04/06/2010 : Vertrek
Vanmorgen hadden we afgesproken om half 9 om de laatste dingen te checken en te verdelen zodat we om 9 uur konden vertrekken. Hans was een kwartier te laat maar dat zijn we gewoon. Maar om 9 uur was het toch zo ver, het grote vertrek was aangebroken. We werden uitgewuifd door tante mie en annabel en weg waren we naar Parijs. De rit viel goed mee en hoe dichter we kwamen hoe meer spanning er kwam naar de vlucht en de uiteindelijke aankomst in Madagascar. Aangekomen in Parijs was het even zoeken naar onze parkeerplaats en om ze binnen te raken maar uiteindelijk is dat ons ook gelukt. Inchecken even iets eten en wachten tot het zover was om in te stappen in onze vlieger. De vlucht die 11 uur duurde viel mee maar was toch ni voor alle dagen .
05/06/2010 : Aankomst en eerste dag
4 uur s’morgens plaatselijke tijd, bij ons 3 uur, was het zo ver.Het vliegtuig raakte Afrikaanse grond en wij zetten onze eerste stappen in antanarivo (tana). Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de mensen die je bagage bijna uit je handen trekken om ze voor je te dragen zodat ze iets zouden kunnen verdienen. Shock nummer1 onze chauffeur honoré die ons de volgende 2 weken zal rondrijden stond op ons te wachten om ons naar het ict hotel te rijden waar we een dutje konden doen voor we de stad in trokken. Een zeer leuk hotel met een fantastische eigenares Hely en haar Belgische man Frans. Zij hebben ons wat meer verteld over het eiland en de mensen en over de cultuur en de manier van leven mora mora (langzaam aan) de trip naar tana was een fantastische ervaring maar soms confronterend. Shock nummer 2 , en die gaan we nog meer meemaken denk ik, iedereen wil ons iets verkopen of komen bedelen voor geld van de rijke blanke mannen (vaza). S’avond zijn we iets gaan eten met hely en frans, zeer gezellig en lekkere zebu (plaatselijke koe). Daarna een cognacje op het terras van het hotel daarna tijd voor het bedje want we waren uitgeteld.
06/06/2010 : dag 2 van tana naar antsirabe
Een rit van 170 km waar je niet wist waar kijken; eerst terrassen van rijstvelden, groenten en fruit en alles wat ze kunnen verkopen. Ook prachtige manden, dieren en gemaakte en levende bloemen. Prachtig om te zien hoe ze met hun kraampje langs de weg zijn opgesteld. Aangekomen in Antsirabe zijn we van grote honger gestopt bij een pizza bar die nonkel marc nog kende van zijn vorige trip.Super lekkere pizza gebakken in een echte houtoven. Hierna naar ons hotel villa nirina waar de vorige directrice van het schooltje woont. Zeer warme ontvangst door Zanoa, haar dochter en zoon.Een tijdje later kwam sloef aan, een student die nonkel marc reeds 3 jaar sponsort met zijn studie’s. Terwijl nonkel marc en zanoa die jongen uitvraagden over zijn studie en zijn rapporten bekeken, zijn Hans en ik Zanoa haar dochter Dina beginnen uitvragen over het land, de mensen , en alles wat we konden bedenken. Ze antwoordde met plezier op al onze vragen en ze kende ook de westerse wereld want ze had gestudeerd in parijs. Een zeer sympathiek en leuke vrouw. Van Villa Nirina zijn we naar Betty gereden, een Zwitserse vrouw die kampen organiseert voor de arme kinderen die daar dan op vakantie kunnen komen. Van daar zijn we naar den tweeling gereden die ons ontvingen als of ze ons al jaren kenden en ons uitnodigden in hun huisje. Shock nummer 3 :het was zo klein en ze leven er met vader moeder en 4 kinderen ze hebben zo goed als niks, maar boden ons alles aan. Ongelofelijk…. dit waren de eerste 2 dagen en de ervaringen nu zijn al niet te verwoorden. Ik ben in volle verwachting wat me nog allemaal te wachten staat.
07/06/2010 : ibity en het schooltje
Vandaag zijn we het schooltje gaan bezoeken in Ibity. We hadden voor de kinderen (250) een verassing bij: een croissant, chocolade, ne stylo en cola. Hun gezichten waren ongelooflijk. De meeste onder hen hadden nog nooit een volledig flesje cola gehad, wat bij ons een zeer normaal iets is. Een croissant kende ze alleen maar van naam. We hadden ook voor elke klas en voetbal bij, die onmiddellijk in gebruik werden genomen. Ik heb me erg geamuseerd met de kinderen met wie ik samen ben gaan voetballen. Ze hebben me wel 1000 maal bedankt voor de ballen, een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten. We hadden allen kippenvel wanneer ze met zen allen zeer trots hun volkslied voor ons zongen, een onbeschrijfelijk mooi moment …
Madagascar
Als je een reactie wil plaatsen, klik op 0 reacties, maak je tekstje met je naam erbij, selecteer" anoniem "en plaats reactie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten