Vanmorgen werden we in onze familiale suite gewekt door de wekelijkse gebedsdienst van de protestantse geloofsgemeenschap. Een prachtige grootse geluidsinstallatie, een groot podium en meer moet dat niet zijn. In openlucht met massa’s volk, mooie gezangen van enkele honderden mensen. Prachtig en indrukwekkend en een kleurig spektakel. Iedereen uitgedost op zen Paasbest. Voor vele Malagachen het hoogtepunt van de week. Ook voor ons….
Dan een sober ontbijtje, stuk Frans brood, beetje confituur , klein stukje kaas, en o wonder , voor mij een klein ommeletje…. Dat ik onder het nodige voorbehoud heb genuttigd. Eieren in Madagascar…..het zal altijd een avontuur blijven. Mijn herinneringen daaraan zijn nogal “krampachtig”.
Dan op weg naar Antsirabe . 170 km , bochtig parcours, veel klimmen en dalen, beetje vergelijkbaar met onze Ardennen. Een drie tot vier uur rijden. Maar met eindeloze variaties in het uitzicht. Het blijft enorm boeiend en verveeld nooit.
De aankomst in Villa Nirina was hartverwarmend. Zanoa( moeder en mijn contactpersoon voor het schooltje Ibity, Dina (haar dochter), ervé (de zoon en uitbater van de Villa) en de vader Hervé ( ze hadden ook alle twee dezelfde naam kunnen hebben….) stonden ons echt op te wachten.
Het klikte van de eerste moment. Zanoa had duidelijk veel te bespreken en ik werd onmiddellijk opgevorderd voor een eerste serieuze vergadering. Ik heb al meerdere directiecomités gedaan die dit niveau niet haalden.
Ze bracht een uitgebreid verslag van alles wat ze met onze centen voor het schooltje gedaan had. Een complete boekhouding met alle mogelijke bewijsstukjes werd voorgelegd en uitgebreid besproken. Goed om te zien dat ze dit zo serieus neemt!! Dat geeft onmiddellijk vertrouwen, en tegelijkertijd besef ik ook wel dat dit nu net de bedoeling is. Zoals jullie zich misschien ook herinneren sponsoren we met onze centen ook reeds drie studenten. We hadden er ooit 5 maar twee zijn er blijkbaar toch afgehaakt.
Deze drie waren duidelijk opgevorderd en kwamen zich een voor een aanmelden. Ze kregen een glas limonade, een handvol koekjes en werden dan serieus op de rooster gelegd. Ik had er ocharme compassie mee. Ze kregen een spervuur van vragen zowel in het Engels als in het Frans en moesten aan Mijnheer Marc vertellen wat ze allemaal met onze centen hadden gedaan, hoe hun rapporten waren, hoe hun thuissituatie was, wie er thuis nog allemaal studeerde, of ze de nodige motivatie hadden om verder te studeren, of ze gesteund werden door hun ouders, wat ze verder wilden gaan studeren, wat ze daarvoor nodig hadden enz.enz. Djiezes, niet simpel.
Ik weet niet wie zich het meeste ambetant voelde. Zanoa bedoelde het zeker goed , maar ze haalde alles uit de kast om toch maar aan mij te bewijzen hoe hard haar studentjes toch wel werkten en hoe fantastisch ze het vond dat wij hen financieel ondersteunen.
Solofo 20 jaar, Adeline 18 jaar (ziet er uit als 14) en Ambitsona 14 jaar (ziet er uit als 10) deden hun uiterste best. En ik merkte echt wel dat ze intelligent zijn en een bepaalde vastberadenheid hadden, ondanks hun schuchterheid, die bewonderenswaardig is. Annemie (mijn echtgenote) zegt heel dikwijls dat ze zoveel respect heeft voor sommige van haar kinderen op het Sint Annacollege, omdat die er “ ondanks hun ouders” in lukken om toch iets te presteren en te bereiken. En, by the way, dat is in Antwerpen hé…. Antwerpen anno 2010!
Wel, dit gevoel heb ik hier heel de tijd.
Het is gewoon bewonderenswaardig dat deze kinderen, die helemaal niet gemotiveerd worden door hun omgeving of door hun familie, elke kans aangrijpen om hun situatie te verbeteren. Als het aan de ouders lag stonden hun kinderen op hun 14 jaar te werken op het veld of ergens te bedelen op de straat, of prullaria te verkopen aan het vliegveld. Begrijpelijk als je zelfs nog geen financiële middelen hebt om te voldoen aan de primaire behoeften. En geloof me, naar school gaan na uw 14 de om een opleiding te krijgen is hier in Madagascar echt geen primaire behoefte. Vooral de meisjes worden wat dat betreft echt miskend; Daarom ben ik ook zo blij dat we onder onze petekinderen twee meisjes hebben. Voor max. 120 Euro per jaar geven we deze kinderen een toekomst. 10 Euro per maand…. Gemiddeld 2,5 euro per week.
Ik voel aan dat ik dit verder moet uitwerken, ook al besef ik maar al te goed dat ik daarvoor de hulp nodig heb van Zanoa. Zij moet deze moeilijke keuze maken en elke student blijven opvolgen tot hij of zij afstudeert.
Ze is er echt wel hard in. Ze wil enkel de besten van de school een kans geven. Kinderen die begaafd zijn én willen werken (want slim zijn is niet genoeg) maar door het ontbreken van de financiële draagkracht van de ouders dreigen uit de boot te vallen.
M.a.w. , sorry als dit misschien hard klinkt, : de investering moet opbrengen….Ik begrijp haar wel, en hoe meer ik dit land begin te kennen hoe beter ik haar begrijp.
Alle drie de studentjes mochten de overschot van de koekjes telkens meenemen, wat hen maar één keer moest gezegd worden…..
Alle drie kregen ze een beetje zakgeld van Mijnheer Marc , 10.000 Aryari, of 3,8€…. En ze waren de Koning Albert te rijk.
Mijnheer Marc was na deze ervaring meer dan een beetje sprakeloos…..
En het zou er niet op beteren.
Marc
Madagascar
Als je een reactie wil plaatsen, klik op 0 reacties, maak je tekstje met je naam erbij, selecteer" anoniem "en plaats reactie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten