Van Antsirabe tot Rano Mafana, van daar tot Fiana en dan naar Isalo: Een samenvatting.
Eindelijk terug internet!! Updaten die handel.
8/11/2010 Antsirabe – Rano Mafana
Vroeg opgestaan deze morgen en afscheid genomen van de hartelijke familie van Zanou. Nog een laatste foto van Tom en Dina op het terrasje en on y va!
Honoré neemt ons langst 2 “straatkunstenaars”. De eerste: “Miniature Mamy”, laat ons zien hoe ze van simpel afval als plastieken flessen, visdraad en andere rommel de mooiste fietsjes, auto’s en zelfs vliegtuigen maken. Hij doet dit vingervlug en is terecht trots op zijn werk!
Uiteraard laten we ons verleiden tot een aankoopje of 2, voor het petekind of de kleinkinderen? Of voor het grote kind in ons!
De volgende stop is een winkeltje waar ze de hoorn van een Zebu (de plaatselijk koe, VEEL lekkerder trouwens) bewerken tot allerlei voorwerpen. Prachtige besteksetjes, oorbellen, kommen enzovoort. Ongelooflijk hoe creatief men hier is!
De rest van de dag zitten we in de auto. Dat zou jammer zijn ware het niet dat we van de slechte weg en de lange reistijd bijna niets merken, de vista’s zijn immers adembenemend!
We krijgen onderweg nog een klein lesje in de recente geschiedenis. Honoré vertelt ons dat de ingestorte brug die we tegenkomen gedynamiteerd is door een president die zijn post niet wou afgeven. Hij trachtte Antananarivo te isoleren en zo daar de baas te blijven. Het is hem niet gelukt.
Net voor het hotel, de Setam Lodge, komen we nog een prachtige waterval tegen, zijn stroming begeleid ons tot aan de rustieke chalets die letterlijk op de rand van het regenwoud liggen. Ik probeer even een stukje erin te lopen maar een muur van groen verspert me de weg, na 2 meter draai ik me om en zie ik al niet meer waar ik vandaan kwam…
9/6/2010 – Rano Mafana – Fiana
Zeer vroeg opgestaan (voor mij dan, Marc & Tom zijn vroege (en dus rare)) vogels.
We trekken het regenwoud in met onze gids Doré, die naar eigen zeggen de eerste professionele gids van het nationale park was. Samen met Amerikaanse wetenschappers ging hij 2 jaar in de jungle kamperen in een poging de groene long van Madagaskar te doorgronden.
Daarbij ontdekte het team een hoop “nieuwe soorten”, waarbij de Amerikanen het bijna in hun broek deden van opwinding. Doré vertelt droog dat de soorten voor de Malagash helemaal niet nieuw waren, en haalt zijn schouders op.
Als dank voor zijn bijdrage namen de wetenschappers hem mee naar het vasteland van Afrika, waar hij voor het eerste o.a. The Big Five zag, de grote (roof)dieren die op Madagaskar niet voorkomen omdat ze nog niet bestonden toen het eiland van Mozambique afscheurde.
Doré overlaad ons met feiten over de jungle en loodst ons langs verschillende soorten Lemuren, de zeer schattige aapjes, en iets minder schattige spinnen die zo groot zijn dat ze gecko’s eten…
Indrukwekkende omgeving, dat regenwoud. Eigenaardig genoeg weigert het te regenen die dag, de gids is zelf verbaasd.
Next up is de hot spring, een zwembad in rechtstreekse verbinding met een warmwaterbron, het water is een aangename 30 graden…een ervaring!
’S Avonds komen we aan in het Lac Hotel. Een prachtig hotel aan de rand van een meer, met suites die op palen in het meer staan. Ik kan me geen romantischere omgeving voorstellen…ik heb nochtans veel fantasie!
10/6/2010 – Fiana
Tegenover het Lac Hotel, in een klein stationnetje , ’s morgens in de vroegte, stonden 7 wage…euhm…toch niet. Na een uurtje wachten (valt heel goed mee, zelfs in België) komt onze trein er aan. We stappen op en laten ons dwars door de jungle en valleien voeren. Het treintje heeft geen ramen die kunnen sluiten of lampen, wanneer we door een tunnel gaan is het dan ook een blind spektakel.
We stappen af in Tolongoina, een dorpje diep in de bergen. We zijn de enigste blanken die afstappen en als onze chauffeur wat lang wegblijft krijgen we het een beetje warm…Gestrand in een afrikaans bergdorp, zonder gsm-verbinding? Ojeetje…
Honoré, onze held, komt er toch door en we begrijpen snel waarom hij vertraging had, de weg is gewoonweg gestoord. Iets minder dan een 4 X 4 komt er onmogelijk door. De arme man baad dan ook in het zweet, van de concentratie en waarschijnlijk ook van de gedachte ons niet te bereiken voor het donker…
We stappen in de auto en beginnen aan een helse rit van 3 uur, die de arme chauffeur dus voor de 2de maal doet.
We komen aan in het mooie Guest Hotel in Fiana en genieten daar van een beetje luxe en een goede maaltijd.
Voila! Beschouw uzelf als up-ge-date!
Hans
Madagascar
Als je een reactie wil plaatsen, klik op 0 reacties, maak je tekstje met je naam erbij, selecteer" anoniem "en plaats reactie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten