Maandag 7 juni - Het schooltje! - Marc Van Buul

Maandag 7 juni
Vandaag maandag moet één van de hoogtepunten worden van onze reis naar Madagascar. Vandaag bezoeken we het schooltje in Ibity dat we al drie jaar ondersteunen. Even kort herhalen wat we hier juist doen voor de nieuwe lezers van onze blog.

1. De Cantine : de kinderen komen elke dag naar school, soms van zéér ver, zonder gegeten te hebben, of zonder eten bij te hebben. Uiteraard komt dat hun concentratie niet ten goede. Dankzij de centen de wij geven (ongeveer een 20€ per dag) kan men al deze kinderen een fatsoenlijke maaltijd aanbieden (toch naar hun normen). Om de beurt maakt elke leerkracht, samen met de kinderen, die mee de groenten proper maken ,het eten klaar voor zo’n 250 kinderen. Dat doen ze inmiddels op minder dan een half uur.

2. De computer : vorig jaar hebben we mee geïnvesteerd in de aankoop van een nieuwe computer, waarop de leerkrachten kunnen werken en waarop ze de ganse administratie van de school doen.

3. Na hun “middenschool” moeten de kinderen een staatsexamen doen. Als ze daar in slagen mogen ze verder studeren. Tenminste als de ouders voldoende geld kunnen ophoesten om de studies te betalen (uniform, boeken, schriften en eventueel verblijf in een andere stad) Alles samen kost dit zo’n 120 euro per persoon. Momenteel steunen we drie studenten. We hebben er al meer ondersteund maar die zijn ondertussen toch gestopt met studeren. Zanoa volgt dit zéér streng op dmv het opvolgen van hun rapporten en het vragen van bewijsstukjes en facturen. Zie mijn verslagje van gisteren.
Tot zover de uitleg over wat we doen voor het schooltje

Het bezoek

Om 9.30u. vertrekken we met de Jeep naar Ibity, vermoedelijk zo’n 30 tot 40 Km van Antsirabe de bergen in. In aantallen en cijfers zijn de Malagaschi niet zo sterk. Het is altijd a peu près…. Exacte wetenschap is niet aan hen besteed….voor mij niet altijd even gemakkelijk. Is het 100 of is het 80? Voor mij een verschil van 20%, voor hen totaal onbelangrijk. Maar we leren er mee leven….

In onze Jeep , 250 flesjes cola en limonade, snoepjes a volonté, 250 croissants, 250 stukken chocolade en een stylo per persoon.

Tom had ook het lumineuze idee om onderweg in een exclusieve supermarkt 5 voetballen te kopen. Achteraf zou blijken dat dit een fantastisch idee was.
Aan het schooltje aangekomen werden we hartelijk verwelkomd door directeur Patrick. De kinderen mochten allemaal pauzeren en we werden in het schooltje rondgeleid. De voorraadkamer en de bureau waar de computer staat waren de belangrijkste plaatsen.
Elke klas bestaat uit zo’ n 40 leerlingen. Er zijn in totaal 7 leerkrachten (dit is nog een verhaal apart waar ik later nog op terugkom).

Alle kinderen werden op de kleine speelplaats verzameld en kregen eerst een speech van de Directeur en nadien eentje van Zanoa. Amaai!!! Dat was serieus. Dina, de dochter van Zanoa vertaalde simultaan zodat we ook begrepen wat er gezegd werd. De kinderen werden allemaal nog eens goed duidelijk gemaakt hoe bevoorrecht ze wel waren dat wij hen ondersteunden, dat ze hard moesten werken voor hun studies en dat als ze verder wilden studeren wij hen zouden helpen.

Na de preek werden ze getrakteerd op wat voor hen blijkbaar een feestmaal was. Er waren kinderen bij die nog nooit een flesje cola of limonade hadden gedronken! Een croissant was helemaal ongekend. Het was voor hun de allereerste keer dat ze dergelijke lekkernij te eten kregen. We zagen dan ook enkel glunderende gezichten. Als bedanking zongen ze voor ons allemaal samen hun nationaal volkslied.? Dat was echt ontroerend. Kippenvel….

Ik hoop dat we het filmpje dat Hans hiervan maakte op de blog krijgen, en zo niet krijgen jullie dat zeker te zien van zodra we thuis zijn. Het was echt een zeer tof moment. Achteraf deelde Tom de ballen uit en de ganse school ontplofte bijna. Nog snel een foto van de ganse groepl en binnen de kortste keren was iedereen aan het voetballen, Tom inclusief. Het was mooi om te zien.

Besluit van dit voetbalverhaal : Tom wil een fonds oprichten om elke drie maanden 5 voetballen voor de school te kopen. Een geweldig idee als je weet dat ze normaal voetballen met een zelfgemaakte bal bestaande uit een aantal in elkaar gedraaide plastieken zakken met wat koordjes rond!! 1 bal kost hier zo’n 5 Euro. Daarmee bezorg je 1 klas zo’n drie maanden voetbalplezier, zelfs voor de meisjes….die zich te pletter lachen met de voetballers in spé. Meespelen doen ze echter niet, ze blijven liever aan de zijlaan staan.
Tijdens het voetballen had ik een gesprek met al de leerkrachten en ontdekte ik een serieus probleem. Daarover later meer.

Marc