met deze omweg kom ik weer bij de kern van dit artikel, deze gedachte: Doen we niet meer kwaad dan goed door hier te komen?
Wanneer vreemdelingen naar ons land komen zullen “kwatongen” snel beweren dat ze hier komen profiteren van ons geld, ons werk en onze vooruitgang. Ik ben bang dat het omgekeerde ook waar is en dat de “kwatongen” op de andere kant van de planeet de zaak omdraaien: die vreemdelingen komen hier hoog van de toren blazen, ons “vereren” met hun gezelschap en medelijden en lachen met de achterstand.
Willen ze wel medelijden of verkopen ze een stuk eer & ziel wanneer ze ons geld aannemen in de hoop die dag te eten?
De vragen zullen deze reis niet beantwoord worden en ik kan ook geen alternatief bieden, maar het opschrijven geeft weer wat denkruimte.
Volgende keer weer een vrolijkere noot!
Hans
11/6/10 De ervaringen van Tom, so far...
04/06/2010 : Vertrek
Vanmorgen hadden we afgesproken om half 9 om de laatste dingen te checken en te verdelen zodat we om 9 uur konden vertrekken. Hans was een kwartier te laat maar dat zijn we gewoon. Maar om 9 uur was het toch zo ver, het grote vertrek was aangebroken. We werden uitgewuifd door tante mie en annabel en weg waren we naar Parijs. De rit viel goed mee en hoe dichter we kwamen hoe meer spanning er kwam naar de vlucht en de uiteindelijke aankomst in Madagascar. Aangekomen in Parijs was het even zoeken naar onze parkeerplaats en om ze binnen te raken maar uiteindelijk is dat ons ook gelukt. Inchecken even iets eten en wachten tot het zover was om in te stappen in onze vlieger. De vlucht die 11 uur duurde viel mee maar was toch ni voor alle dagen .
05/06/2010 : Aankomst en eerste dag
4 uur s’morgens plaatselijke tijd, bij ons 3 uur, was het zo ver.Het vliegtuig raakte Afrikaanse grond en wij zetten onze eerste stappen in antanarivo (tana). Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de mensen die je bagage bijna uit je handen trekken om ze voor je te dragen zodat ze iets zouden kunnen verdienen. Shock nummer1 onze chauffeur honoré die ons de volgende 2 weken zal rondrijden stond op ons te wachten om ons naar het ict hotel te rijden waar we een dutje konden doen voor we de stad in trokken. Een zeer leuk hotel met een fantastische eigenares Hely en haar Belgische man Frans. Zij hebben ons wat meer verteld over het eiland en de mensen en over de cultuur en de manier van leven mora mora (langzaam aan) de trip naar tana was een fantastische ervaring maar soms confronterend. Shock nummer 2 , en die gaan we nog meer meemaken denk ik, iedereen wil ons iets verkopen of komen bedelen voor geld van de rijke blanke mannen (vaza). S’avond zijn we iets gaan eten met hely en frans, zeer gezellig en lekkere zebu (plaatselijke koe). Daarna een cognacje op het terras van het hotel daarna tijd voor het bedje want we waren uitgeteld.
06/06/2010 : dag 2 van tana naar antsirabe
Een rit van 170 km waar je niet wist waar kijken; eerst terrassen van rijstvelden, groenten en fruit en alles wat ze kunnen verkopen. Ook prachtige manden, dieren en gemaakte en levende bloemen. Prachtig om te zien hoe ze met hun kraampje langs de weg zijn opgesteld. Aangekomen in Antsirabe zijn we van grote honger gestopt bij een pizza bar die nonkel marc nog kende van zijn vorige trip.Super lekkere pizza gebakken in een echte houtoven. Hierna naar ons hotel villa nirina waar de vorige directrice van het schooltje woont. Zeer warme ontvangst door Zanoa, haar dochter en zoon.Een tijdje later kwam sloef aan, een student die nonkel marc reeds 3 jaar sponsort met zijn studie’s. Terwijl nonkel marc en zanoa die jongen uitvraagden over zijn studie en zijn rapporten bekeken, zijn Hans en ik Zanoa haar dochter Dina beginnen uitvragen over het land, de mensen , en alles wat we konden bedenken. Ze antwoordde met plezier op al onze vragen en ze kende ook de westerse wereld want ze had gestudeerd in parijs. Een zeer sympathiek en leuke vrouw. Van Villa Nirina zijn we naar Betty gereden, een Zwitserse vrouw die kampen organiseert voor de arme kinderen die daar dan op vakantie kunnen komen. Van daar zijn we naar den tweeling gereden die ons ontvingen als of ze ons al jaren kenden en ons uitnodigden in hun huisje. Shock nummer 3 :het was zo klein en ze leven er met vader moeder en 4 kinderen ze hebben zo goed als niks, maar boden ons alles aan. Ongelofelijk…. dit waren de eerste 2 dagen en de ervaringen nu zijn al niet te verwoorden. Ik ben in volle verwachting wat me nog allemaal te wachten staat.
07/06/2010 : ibity en het schooltje
Vandaag zijn we het schooltje gaan bezoeken in Ibity. We hadden voor de kinderen (250) een verassing bij: een croissant, chocolade, ne stylo en cola. Hun gezichten waren ongelooflijk. De meeste onder hen hadden nog nooit een volledig flesje cola gehad, wat bij ons een zeer normaal iets is. Een croissant kende ze alleen maar van naam. We hadden ook voor elke klas en voetbal bij, die onmiddellijk in gebruik werden genomen. Ik heb me erg geamuseerd met de kinderen met wie ik samen ben gaan voetballen. Ze hebben me wel 1000 maal bedankt voor de ballen, een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten. We hadden allen kippenvel wanneer ze met zen allen zeer trots hun volkslied voor ons zongen, een onbeschrijfelijk mooi moment …
Vanmorgen hadden we afgesproken om half 9 om de laatste dingen te checken en te verdelen zodat we om 9 uur konden vertrekken. Hans was een kwartier te laat maar dat zijn we gewoon. Maar om 9 uur was het toch zo ver, het grote vertrek was aangebroken. We werden uitgewuifd door tante mie en annabel en weg waren we naar Parijs. De rit viel goed mee en hoe dichter we kwamen hoe meer spanning er kwam naar de vlucht en de uiteindelijke aankomst in Madagascar. Aangekomen in Parijs was het even zoeken naar onze parkeerplaats en om ze binnen te raken maar uiteindelijk is dat ons ook gelukt. Inchecken even iets eten en wachten tot het zover was om in te stappen in onze vlieger. De vlucht die 11 uur duurde viel mee maar was toch ni voor alle dagen .
05/06/2010 : Aankomst en eerste dag
4 uur s’morgens plaatselijke tijd, bij ons 3 uur, was het zo ver.Het vliegtuig raakte Afrikaanse grond en wij zetten onze eerste stappen in antanarivo (tana). Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de mensen die je bagage bijna uit je handen trekken om ze voor je te dragen zodat ze iets zouden kunnen verdienen. Shock nummer1 onze chauffeur honoré die ons de volgende 2 weken zal rondrijden stond op ons te wachten om ons naar het ict hotel te rijden waar we een dutje konden doen voor we de stad in trokken. Een zeer leuk hotel met een fantastische eigenares Hely en haar Belgische man Frans. Zij hebben ons wat meer verteld over het eiland en de mensen en over de cultuur en de manier van leven mora mora (langzaam aan) de trip naar tana was een fantastische ervaring maar soms confronterend. Shock nummer 2 , en die gaan we nog meer meemaken denk ik, iedereen wil ons iets verkopen of komen bedelen voor geld van de rijke blanke mannen (vaza). S’avond zijn we iets gaan eten met hely en frans, zeer gezellig en lekkere zebu (plaatselijke koe). Daarna een cognacje op het terras van het hotel daarna tijd voor het bedje want we waren uitgeteld.
06/06/2010 : dag 2 van tana naar antsirabe
Een rit van 170 km waar je niet wist waar kijken; eerst terrassen van rijstvelden, groenten en fruit en alles wat ze kunnen verkopen. Ook prachtige manden, dieren en gemaakte en levende bloemen. Prachtig om te zien hoe ze met hun kraampje langs de weg zijn opgesteld. Aangekomen in Antsirabe zijn we van grote honger gestopt bij een pizza bar die nonkel marc nog kende van zijn vorige trip.Super lekkere pizza gebakken in een echte houtoven. Hierna naar ons hotel villa nirina waar de vorige directrice van het schooltje woont. Zeer warme ontvangst door Zanoa, haar dochter en zoon.Een tijdje later kwam sloef aan, een student die nonkel marc reeds 3 jaar sponsort met zijn studie’s. Terwijl nonkel marc en zanoa die jongen uitvraagden over zijn studie en zijn rapporten bekeken, zijn Hans en ik Zanoa haar dochter Dina beginnen uitvragen over het land, de mensen , en alles wat we konden bedenken. Ze antwoordde met plezier op al onze vragen en ze kende ook de westerse wereld want ze had gestudeerd in parijs. Een zeer sympathiek en leuke vrouw. Van Villa Nirina zijn we naar Betty gereden, een Zwitserse vrouw die kampen organiseert voor de arme kinderen die daar dan op vakantie kunnen komen. Van daar zijn we naar den tweeling gereden die ons ontvingen als of ze ons al jaren kenden en ons uitnodigden in hun huisje. Shock nummer 3 :het was zo klein en ze leven er met vader moeder en 4 kinderen ze hebben zo goed als niks, maar boden ons alles aan. Ongelofelijk…. dit waren de eerste 2 dagen en de ervaringen nu zijn al niet te verwoorden. Ik ben in volle verwachting wat me nog allemaal te wachten staat.
07/06/2010 : ibity en het schooltje
Vandaag zijn we het schooltje gaan bezoeken in Ibity. We hadden voor de kinderen (250) een verassing bij: een croissant, chocolade, ne stylo en cola. Hun gezichten waren ongelooflijk. De meeste onder hen hadden nog nooit een volledig flesje cola gehad, wat bij ons een zeer normaal iets is. Een croissant kende ze alleen maar van naam. We hadden ook voor elke klas en voetbal bij, die onmiddellijk in gebruik werden genomen. Ik heb me erg geamuseerd met de kinderen met wie ik samen ben gaan voetballen. Ze hebben me wel 1000 maal bedankt voor de ballen, een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten. We hadden allen kippenvel wanneer ze met zen allen zeer trots hun volkslied voor ons zongen, een onbeschrijfelijk mooi moment …
9-6-2010 - Hans - Fiana
Dag moeder!
Een klein mailtje om te laten weten dat alles goed is! Ik zit hier achter de receptie van het Lac Hotel in Fiana, het is hier met een inbelverbinding en extreem traag dus ik hoop dat het macheert!
Alles is goed, vandaag goei weer gehad, maar het weigerde te regenen in het regenwoud! We hebben daar een heel mooie tocht gemaakt en heel veel (volgends de gids zeer zeldzame "You have big lucky!") lemuren gezien die zich graag lieten fotograferen.
Daarna hebben we genoten van een zwembad dat in verbinding stond met een hot spring, het water was meer dan 30 graden, zeer aangenaam! Nu zitten we in de lobby van het hotel te wachten op het eten, ondertussen spelen we een spelletje pool (met de helft van de ballen, een scheve tafel en 1 keu) en overtuigden we de receptioniste ons het internet te laten gebruiken. Hier is ook geen gsm ontvangst. Chance dat uw zoontje zo'n mooie blauwe ogen heeft!
Morgen zijn we in het centrum van Fiana, daar is hopelijk wel verbinding van allerlei moderne mogelijheden en we proberen dan te bellen.
Tot snel en mss kan je dit berichtje posten op de blog!
Vele kussen van uw teergeliefde echtgenoot (eigen woorden)!
Marc, Tom & Hans
maandag 7 juni 2010
Al enkele foto's op algemene aanvraag!
mijn gids aan het vulkanisch meer ze heeft mij doen smelten ze was zo schattig
Abonneren op:
Posts (Atom)